บทที่ 10 ชัดเจน (04)

ส่วนคิระตรงดิ่งไปยังร้าน หลังโยนงานให้คนสนิทดูแลมาสองวัน ไม่ทันไปถึงก็ได้รับสายจากเจ้าตัว

          “เฮียครับ นักสืบติดต่อกลับมาว่าอยากพบเฮียครับ เห็นว่าโทร.ไปหาเฮียแล้วแต่เฮียไม่รับ” กรวัฒน์แจ้งถึงธุระสำคัญ เสียงนั้นยังติดง่วงอยู่นิดๆ ก็เวลานี้ไม่ใช่เวลาตื่นของเขา ต่างจากเสียงของรุ่นพี่ที่ดูเหมือนไม่มีอาการง่วงเลยสักนิด

          “ฉันลืมหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นมาด้วย บอกให้เขาเข้ามาเจอที่ร้านได้เลย”  

           คิระมองหารอบรถก่อนถึงตอบ แล้วมุ่งหน้าไปให้ถึงร้าน เดินตรงขึ้นไปยังห้องทำงานเพื่อรอนักสืบที่ว่าจ้าง คิดว่าฝ่ายนั้นคงมีความคืบหน้ามารายงาน            

          ประมาณสองชั่วโมงต่อมาผู้ชายรูปร่างสันทัด ผิวขาว แต่งตัวดูสุภาพก็ก้าวเท้าเข้ามาหาพร้อมซองเอกสารสีน้ำตาล

          “สวัสดีครับคุณคี”

          “เชิญนั่งครับคุณประสิทธิ์”        

          คิระขยับตัวลุกขึ้น มือผายเชิญนักสืบที่เขาว่าจ้างให้นั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้า ประสิทธิ์กดศีรษะลงเป็นมารยาท พอแผ่นหลังตั้งตรงก็ยื่นซองเอกสารไปให้แก่ลูกค้า

          “นี่เป็นประวัติที่คุณคีอยากได้ครับ และเดี๋ยวผมจะส่งสำเนาทั้งหมดเข้าเมลให้ด้วยครับ”

          “ขอบคุณครับ” คิระหยิบเอกสารไปไล่สายตามอง ขณะประสิทธิ์ยังทำหน้าที่ของตัวเอง

          “คุณคีรู้จักเสี่ยตรี ตรีภพ เจ้าของบ่อนพนันบ้างไหมครับ”

          “พอรู้บ้างครับ”

          เขาจำได้ว่าเคยเจอฝ่ายนั้นที่งานเปิดตัวท่าเรือแห่งใหม่ของนนท์ปวิธ เพื่อนเอียงคอมากระซิบบอกหลังอีกฝ่ายเดินผ่านไปว่าผู้ชายคนนี้ไม่ควรข้องแวะด้วย รวมถึงบอกถึงนิสัยใจคอให้ได้รับรู้

          “นั่นละครับ เจ้าชีวิตของหรรษดลในตอนนี้”

          ประวัติที่ผู้ว่าจ้างกำลังมองพิจารณาเป็นของหรรษดล ตัวเขาจึงเปิดประเด็นสำคัญขึ้นมา ก่อนหน้านี้ได้โทร.มาบอกประวัติคร่าวๆ ของฝ่ายนั้นบ้างแล้ว

          ประวัติที่ดูธรรมดา ไม่โดดเด่นและเข้าถึงได้ง่าย ต่างจากอีกคนที่ดูธรรมดา แต่เข้าถึงยาก ปากร้องอธิบายออกไป

          “ส่วนของอีกคนเท่าที่ตามสืบประวัติก็พื้นๆ ทั่วไปนะครับ ตอนนี้ก็ทำงานเป็นพนักงานเฝ้าโกดัง เท่าที่คนของผมตามดูเหมือนจะมีเพื่อนน้อยมาก ฝ่ายนั้นมีห้องพักที่โรงงานด้วยนะครับ ทางโรงงานจัดหาให้ โดยใช้ร่วมกับเพื่อนที่ทำหน้าที่เหมือนกัน”

          “แล้วก่อนหน้านี้ล่ะครับ” ประวัติส่วนนี้คิระพอรู้มาบ้างจากการแต่งตัวของฝ่ายนั้น

          “ผมกำลังตามสืบอยู่ครับ เหมือนหมอนั่นจะไม่ค่อยพูดเรื่องส่วนตัวกับใครเท่าไรและดูเข้าถึงได้ไม่ง่ายเลย แต่ก็ได้ข้อมูลมาบ้างว่า เจ้าตัวเคยอยู่ทางใต้และเหมือนจะมีภรรยาอยู่คนหนึ่งนะครับ หลังจากนี้ผมจะเป็นคนตามสืบรายละเอียดลงลึกให้เองครับ” ก่อนหน้านี้เขายังติดงานใหญ่อยู่หนึ่งงาน จึงให้ลูกน้องเป็นผู้สืบนำร่องไปก่อน นับจากนี้ตนจะรับไม้ต่อในการทะลวงอดีตและภูมิหลัง

          คิระพยักหน้า การรู้ประวัติของคนที่อาจจะมาเป็นศัตรูย่อมทำให้ได้รู้เล่ห์เหลี่ยมที่ในวันหนึ่งอาจจะมาบาดผิวตนเข้าก็ได้ และเขามองว่าภายในสายตาของสรชัชเหมือนซ่อนบางอย่างอยู่ แล้วเอ่ยหนึ่งคำขอกับนักสืบ

          “คุณประสิทธิ์ช่วยหาหนอนให้ผมสักตัวสิครับ”

          “อะไรนะครับ หนอน”

          “ใช่ครับ”

          เขาต้องการหนอน เพราะหนอนนั้นที่มีความสามารถเจาะผลไม้เปลือกแข็งได้ ขอแค่ตัวเดียวก็เพียงพอ

          ประสิทธิ์นิ่งไปพลางทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะเริ่มเข้าใจได้ว่า ผู้ว่าจ้างต้องการหนอนบ่อนไส้ พลันพยักหน้าว่าจะรีบหาหนอนตัวนั้นให้

          “ส่วนเรื่องร้านนั้นผมก็ได้ประวัติหุ้นส่วนมาแล้วครับ อยู่ในซองสุดท้าย” ประสิทธิ์ยังรายงานต่อ

          คิระมองพิจารณารายชื่อทั้งห้า

          ไม่มีชื่อไหนที่เขารู้จักเลย แน่นอนว่าย่อมหมายถึงไม่เคยผิดเคืองใจกัน แล้วทำไมถึงดูจงใจเหยียบเขาให้จมดิน หรือจะเป็นแค่ผลประโยชน์ทางธุรกิจจริงๆ

          “ผมฝากตามสืบต่อด้วยละกันครับ ผมยังไม่ไว้ใจ”

          นอกจากสืบประวัติแล้วคิระยังให้ลูกน้องตามดูพฤติกรรมของร้านนั้น ส่วนอีกร้านก็กำลังหาตัวคนทำอยู่ โชคร้ายที่ข่าวรั่วไปถึงหูของลูกค้า ช่วงนี้ร้านจึงเงียบเหงาไป ทางปุริมเองก็ยุ่งกับการดูแลน้องสาวจึงยังปลีกตัวมาจัดการไม่ได้ แต่อย่างไรเขากับเพื่อนก็คงต้องพูดคุยกันอย่างจริงจังอีกครั้ง

         

         

          ในฟากของพะวาเวลานี้กำลังก้าวเท้าออกจากบริษัทโดยลำพัง พวกรุ่นพี่แยกย้ายกันกลับหมดแล้ว เพราะเธอขอนั่งเคลียร์งานที่ค้างอยู่ให้เสร็จ

          แต่ดูเหมือนวันนี้พะวาจะก้าวเท้าออกจากบ้านผิดข้าง เพราะมีคนคนหนึ่งยืนรออยู่

          แน่นอนว่าไม่ใช่คนตัวโต เพราะเห็นเขาเธอต้องยิ้ม แต่นี่มีริ้วความเครียด เบื่อหน่ายบนดวงหน้า แล้วเสียงก็แว่วเข้ามาให้พรูลมหายใจยืดยาว

          “พะวา”          

          เสียงเข้มๆ ที่ไม่อ่อนหวานเหมือนก่อนดังออกมาจากปากของหรรษดล ใบหน้าบ่งบอกได้ถึงความกรุ่นโกรธ

          “สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์แห่งแฟนเก่าหรือไงกัน” พะวากลอกตาแล้วบ่น สองเท้ายังก้าวต่อไม่อยากต่อบทสนทนากับหรรษดล 

          “พะวาทำแบบนี้กับเฮียได้ยังไง” รายนั้นมีหรือจะยอม รีบเดินดักหน้าอย่างเอาเรื่อง

          “หลีกไปค่ะ”

          เมื่อถูกขวางพะวาจึงต้องหยุดเท้า แล้วมองพินิจคนที่หน้าขึ้นสี จังหวะนั้นก็ได้เข้าใจ คิดว่าเรื่องร้องเรียนของเธอคงไปถึงเขาแล้วจึงได้มาเดือดเนื้อร้อนใจกับเธอ

          “ตอบเฮียมาว่าทำไมทำแบบนี้กับเฮีย พะวาไม่เหลือทางให้เฮียเลย” หรรษดลย้ำถามประโยคคล้ายๆ เดิม

          “ถ้าเฮียยังไม่เลิกมายุ่งกับพะวา พะวาทำมากกว่านี้แน่ค่ะ” เธอต้องตอบด้วยเหรอว่าทำไม เจ้าตัวไม่น่าใช่คนเข้าใจอะไรยากเย็น ไม่ยอมทำความเข้าใจเสียมากกว่า แล้วบอกย้ำไปเช่นกัน

          “เรื่องของเรามันจบไปแล้วค่ะ”

          “พะวามั่นใจหรือว่าจบ ถ้าจบพะวาคงไม่เอาเรื่องของเฮียไปบอกกับผู้หญิงทุกคนของเฮียหรอกจริงไหม พะวาแอบหึงเฮียอยู่ละสิ”

          มันจะจบได้อย่างไร ในเมื่อพะวาบ้าบิ่นเอาเรื่องที่เขาตามตื๊อไปฟ้องบรรดาผู้หญิงในสต็อกที่หลงเหลืออยู่น้อยนิด จนทั้งสองคนตีตัวออกหาก แม้แต่โทรศัพท์ก็ไม่ยอมรับ หนำซ้ำยังขู่ว่าจะแจ้งความอีก

          หัวใจหงุดหงิดขึ้นมาอีกเท่าตัว ตอนนี้เขาไม่เหลือใครแล้วจริงๆ แล้วกล่าวโทษแก่คนที่ทำให้พะวาเป็นคนใจร้าย

          “เพราะมันใช่ไหมที่ทำให้พะวาเปลี่ยนไป พะวาหลงมันขนาดนี้ พะวารู้จักมันเกินหนึ่งเดือนไหม” อาการของพะวาไม่เรียกว่าหลงจะเรียกว่าอะไร ไม่นึกว่าฝ่ายหญิงจะกล้าทำกับเขาเช่นนี้ ไม่ต่างจากการถูกเตะตัดขาให้ล้มกลิ้งกับพื้น

          “พะวารู้จักคุณคีมาหนึ่งปีแล้วต่างหากค่ะ” คนที่ไม่รู้อะไรไม่ควรมาพูดมากพร้อมทั้งเริ่มเข้าใจความหงุดหงิดราวบ้าคลั่งของอดีตคนรัก ซึ่งดูเหมือนว่าจะมีคนมอบบทลงโทษอีกบทให้กับเจ้าตัว

          แน่นอนว่าเธอรู้ว่าคือผู้ใด

          “ไม่จริง” หรรษดลส่ายหน้า เขาไม่เห็นรู้เลยว่าพะวามีคนใหม่มานานแล้ว