บทที่ 5

คนห่ามมองกองเศษซากอารยธรรมอาหารเกลี้ยงจานท้วงขึ้นเมื่อทุกอย่างสงบลง

ต่อหน้าคนอื่นก็ไม่กล้ากินแบบนี้เพราะมันดูไม่ดีดูโลว์คลาสแม้แต่อาหารราคาแพงจานละหลายพันเราก็ต้องกินเหมือนสั่งมาชิม ต้องกินให้เหลือเพื่อรักษาหน้า...

แล้วก็กลับมาต้มมาม่ากินต่อที่บ้าน พอนึกดูดีๆ เราพยายามทำอะไรแบบนั้นมาตลอดไปเพื่ออะไร?

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่รู้สึกกินอิ่มนอนหลับได้จริงๆ ยิ่งหลังการรักษาเหมือนร่างกายมีปฏิกริยาบางอย่างมันหิวโซตลอดเวลามันอยากนอนวันละหลายชั่วโมงไม่ต่างจากคล้ายซอมบี้คล้ายปอป..อะไรทำนองนั้น

"อิ่มแล้ว"

"จ้า~ไม่อิ่มก็ไม่มีตังจ่ายแล้วมั้ง หึหึ"

คนห่ามหัวเราะร่าด้วยเสียงห้าวอาจจะฟังดูเย้ยหยันไปสักหน่อยแต่ยังดีที่มาต่อชีวิตให้คนบางคนในช่วงนี้

วันนี้ผ่านไปได้แล้วต่อไปล่ะจะกินจะนอนยังไงเงินเก็บก็ไม่มีจะเอาเงินไหนผ่อนรถผ่อนคอนโด..ถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไปแล้วถูกยึข้าวของไปหมดแล้วจะอยู่อย่างไร?

โอยปวดหัว!

"นี่..ทำหน้าอะไรแบบนั้นปวดขี้เหรอ?"

คำถามห่ามๆ ของคนห่ามทำคนตัวขาวเบะปากคว่ำหรี่ตาเป็นเส้นตรง

"ฉันถามอะไรหน่อยสิ"

"ว่าไง?"

"ที่สวนเป็นยังไงบ้าง?"

"นึกว่าจะไม่ถามถึงเสียอีก"

"เออน่าตอบมา"

"ก็...ร้อนมองไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้ผักผลไม้แต่หายใจสะดวกกว่าในเมืองเยอะ"

"ห๊ะ?"

"เหนื่อย ร้อน แต่ถ้าเหนื่อยก็พักกินน้ำ ปูเสื่อนอนใต้ต้นไม้ หิวก็เด็ดผลไม้กิน หิวข้าวก็เดินกลับบ้านเข้าเล้าไก่ไปทอดไข่กิน เดินไปไหนก็มีแต่ของกิน ผักผลไม้มีเยอะมากไม่ต้องล้างน้ำยังสะอาดกว่าผักในเมืองอีกมั้ง"

แม่ง..

หมอนี่พูดเหมือนรู้ดีว่าคนเมืองหมดเงินกับการเสาะแสวงหาของกินอวดชาวบ้านและต้องจ่ายค่าอาหารชนิดที่เทียบเท่าการซื้อบ้านหรูหลายล้านเลยก็ว่าได้ แต่ถ้าเศรษฐกิจแบบนี้สามารถไม่ใช้เงินได้มันก็เป็นความคิดที่ไม่เลวนัก ..

ถ้าแลกกับความลำบากชั่วครู่

นายห่ามนี่เป็นใครมาจากไหนไม่รู้รู้สึกไม่ชอบหน้าตั้งแต่รั้งแรกที่ลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นหน้า จนกระทั่งตอนนี้ที่แม้จะเข้ามาเลี้ยงอาหารในวันที่หิวปางตายก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกชอบชาวสวนชาวไร่ดีขึ้นแม้แต่น้อย แต่คนรุงรังตรงหน้ากลับเข้ามาสั่นคลอนความแน่วแน่ในการเป็นคนเมืองได้อย่างเหลือเชื่อ

อยู่เมืองหลวงมาสิบปีกับภาวะเศรษกิจถดถอยบวกกับการตกงานฉับพลันและภาระท่วมหัว ข้างในคล้ายกำลังจะระเบิดออกทุกครั้งที่ได้ยินว่าต้องหาเงินให้มากกว่านี้เพื่ออาหารสิ่งจำเป็นที่สุดในการดำรงค์ชีพ

"ลองกลับไปแค่ชั่วคราวก็ได้นี่เดี๋ยวนี้คนเมืองเขาก็ฮิตสวมผ้ากันเปื้อนเดินสวยๆถ่าย vlog นิดๆหน่อยๆ สร้างภาพในสวนแนว slowlife ทำเป็นอาชีพกันเยอะออก"

"นี่นายรู้จักอะไรพวกนี้ด้วยเหรอ?"

"ผมเป็นชาวสวนนะทำไมจะไม่รู้ ว่าแต่คุณขาเถอะทำไมต้องคิดหนักขนาดนี้นั่นบ้านย่าคุณนะ"

''คนเราชอบไม่เหมือนกัน ไม่ชอบก็คือไม่ชอบมันจะมีเหตุผลอะไรไปมากกว่านั้น ถ้าฉันชอบคงไม่ออกมาหรอก!"

"มีปมกับสวนเหรอ?"

"ไม่ต้องมายุ่ง!"

"คิดให้ดีๆ นะว่าจะอยู่อดตายที่นี่หรือจะกลับไปตั้งหลักที่บ้านสวนก่อนดี พรุ่งนี้ผมจะโทรหา"

สิ่งที่หมอนั่นพูดก็ไม่ผิด ดูเหมือนจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้ที่ผมคิดไม่ถึงด้วยซ้ำ หลังจากกลับมาจากกินข้าวกับไอ้ห่ามคำพูดเสนอแนะคำนั้นก็วนเวียนลอยอยู่ในหัวอยู่ตลอดเวลาไม่ว่าจะตอนอาบน้ำหรือแม้แต่ตอนนอน

แค่กลับไปพักให้เศรษฐกิจมันดีกว่านี้สักนิด สักนิดนึง ระหว่างนั้นก็หางานในเน็ตไปด้วย ถ้ามีใครรับเข้าทำงานก็กลับมา

ทำ vlog ในสวนอย่างนั้นเหรอ?

ใครจะชอบดูอะไรลำบากๆ แบบนั้นกัน ปกติตัวเองก็ดูแต่ vlog เดินห้างซื้อของแบรนด์เนม ดารา เช็คอินอาหารร้านดัง

แต่ถ้า...

แป๊ปเดียว

ไม่นานหรอกอาจไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ

..ไม่นาน

ไม่...

นาน...

บรื้นนน

กึ่กๆๆๆๆ

 

รถหกล้อเล็กสีขาวเสริมคอกเหล็กขับเคลื่อนออกจากเมืองกรุงแสนแออัดมุ่งหน้าสู่ภาคตะวันออก

คนขับในชุดเดิมๆ เสื้อยื้ดดำสวมทับเสื้อแขนยาวลายตารางกับกางเกงยีนขาดๆ สีซีด นั่งขับรถอย่างระมัดระวังไปตามเส้นทางทอดยาวภายในรถเงียบเชียบเพราะคนบางคนไม่ชอบฟังเพลงลูกทุ่ง

 

"หน้าบูดยิ่งกว่าเดิมอีก จะเปิดเพลงให้ฟังก็ไม่ฟัง ถามอะไรก็ไม่อยากตอบชีวิตมันทุกข์อะไรขนาดนั้นค้าบคุณ~"

"ยังมีหน้ามาถามอีก ดูรถนายนี่สิมันเอนเบาะลงได้แค่นี้เหรอนั่งไม่สบายเลยจะยืดขาก็ไม่สุดเอนก็ไม่สุดแอร์ก็ไม่เย็นได้กลิ่นฝุ่นอีกต่างหาก"

"โอ้ โห~ ให้พูดนะไม่ได้ให้บ่นถ้าจะบ่นขนาดนี้ไม่เอารถเก๋งคันงามขับเข้าสวนมาเองละค้าบ"

"ไม่เอาเดี๋ยวโดนต้นไม้กิ่งไม้หล่นใส่เป็นรอยไหนจะเปื้อนโคลนตอนฝนตกอีก"

"อ้อนึกว่าจะตอบว่าไปแค่ไม่กี่วันก็กลับ"

"ใช่! ฉันไม่คิดจะอยู่สวนนานอยู่แล้วเมื่อไหร่ที่เรซูเม่สมัครงานถูกตอบตกลงฉันจะกลับกรุงเทพฯทันที"

"แปลกดีบ้านตัวเองอยู่ฟรีๆ ไม่อยู่อยากอยู่เบียดเสียดกับคนอื่นแถมต้องจ่ายเงินซื้อทุกอย่างแพงๆ ทั้งนั้นมันน่าอยู่ตรงไหน?"

"นายเลิกพูดเหมือนฉันโง่ซักทีได้ไหมความชอบมันคือสิทธิส่วนบุคคลไม่ได้เรียนมาหรือไงเลิกยัดเยียดสิ่งที่คิดว่าดีให้คนอื่นเพราะมันไม่มีทางเหมือนกัน!"

"เหวี่ยงอีกละหงุดหงิดง่ายจัง หิวเหรอ?"

"หุบปากไปเลย!"

..