บทที่ 10 ชัดเจน (02)

เธอก็คือเธอ ไม่มีทางแทนใครได้ และเอาเข้าจริงๆ แม้จะมีส่วนที่คล้าย แต่ส่วนต่างก็มีมาก

          “บางอย่างที่ไม่สำคัญพี่ก็ทิ้ง แต่บางอย่างที่มีประโยชน์ พี่ก็เลือกจะเก็บไว้ ไม่ใช่เพราะปอหรอก” คิระจัดแจงแถลงไขให้ปาฏลีได้กระจ่างใจ

          ปาฏลีรู้สึกเหมือนโดนปิดประตูใส่หน้า น้ำตาเม็ดกลมและเสียงสะอื้นไห้ก็ดังขึ้นอีก

          หนนี้หนักกว่าเดิม...

          “ฮือ”

          “เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ไม่ได้หรือคะ ปอผิดไปแล้วค่ะพี่คี” แม้จะร้องไห้แทบขาดใจ ปาฏลียังพยายามปล่อยถ้อยคำออกมาด้วยเสียงกระท่อนกระแท่นขาดหาย

          “พี่ว่าปอสมควรกลับไปพักผ่อน พี่จะโทร.ให้ไอ้ปิงมารับ” คิระตัดบท หากจะมองว่าตนใจร้ายก็ยอมรับ ดีกว่าไปให้ความหวัง ทั้งที่ไม่มีให้

          “ปออยากอยู่กับพี่คี อยากอยู่ห้องของเรา” ปาฏลีส่ายหน้าระรัว เธอไม่อยากกลับไป คนที่ต้องการอยู่ตรงหน้าแล้ว นั่นทำให้ได้ยินคำร้องถามที่รู้สึกว่าหัวใจถูกเหวี่ยงไปไกลลิบ

          “แล้วพี่กับพะวาจะต้องระเห็จไปอยู่ที่อื่นหรือปอ ทำไมพี่กับพะวาต้องลำบากด้วย” น้ำเสียงของคิระมีความติเตียน เขาสงสารปาฏลี แต่ก็ใช่ว่าต้องเสียสละไปทุกอย่าง

          ปาฏลียิ่งร้องไห้ ก็เธอนั่นละเป็นคนลงมือเหวี่ยงหัวใจให้กระเด็นไปไกล เพราะเธอเลือกผิด เพราะเธอหลงใหลในความร่ำรวยพร้อมทั้งรู้สึกใบ้กินไปชั่วขณะ

          “หยุดร้องไห้ได้แล้วปอ เข้มแข็งซะ”

          คิระกล่าวประโยคนั้นแล้วแยกตัวเดินหายไปที่ริมระเบียงห้องเพื่อติดต่อหาเพื่อนสนิททันที

          “ปอมาหากูที่คอนโดฯ กูอยากให้มึงรีบมา”

          พะวายังนั่งนิ่งไม่ขยับไปไหน เพราะอยากจะอยู่เป็นเพื่อนคนที่เสียใจ

          “เข้มแข็งเถอะค่ะ”        

          พะวาเอ่ยไม่ต่างจากคนตัวโต ความเข้มแข็งจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ไม่จำเป็นต้องถึงขั้นกลับมาตั้งหลักได้ แค่เรียนรู้ที่จะรักตัวเองและมีสติก็จะช่วยได้มากแล้ว ทว่าคำที่สวนมากลับทำให้ยิ้มเจื่อน

          “พี่คียังรักปอปอรู้ ปอผิดไปแล้ว ปอจะทำให้พี่คีให้อภัยและกลับมารักปอให้ได้”

          ปาฏลีเอ่ยออกไปหลายประโยคและอยากให้ถ้อยคำแทรกซึมเข้าไปในใจคนที่มาทีหลัง เผื่อว่าเจ้าตัวจะหลบหลีกออกจากชีวิตของคิระ

          พะวาไม่ขัดแย้ง ความคิดใคร ความคิดมัน แต่อย่ามายัดเยียดให้เธอก็พอ

          เธอเองก็มีความเชื่อ ความคิดเป็นของตัวเอง และเธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปห้ามหรอกเรื่องที่ปาฏลีอยากจะหวนกลับมา เพราะคนที่ต้องตัดสินใจคือคิระ

          ไม่นานเท่าไรเจ้าของห้องก็เดินวนกลับมาหา

          “เดี๋ยวปิงจะมารับ”

          “ปอไม่อยากอยู่คนเดียว”

          “ไอ้ปิงไม่มีทางทิ้งปอ” คิระย้ำชัด แม้ว่าช่วงหนึ่งสองพี่น้องจะหมางเมินกัน แต่ปุริมไม่เคยคิดทอดทิ้งน้องสาวจริงๆ แล้วพรูลมหายใจออกมายืดยาว เนื่องจากส่วนหนึ่งมาจากเขา

          ปุริมกรุ่นโกรธที่ปาฏลีหักหลังเขา หันเหไปหาผู้ชายที่รู้จักกันผ่านคำแนะนำของมารดา ทั้งที่เขา ปุริม และปาฏลีรู้จักกันเกือบห้าปี แล้วหวนนึกถึงความรักในหนหลัง

          เขาพะเน้าพะนอ เอาใจ ดูแลปาฏลีเป็นอย่างดี ไม่เคยว่อกแว่กคิดนอกใจ รักหญิงสาวมากกว่าชีวิตของตัวเองเสียอีก แต่กลับถูกหักหลังเสียได้

          จากนั้นเขาจึงได้เรียนรู้ว่า ก่อนจะรักใคร เขาควรรักตัวเองด้วย มันจึงเป็นที่มาของรอยสัก LOVE ME MORE

          เขาต้องรักตัวเองให้มากขึ้นกว่าเดิม

          ปาฏลีส่ายหน้า เธอไม่อยากไปจากที่นี่ อยากให้คนที่เคยดูแลเธอดุจเจ้าหญิงโอบกอดเหมือนวันวาน พลันเงยหน้าไปมองราวเป็นคำขอครั้งสุดท้าย

          ผลยังคงเดิม น้ำตาจึงหล่นเผาะซ้ำไปซ้ำมา กระทั่งปุริมปรากฏตัวขึ้นและรีบปรี่มาหาน้องสาว

          “ปอ พี่บอกแล้วไงว่าอย่ามาที่นี่” น้ำเสียงของปุริมตำหนิเล็กๆ น้องสาวของเขาควรรับผลของการกระทำให้ได้ ถึงอย่างนั้นแววตากลับมีความรู้สึกผิดบรรจุไว้มากมาย รวมถึงความสงสาร

          “ปออยากมาขอโทษพี่คี” ปาฏลีเอ่ยบอกกับพี่ชายเสียงเบา

          “กูขอโทษว่ะ” ปุริมหันไปเอ่ยกับเพื่อนสนิท

          “ดูแลปอให้ดีด้วย” คิระตบมือลงบนบ่าของเพื่อน ทั้งให้กำลังใจและฝากฝัง

          “ไม่ต้องห่วง”    

           ปุริมเอ่ยเสียงหนัก นั่นย่อมเป็นหน้าที่ของพี่ชายอย่างเขาอยู่แล้ว ส่วนปาฏลีก่อนเดินหายออกจากห้องไปไม่วายหันกลับมามองคิระตาละห้อย เพราะไม่อยากจากไปไหน

          ด้านพะวาที่นั่งมองอยู่ขยับแขนให้คิระหย่อนสะโพกนั่งบนพนักวางแขน พร้อมเงยหน้ามองเขาที่เอ่ยขึ้น

          “ไหนเคยอาสาจะปกป้องฉัน” คิระถามด้วยเสียงนิ่งเรียบ แต่ยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

          “เจอสภาพของเธอ พะวาพูดไม่ออกค่ะ”

          พะวายิ้มแหยๆ ปากนั้นเอ่ยอธิบาย นึกว่าแฟนเก่าของคิระจะมาในรูปแบบร้ายๆ แรงๆ เมื่อเผชิญหน้าและเจอกับริ้วรอยการถูกทำร้ายก็อดจะเห็นใจไม่ได้ ซ้ำเธอยังเป็นผู้หญิงด้วยกัน ย่อมเข้าใจความรู้สึกนั้นดี แล้วเอ่ยอีกประโยคอย่างไม่เข้าใจ

          “ทำไมคนรักกัน ถึงต้องทำร้ายกันถึงขนาดนี้คะ” ไม่ว่าจะชายหรือหญิงก็ไม่ควรมีใครถูกทำร้าย ความรักคือสิ่งที่สวยงาม แต่ผู้ได้ครอบครองมักทำลายมันให้แปดเปื้อน

          คิระคงตอบข้อนี้ไม่ได้ เพราะเขาไม่เคยคิดทำร้ายคนที่รัก ก่อนได้ฟังประโยคที่ทำให้ต้องเอียงทั้งตัวไปมองคนพูด

          “ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรง คุณคีก็เมตตาเธอหน่อยนะคะ”

          “อยากให้ฉันกลับไปรักกับปอ”

          “ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ พะวาหมายถึงให้เมตตาเธอในรูปแบบน้อง” พะวารีบส่ายหน้าระรัวและอธิบายเร็วไว แค่ให้เมตตา ไม่ใช่ให้กลับไปรักเสียหน่อย

          “ไม่ต้องห่วงหรอก ไอ้ปิงไม่มีวันทิ้งน้องสาว”

          ปาฏลีจะได้รับการดูแลอย่างดีแน่นอน สำหรับตัวเขาก็ไม่ติดขัดหากต้องยื่นมือเข้าไปช่วย ติดที่ว่าอีกฝ่ายกำลังดึงรั้งในสิ่งที่มันจบลงไปแล้ว

          นานมากแล้วเสียด้วย พลันมองไปยังพะวา

          เด็ดเดี่ยว เข้มแข็ง ไม่เหมือนใคร ไม่อ่อนไหวง่ายๆ มีสติ ที่สำคัญอยู่ด้วยแล้วไม่เคยขัดเคืองต่อหัวใจเลยสักครั้ง คิระกดยิ้มลึกมุมปากให้นิยามในหัวของตัวเอง

          “เข้านอนกันเถอะพะวา” ร่างกำยำขยับลุกขึ้น ยื่นมือไปให้พะวาจับเพื่อพากันไปนอน

          “โอเคค่ะ”        

          พะวาไม่อิดออดหรือถามซอกแซก ถ้าคิระมีอะไรไม่สบายใจ เขาย่อมรู้ว่าเธอพร้อมรับฟังเสมอ แล้วเดินเคียงคู่กันไปทิ้งตัวลงนอน

          ในพรุ่งนี้เช้าเธอต้องไปทำงาน ส่วนชายหนุ่มเองก็มีธุระที่ต้องไปทำ