บทที่ 6

ไม่ชอบหมอนี่เลยพูดเหมือนรู้ดีไปเสียหมดไม่รู้อายุเท่าไหร่แต่ท่าทางน่าจะอายุไม่มากเสียงก็ยังดูหนุ่มอยู่ คำพูดคำจากวนบาทาแบบนี้คงไม่ต้องเคารพหรอกมั้ง

เราออกจากกรุงเทพฯสายไปหน่อยรถติดเป็นชั่วโมงกว่าจะขึ้นทางด่วนได้ขับไปอีกชั่วโมงหมอนี่ก็แวะปั๊มผมจึงลงไปยืดเส้นยืดสาย รถขนผลไม้ทั้งเล็กทั้งแคบแถมคนขับยังกวนโอ้ยจะไม่ให้อารมณ์เสียได้อย่างไร

 

ฟึ่บ!

 

"อ้ะ~น้ำหวานดื่มดับฮอร์โมนอันพลุ่งพล่านสักหน่อย เอ๊ะหรือว่า..จะเป็นเมนส์?"

 

ไอ้บ้า!ไอ้ห่าม!ไอ้คนชนบท! ไม่อยากคุยด้วยแล้วแต่ร่างกายต้องการน้ำหวานเย็นจริงๆ ก็อยากอากาศร้อนแบบนี้ชาไทยใส่นมตรงหน้าอาจทำให้รู้สึกดีขึ้นก็ได้ดูดให้หมดแม่งซะเลย!

 

หมั่บบ!

ซู้ดดดดดด~

"โอ้~สงสัยจะเป็นเมนส์จริงๆ ปะเดินทางต่อกันเถอะครับคุณหนูขา~

ปึ้งงง!

แตงโม แซนวิช ไส้กรอก ลูกชิ้น น้ำ ชาเย็น หมอนั่นซื้อมาเยอะเลยไม่รู้ว่าจะกินด้วยไหมเห็นหยิบกาแฟไปกระป๋องเดียวแล้วไม่ขออะไรอีกก็เลย..ยัดทุกอย่างลงกระเพาะทั้งหมดแต่..

มันก็ยังไม่อิ่ม .. นี่มันอาการคนเป็นโรคกระเพาะหรือคนไส้รั่วกันแน่ จิตสำนึกการกินน้อยแบบผู้ดีมันเขื่อนแตกหรือไง?

เห้อ~แย่แน่ๆ ถ้ากลับไปทำงานกรุงเทพฯ ครั้งนี้เงินเดือนห้าหมื่นคงไม่พอ..จะทำยังไงดีสถาณการณ์แบบนี้จะหาเงินเยอะๆ ไปใช้ในเมืองกรุงได้ยังไง

"ขมวดคิ้วอีกละเครียดมากๆ เดี๋ยวก็ปวดท้อง"

"อ้ะ! "

บ้าเอ๊ยทักทำไมปวดท้องขึ้นมาเฉยเลย

"ปวดท้องเหรอ?"

 

น้ำเสียงเยาะเย้ยในคราแรกเปลี่ยนไปพร้อมการชลอรถเปลี่ยนเลนมาอยู่ซ้ายสุดเพื่อลดความเร็วลง

"อือ.."

เสียงเหวี่ยงชัดถ้อยชัดคำของคนตัวขาวอ่อนลงจนน่าสงสาร ใบหน้าซีดเผือดบิดเบี้ยวมือเรียวกุมท้องเอาไว้เเน่น

"ปวดมากไหมแวะหาหมอไหม?" คนขับรถยื่นปลายนิ้วแตะลงบนหลังมือขาวแผ่วเบาถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เอาเดี๋ยวถึงช้าไปใหญ่ไปต่อเถอะ"

"ดื่มยาเคลือบกระเพาะไปก่อนแล้วกันซื้อติดรถไว้ในลิ้นชัก..ดื่มเลย"

 

กึ่ก แกร่ก

อึก อึก

"ปรับเบาะเอนหันเท้าออกนอกหน้าต่างแล้วเอนหัวมาซบเบาะผมสิ"

 

...เจ็บท้องตอนนี้อยากนอนเหมือนกันหมอนี่บอกอะไรก็ทำตามง่ายๆ ไม่มีแรงทะเลาะด้วยแล้ว

โรคกระเพาะนี่มันไม่ได้สบายอย่างที่คิดสินะ..อาการปวดหน่วงค่อยๆ ทุเลาลงพร้อมกับเปลือกตาหนักอึ้งปิดสนิทปล่อยหัวลงซบบ่ากว้างสูดกลิ่นหญ้าผสมกลิ่นผลไม้บางอย่างจนเผลอหลับไป

..

 

 

"เลขา"

"คุณเลขา"

"เล.."

"คุณขา!"

"อืมม~"

"ถึงปากทางเข้าสวนแล้วทางจะขรุขระลุกนั่งดีๆ"

หัวทุยหลนจากเบาะเเข็งลงมาซบบ่ากว้างจนคนขับต้องใช้มือข้างหนึ่งประคองแก้มขาวไม่ให้หัวหล่นตบเบาๆ ปลุกคนป่วยให้ลุกขึ้นเมื่อถึงป้ายชื่อสวนผลไม้เลขา ..

 

คนตั้งชื่อสวนคงคิดว่าเจ้าของชื่อจะรักสวนมากระมัง แต่ที่ไหนได้ไปหลงแสงสีชีวิตคนเมืองจนต้องไปตามกลับมา

คนห่ามตัวโตเสียงดุดันข้างหูทำเอาคุณเลขาขนลุกสะดุ้งขึ้นนั่งตัวตรง

"อะ..อื้อ ถึงแล้วเหรอ?"

 

เอี๊ยด~

ปึ้งงง!

คนตัวขาวหยิบเป้ใบเดียวของตัวเองลงจากรถสีขาวไร้คำขอบคุณใดๆ เจ้าของรถได้แต่ส่ายหน้าให้คนเมืองที่ก่อนหน้าทำท่าจะเป็นจะตายพอเห็นคนที่รักรออยู่กลับถลาลืมหมดสิ้นว่าปวดท้องวิ่งเข้าโอบกอดหญิงชราหน้าบ้านที่มายืนยิ้มกว้างรอหลานรัก

 

ก็รู้ว่ามีคนที่รักที่รออยู่แท้ๆ ความชอบที่ทำร้ายตัวเองมากขนาดนี้ทำไมถึงไม่เข้าใจว่าความจริงกับโลกมายามันต่างกัน ...

 

"ฟ้อด~เลหลานย่า~ "

มือไม้เหี่ยวย่นริ้วรอยแห่งการผ่านร้อนผ่านหนาวยกขึ้นลูบหัวทุยสีน้ำตาลอ่อนอย่างถนุถนอมบรรจงจูบซับหน้าผากมนสวยด้วยความคิดถึง

"ย่าณี~คิดถึงจังเลย" เเขนขาวเรียวยาวโอบรัดร่างสั่นเทาตัวเล็กแนบสนิทพลันกดปลาจมูกรั้นลงบนแก้มย่นทั้งสองข้าง

"ย่าดีใจจนไม่ทำอะไรไม่ถูกเลยแมงปอพึ่งโทรบอกย่าตอนเที่ยงย่าเลยให้คนงานหยุดเข้าสวนมาเตรียมห้องหับอาหารไว้รอหลานเลยนะ. .เลผอมจังเลยลูก"

หญิงชราผมขาวยิ้มกว้างลูบหน้าลูบตาเด็กน้อยในวันวาน ภาพเด็กแก้มแดงตัวเล็กเดินถือถุงใส่ผลไม้ตามหลังคุณย่าต้อยๆ ยังคงซ้อนทับร่างผู้ใหญ่ตรงหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

"โหย่า~ไม่เห็นต้องทำขนาดนั้นเลยเลอาจจะไม่ได้อยู่นานก็ได้"

คนเมืองที่ใจไม่อยู่กับบ้านเกิดเผลอพูดในสิ่งที่คิดทำคนชรายิ้มเจื่อนเล็กน้อยก่อนจะยิ้มกว้างดังเดิมเพราะอย่างน้อย...ก็กลับมา

"..อ้อ เหรอ ไม่เป็นเรื่อง จัดบ้านสักทีก็ดีเหมือนกันเลอยากกินอะไรอีกไหมย่าจะทำเพิ่มให้"

"ไม่ดีกว่าครับย่าเลขอขึ้นบ้านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยบ้านเราร้อนมากเลย"

"ได้ลูกเดี๋ยวย่าให้คนงานจัดโต๊ะจัดอาหารนั่งกินพร้อมกันหน้าบ้านจะได้แนะนำให้คนอื่นรู้จักหน้าค่าตาหลานคนเดียวของสวนผลไม้เลขาด้วยเลย"

"ค้าบ~"

ย่าหลานกอดหอมคุยกันพักใหญ่แล้วคนตัวขาวก็เดินเข้าบ้านไปโดยมีใบหน้าตื้นตันยกยิ้มให้ลับสายตา