บทที่ 4

ตื๊ดด~

มาม่าดีไหม ทำไมหมอนั่นไม่ซื้ออะไรเข้ามาใส่ตู้เย็นให้บ้างนะ ไม่มีความอ่อนโยนสักนิด

ตื๊ดดด~ ตื๊ดดด~

ใครมันส่งข้อความอะไรมาอยู่ได้น่ารำคาญ!

? : หิวไหม?

เบอร์ใครวะเนี่ยไม่มีชื่อขึ้น

ติ๊ดด ติ๊ดด

เลขา: ใคร?

? : ผมเอง

เลขา: เองไหน?

? : คนสวน

เลขา:...แมง?

? : แมงปอครับคุณหนูขา

เลขา: เลขาเว่ย!

? : ผมพักอยู่ใกล้คอนโดคุณเนี่ยกำลังจะหาอะไรกินคุณรู้ไหมว่าแถวนี้ร้านไหนอร่อย

เลขา:ตาไม่มีเหรอร้านในกรุงเทพตั้งติดๆ กันขนาดนี้

? : ก็ไม่รู้ไงว่าร้านไหนอร่อย แล้วไม่หิวหรือไง

เลขา: มะ.. โครกกกก ~ครากกกก~

? : ลงมาสิรอหน้าคอนโดวันนี้ยามไม่ให้เข้าไป

เลขา: ก็รู้ว่าหน้าตาเหมือนโจรก็อย่าแต่งตัวให้เหมือนโจรจะได้ไหม แล้วใครมันจะอยากเดินด้วยไม่ทราบ

? : ถ้าอายก็ใส่หมวกใส่แมสปิดหน้าลงมาสิ

พิมพ์ข้อความคุยกันยังสัมผัสได้ถึงความห่าม ไอ้บ้าเอ๊ย หิวก็หิวยังจะมายั่วโมโหอยู่ได้!

? : เดี๋ยวเลี้ยงข้าวเอามะ?

ไอ้ห่ามเหมือนเอาจุดอ่อนมาต่อรองกับผม

โครกกก~ ครากกก~

...ไอ้ท้องบ้านี่ก็ร้องอยู่ได้ หิวววว!

เลขา: เออ! เปลี่ยนเสื้อแป๊ป

ร่างบางยืนคิดครู่หนึ่งใจไม่อยากไปแต่ร่างกายประท้วงหนักขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ ต้องแย่แน่

สงสัยโรคกระเพาะทำพิษ อาการหิวตลอดเวลาในตอนไม่มีเงิน ไม่มีงาน คงเป็นความโชคร้ายที่สุดแล้วในตอนนี้

จะอยู่ในเมืองที่ค่าครองชีพสูงขนาดนี้ได้ยังไง

เอาวะ!! ไปก็ไป!

..

ในขณะที่ร่างบางเดินลงมาหน้าท้องบางๆ กลับส่งเสียงร้องตลอดเวลา ความรู้สึกหิวคล้ายมือจะสั่นราวกับหิวโหยเสียเต็มประดาเป็นเพราะโรคกระเพาะแน่ๆ

"คุณขา"

" เฮ้ย!! บ้าจริงตกใจหมด"

"ผมยืนอยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้วนะ"

"ก็ดูแต่งตัวเข้าสิ อยู่ในเมืองก็หัดแต่งให้มัน เหมือนคนเมืองบ้าง แต่งตัวเหมือนคนเลี้ยงควาย ทำตัวลับๆ ล่อๆ แบบนี้ เดี๋ยวก็ถูกตำรวจรวบไปหรอก!"

"ขี้บ่นจัง หน้าก็บึ้ง โมโหหิวหรือไง? ไปหาอะไรกินกันดีกว่าจะมายืนพิจารณาการแต่งตัวคนอื่นไปทำไมให้เสียเวลา"

"ก็มันน่าบ่นจริงๆ นี่!"

เห็นสภาพคนต่างจังหวัดที่คีพลุคชนบทคนเมืองยิ่งอารมณ์เสียไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายมีเงินพอจ่ายค่าอาหารประเภทไหน ผัดกระเพราหรือก๋วยเตี๋ยวถ้าเงินไม่พอจ่ายได้ถูกถ่ายคลิปประจารแน่

บะหมี่เกี๊ยวแล้วกันน่าจะพอมีเงินจ่าย

ครืดดดด~

ทั้งสองห่ามเลื่อนเก้าอี้ออกมานั่งชาวสวนตัวโตมองซ้ายมองขวารอบร้านเอ่ยถามขึ้น

"ร้านนี้เหรออร่อยที่สุด?"

"อือ"

"สั่งให้หน่อยสิเมนูไหนเด็ด"

"คุณป้าครับขอบะหมี่เกี๊ยวหมูแดงสองที่ครับ"

"ร้านแบบนี้แถวบ้านก็มีนะ"

''มีก็ดีแล้วไงนายจะได้รู้ว่ามันราคาเท่าไหร่ต้องจ่ายเท่าไหร่มีเงินพอไหม"

"อ้อ~กลัวไม่มีเงินจ่ายว่างั้น"

ชาวสวนยกยิ้มมุมปากล้อเลียนคนหน้าบึ้ง หน้าเล็กๆ งอง้ำตลอดเวลากลมกลืนกับคนส่วนใหญ่ในเมืองที่มีแต่ความกดดันจนไม่รู้วิธียิ้มแบบจริงใจไม่ใช่ยิ้มการค้า

"นี่..คือมัน.. เป็นมารยาทที่ไม่ดีสำหรับคนเมืองหรอกนะแต่เพื่อความปลอดภัย ฉัน..ขอดูกระเป๋าเงินนายหน่อยได้ไหม"

คำถามอึกอักคล้ายคนมีมารยาทแต่ก็ไม่มี เอื้อนเอ่ยออกมาพลางมองหากระเป๋าเงินอีกฝ่าย

"เอ่อ..เออนั่นแหละฉันอยากรู้ว่านายมีเงินพอจ่ายค่าอาหารไหมฉันไม่อยากขายหน้าชาวบ้านเค้า"

"ขอดูกระเป๋าตังเป็นเมียเลย" เสียงใหญ่ห้าวพูดขึ้นดังพอให้คนรอบข้างมองมาทำเอาเลขาหดคอหนีสายตาสงสัยแทบไม่ทัน

"เพ้อเจ้อ จะให้ดูไหม!" ใบหน้าขาวแทบจะแนบหน้าลงกับโต๊ะกระซิบถามหากระเป๋าเงินคนห่ามอีกครั้ง

"ดุจัง จะขอร้องคนอื่นพูดให้มันดีๆ หน่อยคุณขา"

"เลขา!"

"อะอะอะ อยากรู้ก็เอาไปดูจะได้สบายใจ"

ปุ่ป..

ถุงพลาสติกใสที่ใช้ใส่ของวางลงตรงหน้าคนขี้สงสัย หน้าบึ้งหน้าบูดเหมือนคนขี้ไม่ออกตาเบิกโตที่ได้เห็นถุงพลาสติกพันเป็นก้อน ที่คนตัวโตนิยามว่ามันคือที่ใส่เงิน

เลขาอ้าปากค้างสีหนาแหยเกกระอักกระอ่วนไม่ดีใจสักนิดที่เห็นปึกเงินตรงหน้า

คนห่ามชาวสวนขำกับท่าทางคุณชายตัวขาวที่คุณย่าอวยนักหนาว่ายิ้มสวยยิ้มเก่ง อะไรแบบนั้นไม่ปรากฎให้เห็นสักครั้งตั้งแต่เจอกันถนัดทำแต่หน้าแปลกๆ

หมั่บ! ฟึ่บบ~

นิ้วเรียวขาวกรีดกรายคีบคลี่ถุงพลาสติกเปิดออก ภายในมีแบงค์ยี่สิบเขียวอี๋ล้วนอัดรวมกันเป็นก้อน

ด้วยความเป็นคนเมืองแสกนจ่ายค่าสินค้าเสมอการเห็นเงินสดชนิดที่มูลค่าต่ำสุดในหมวดหมู่ธนบัตรประเทศตนเองจึงรู้สึกแปลกปนดูแคลนเพราะมูลค่าของมันหนึ่งใบไม่สามารถซื้ออะไรได้ในชีวิตของหนุ่มชาวเมืองหัวสูงได้

ถ้าเป็นแบงค์พันเต็มกระเป๋าแบบนี้คงได้หลายหมื่นแต่ยังดีที่ทำให้อุ่นใจว่าจะมีเงินจ่ายค่าอาหารตอนนี้

"ทำไมมีแต่แบงค์ยี่สิบเนี่ยหยิบจ่ายคนอื่นไม่อายบ้างหรือไง?"

"อายทำไม? นี่เงินนะ คุณขาไม่รู้จักเหรอ?"

"รู้จักเว่ยแต่มันโคตรเชยเดี๋ยวนี้เขาสแกนจ่ายกันหมดแล้ว"

"ชาวไร่ชาวสวนเวลาเขาขายของก็ใช้เงินแบงค์ย่อยกันทั้งนั้นมันสะดวกตอนซื้อขายไง "

"เออ! ช่างเหอะหิวแล้ว!"

"หิวแล้วทำไมไม่กินข้าว"

"..เลี้ยงมะ?"

"เลี้ยงสิดูเงินในถุงซะก่อนกินได้ทั้งร้านเลยนะ"

"ไม่ต้องมาอวดรวยที่นี่กรุงเทพฯก๋วยเตี๋ยวจานละเกือบร้อยไม่ใช่ยี่สิบเท่าต่างจังหวัด"

"เอาน่าหิวก็กิน"

บางครั้งคนต่างจังหวัดก็มีความมั่นหน้าอวดรวยไม่ต่างจากคนกรุงแค่มันอาจจะต่างกันที่มูลค่าสิ่งของ เงินที่หมอนี่คิดว่าเยอะคนเมืองอย่างเราสามารถใช้มันให้หมดได้ภายในไม่กี่นาทีด้วยซ้ำ

"1234567..ก๋วยเตี๋ยวสามข้าวสองขนมสองในท้องมีหลุมดำเหรอ? ตัวบางเฉียบขนาดนี้ยัดเข้าไปได้ยังไง?"