บทที่ 10 ชัดเจน

“คุณคีมีธุระหรือคะ” พะวาเงยหน้าขึ้นไปมองด้วยความสงสัย

          “อื้ม”

          คิระกดหน้ารับ มือข้างหนึ่งลูบหลังนวลสวยเล่นไปมา ไม่ทันไรกลับต้องขยับตัวออกห่างเพราะมีสายเรียกเข้าจากกรวัฒน์

          “เดี๋ยวฉันไปคุยงานกับเก่งแป๊บนะ”

          หลังจากนั้นชายหนุ่มก็เดินแยกตัวไปคุยงานที่ระเบียงห้อง ส่วนพะวาขยับตัวลุกเพราะรู้สึกหิวน้ำ เดินไปยังไม่ถึงตู้เย็นขนาดเจ็ดจุดสี่คิวสีเทาเข้ม ฝีเท้าก็ต้องเปลี่ยนทิศทางเมื่อมีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น

          ก๊อกๆ

          พะวาหยุดเท้าหันมองคิระ ชายหนุ่มยังคุยโทรศัพท์จึงถือวิสาสะเป็นผู้เปิดประตูต้อนรับ อดสงสัยไม่ได้ว่าใครกันมาเวลาดึกดื่นแบบนี้

          พอเปิดประตูออกพะวาก็ได้พบกับผู้หญิงรูปร่างเล็กคนหนึ่งที่ทำให้เธอชะงักตัวอย่างแรง ปากนั้นค่อยๆ เอ่ยถามออกไป

          “มาหาใครหรือคะ”

          ผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูชะงักกึกไปไม่ต่างกันราวกับผิดหวัง เพราะคนที่เปิดประตูไม่ใช่คนที่ต้องการ แล้วสองสาวก็จดจ้องมองกัน นาทีต่อมาพะวาก็เริ่มกัดปาก

          ใช่...ใช่ไหม พะวาเอ่ยคำฮิตติดปากอยู่ในใจเมื่อมองดวงหน้าของผู้หญิงตรงหน้าให้ดี ก่อนหันหลังไปมองเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามา

          จังหวะนั้นเสียงพึมพำด้วยความดีใจก็ดังขึ้นพร้อมๆ กับฝีเท้าที่วิ่งถลาเข้าไปหา

          “พี่คี”

           “ปอ...”

          คิระมีถ้อยคำหลุดออกจากริมฝีปากแค่คำเดียว คำสั้นๆ ที่ทำให้ผู้มาใหม่ร้องไห้โฮและโผเข้ากอดด้วยความรู้สึกหลากหลายที่แน่นขนัดอยู่ในอก

          พะวาทำได้แค่ยืนนิ่งมองอยู่ตรงนั้น คำว่าส่วนเกินวิ่งฉิวในอากาศเข้ามาปะทะอกอย่างจังหลังเห็นประกายวูบไหวของคนตัวโต

          แฟนเก่า...จริงๆ สินะ     

บทที่ 10 ชัดเจน

          “ฮือ”

          เสียงร้องไห้ที่ถูกกลั่นออกจากความรู้สึกปวดร้าวในโพรงอกยังคงดังอยู่แนบอกกว้าง เจ้าของนัยน์ตาที่ฉ่ำเยิ้มยกสองมือกอดรัดคนที่แสนจะคิดถึง

          ฝ่ายพะวาทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะทำอะไรดี รู้สึกว่าตัวของเธอเกะกะขวางทางไปหมด พลางมองไปยังคิระที่มองตรงมายังตนเอง ปากอิ่มจึงค่อยๆ ตั้งคำถามไป

          “พะวาควรหลบฉากไปไหมคะ”

          เธอคิดไม่ออกจึงเลือกจะถามชายหนุ่มไปตรงๆ

          คิระส่ายหน้า พะวาไม่จำเป็นต้องหลบไปไหน ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นแล้วดันร่างของอดีตคนรักให้ออกห่าง แต่คนที่มีน้ำตาเจิ่งนองหน้าไม่ยินยอม สองมือพยายามโอบรัดเอวสอบไว้

          “ปลอบเธอเถอะค่ะ พะวาว่าเธอถูกทำร้ายมา”     

          พะวาขยับปากเอ่ยบอกกับชายหนุ่ม คราแรกที่เธอชะงักกึกไปไม่ใช่เพราะเจอคนที่มีส่วนคล้ายกัน แต่เป็นเพราะบนดวงหน้าของอีกฝ่ายมีรอยช้ำ บางรอยจางลง บางรอยคล้ายว่ายังสดใหม่ สายตาแน่วแน่มองชายหนุ่มเพื่อบอกว่าเธอแยกแยะได้

          คิระส่งสายตาขอบคุณพะวา มือยกขึ้นลูบแผ่นหลังที่สั่นสะท้าน ไม่นึกเหมือนกันว่าสิ่งที่ปาฏลีเจอมาจะหนักหนาถึงเพียงนี้

          “พี่จะพาปอไปนั่ง” ผ่านไปราวห้านาทีคิระก็ค่อยๆ ดันร่างของอดีตคนรักออกห่าง กรอบหน้าพยักพเยิดไปทางโซฟา

          “งั้นพะวาจะไปหาน้ำมาให้ค่ะ” พะวาเดินแยกตัวไปจัดเตรียมน้ำให้คนที่เสียน้ำตา แต่ก็ไม่วายหันหลังกลับไปมองด้วยความสงสาร

          ปาฏลีกุมมือของคิระไว้แน่นราวกับกลัวชายหนุ่มจะหายไป ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้หัวใจที่ถูกกรีดรู้สึกดีขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ แล้วไม่ยอมห่างไปไหน ดึงรั้งมือหนาเอาไว้หลังอดีตคนรักขยับตัวจะนั่งในโซฟาตัวถัดไป ไม่นานก็เห็นผู้หญิงคนเดิมเดินเข้ามาหา

          “น้ำค่ะ”

          พะวาเลื่อนแก้วน้ำไปเบื้องหน้าของผู้มาใหม่ เห็นดีถึงสายตามองมา ปากนั้นเอ่ยแนะนำตัว

          “พะวาค่ะ”

          ปาฏลีพยักหน้าเบาๆ แต่ไม่ได้ทักทายโต้กลับ เพราะความสนใจเดียวของเธอในตอนนี้คือคนตัวโต ทว่าสิ่งที่หลุดพ้นปากได้รูปมานั้นทำให้น้ำตาของเธอยิ่งแตกกระเซ็นพร้อมรู้สึกเป็นราวกับนกปีกหัก

          “พะวาเป็นคนของพี่” น้ำคำหนักแน่น คิระอยากพูดให้เคลียร์และชัดเจน จังหวะที่กล่าวออกไปหันมองพะวาที่นั่งอยู่ไม่ห่าง

          พะวายกยิ้มกว้างดีใจทั้งที่รู้ว่าไม่สมควร เพราะคงไม่ต่างจากซ้ำเติมคนที่หวนกลับมา แต่อดไม่ได้จริงๆ

          ปาฏลีก้มหน้าลงกับฝ่ามือ ความเสียใจตีวน มากกว่านั้นคือความอ้างว้าง ถ้อยคำของคิระชัดเจน แต่เธอไม่อยากยอมรับ

          คิระผ่อนลมหายใจช้าๆ รู้ว่าปาฏลีคงจะหวนกลับมาหา แต่ไม่นึกว่าจะบุกมาที่นี่ ในเวลานี้

          “ปอขอโทษค่ะพี่คี ปอผิดไปแล้ว” ปาฏลีร้องไห้ไปอีกชั่วครู่หนึ่งก็เงยใบหน้าขึ้นมาจ้องมองคนที่เธอทำให้เสียใจ นัยน์ตาส่งไปเว้าวอนราวกับจะขอบางอย่าง

          “ช้าไปสี่ปีปอ พี่ก้าวไปข้างหน้าแล้ว” เขาไม่อยากได้ยินคำคำนี้แล้ว หัวใจไร้ซึ่งความกรุ่นโกรธเหมือนก่อน พร้อมบอกย้ำไปอย่างชัดเจน

          “แต่พี่ยังอยู่ห้องของเรา ยังเก็บห้องนี้เอาไว้”

          ปาฏลีกวาดตามองไปรอบๆ เธอต้องมีหวังสิ เมื่อคิระยังฝังตัวอยู่ในความทรงจำเดิมๆ ที่เคยมีกัน แม้ว่าสายตาคมกริบจะสำแดงชัด แต่กลับยังเข้าข้างตัวเอง

          ส่วนคนฟังอย่างพะวาขบเม้มปาก

          ‘ที่นี่เคยเป็นรังรักสินะ’ พะวาเข้าใจได้ไม่ยาก สายตาเบนมองชายหนุ่มอีกรอบ แล้วส่งยิ้มไปให้เพื่อบอกว่าเธอไม่ได้คิดมากอะไร เพราะเธอเป็นคนเอ่ยปากขอมาอยู่ที่นี่เอง ส่วนเรื่องตัวทงตัวแทนอะไรนั่นถูกขจัดทิ้งไปตั้งแต่ช่วงแรกแล้ว