บทที่ 9 คนของฉัน

บทที่ 9

คนของฉัน

          “ขอบคุณคุณคีนะคะที่พาพะวามาหาหมอ”

          คำขอบคุณพ้นปากนุ่มที่มีอาการบวม นัยน์ตากลมโตมองคิระอย่างขอบคุณ โชคดีที่ไม่ถึงขั้นต้องนอนโรงพยาบาล ก็แค่งดใช้ส่วนบอบบางไปสักระยะหนึ่ง และต้องพักผ่อนให้เพียงพอให้ร่างกายฟื้นตัวกลับมา ห้ามทำอะไรเกินพิกัดและหักโหมไปสักสองสามวัน

          “ฉันดูแลพะวาได้ไม่ดี ฉันไม่ควรได้รับคำนั้น และฉันต้องขอโทษพะวาด้วยนะที่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น” คิระยื่นมือไปลูบมือนุ่ม นัยน์ตาฉายชัดถึงคำขอโทษ   

          “คุณคีจะขอโทษทำไมคะ คุณคีไม่ได้เป็นคนวางยาพะวาเสียหน่อย” เธอไม่ได้รู้สึกโกรธชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย ต้องโกรธคนที่คิดทำเรื่องบ้าๆ นี่ต่างหาก

          “ฉันจะจัดการคนที่ทำแบบนี้กับพะวาให้ ไม่ต้องห่วงนะ” เวลานี้เจอตัวคนที่น่าจะเป็นผู้กระทำแล้ว แต่รุ่นน้องรายงานว่าอีกฝ่ายยังเอาแต่ปฏิเสธ

          พะวาพยักหน้าฝากคิระเป็นผู้จัดการ แล้วไม่วายถามต่อ

           “จะเกี่ยวกับร้านเปิดใหม่นั่นไหมคะ”

           “ฉันเองก็ยังไม่แน่ใจ และเดี๋ยวจ่ายเงินเสร็จเรากลับบ้านกัน วันนี้ฉันจะอยู่ดูแลพะวา”

           “พะวาอยู่คนเดียวได้ คุณคีไปทำงานเถอะค่ะ ถ้าพะวาไม่เดินเหินก็ไม่ปวดมากหรอก”         

          ไม่อยากเป็นภาระให้กับเขา ยิ่งช่วงนี้ทั้งสองร้านของเขามีปัญหาอยู่ด้วย หัวเรือใหญ่ย่อมมีหน้าที่จัดการและดูแล แล้วต้องเสนอทางออกหลังเห็นสีหน้าไม่ยินยอมของคนตัวโต

          “งั้นพะวาขอไปอยู่ที่คอนโดฯ คุณคีสักวันสองวันได้ไหมคะ คอนโดฯ กับผับห่างกันนิดเดียวเอง ถ้าพะวาไม่ไหวจะรีบโทร.ตามคุณคี และคุณคีก็จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงพะวามาก พะวาไม่อยากเป็นภาระให้คุณคีค่ะ”       

          พะวาดูออกว่าชายหนุ่มคงเป็นห่วงเธอเลยไม่อยากทิ้งให้อยู่ลำพัง

          “ฉันไม่เคยคิดว่าพะวาเป็นภาระ” คิระบอกเสียงหนัก

          “งั้นก็ตกลงตามที่พะวาเสนอนะคะ”

          “อื้ม”

          สุดท้ายก็ต้องยินยอม แล้วสอดประสานมือประคองพาพะวาตรงกลับบ้าน ไปจัดเก็บเสื้อผ้าสามสี่ชุดสำหรับค้างคืนที่คอนโดมิเนียม

          ชายหนุ่มอยู่ดูแลพะวาอีกราวสามชั่วโมงถึงแยกตัวไปยังร้าน

          “เฮีย พะวาเป็นยังไงบ้างครับ” แค่เท้าของคิระย่างก้าวเข้าไปด้านใน กรวัฒน์ที่กำลังรออยู่ก็รีบปรี่เข้ามาหาพร้อมเอ่ยถามอย่างห่วงใย

          “หมอบอกว่าให้พักผ่อนให้มาก หวังว่านายจะหาคำตอบให้ฉันได้แล้ว” สายตาคมกริบมองตรงไปยังรุ่นน้องเพื่อบอกว่าเขาไม่อยากได้คำตอบที่ทำให้ผิดหวัง

          “ครับ” 

          เวลานี้คนกระทำผิดยอมรับสารภาพเรียบร้อยแล้ว แต่สีหน้าของกรวัฒน์ยังฉายแววเคร่งเครียดเหมือนกำลังแบกภูเขาไว้ทั้งลูก

          “แต่สีหน้านายดูไม่ดีสักเท่าไร” คิระเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

          “คำตอบที่ได้มาทำให้ผมหนักใจครับเฮีย” กรวัฒน์เงยหน้าไปมองรุ่นพี่ ตอนแรกคิดว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับร้านเปิดใหม่ ที่อาจจะทำให้เกิดปัญหาใหญ่โตลุกลามแน่ แต่พอได้รู้เหตุผล บอกไม่ถูกเลยว่าตนสมควรจะรู้สึกอย่างไร มันเหมือนโชคดีในความโชคร้าย ไม่สิ มันเป็นโชคร้ายในความโชคร้ายต่างหาก

          “ทำไม” คำตอบที่ได้มาทำให้คิระเลิกคิ้วขึ้น

          “เด็กเสิร์ฟคนนั้นบอกว่า ที่ทำไปเพราะอยากได้ผมครับ”

          “อยากได้นาย”

          “ครับ เด็กคนนั้นบอกว่าแอบชอบผมตั้งแต่ตอนที่เคยมาทำพาร์ตไทม์ พอร้านเราต้องการเด็กเสิร์ฟเพิ่ม ก็เลยคิดจะรวบหัวรวบหางผม”

          คิระนึกคิดถึงเปอร์เซ็นต์ความเป็นไปได้ ก็มีสิทธิ์ที่จะเป็นเช่นนั้น พลางยื่นมือไปรับสมาร์ตโฟนเครื่องหนึ่งมาไว้ในมือ

          “นี่เป็นข้อความที่เด็กคนนั้นบอกกับเพื่อนว่าจะเผด็จศึกผมครับ เธอตั้งใจเอาน้ำมาให้ผม แต่ผมกลับไปยื่นให้พะวา เด็กนั่นเห็นว่าคงท่าไม่ดีแล้วเลยรีบหนีกลับไปที่ห้องพักครับ และกำลังเตรียมตัวจะหนีความผิดไปที่บ้านเพื่อนที่ต่างจังหวัด โชคดีที่คนของเราตามเจอเสียก่อน”

          คิระไล่สายตาอ่านข้อความสนทนาที่อธิบายถึงแผนการที่จะลงมือทำ รวมถึงข้อความก่อนหน้านี้ที่บ่งบอกถึงความชื่นชอบ ความคลั่งไคล้ในตัวของกรวัฒน์

          “นายอัดคำสารภาพผิดไว้หรือเปล่า”

           “อัดไว้แล้วครับ”

          “ยาล่ะ”

          “เด็กนั่นทิ้งถังขยะไปครับ แต่ผมไปคุ้ยมาจนเจอ” เพราะความลนลานเด็กนั่นเลยรีบเอายาทิ้งใส่ถังขยะห่างจากผับไปเพียงเล็กน้อย เขาที่สั่งให้ตรวจเช็กกล้องทุกตัวจึงเห็นเข้าแล้วรีบไปเก็บไว้เป็นหลักฐาน

          “ดี พาฉันไปเจอเด็กนั่นหน่อย”

          “ได้ครับเฮีย”    

          กรวัฒน์กดหน้าลงรับคำสั่ง เท้าเดินนำหน้าพาคิระไปยังห้องเก็บของ โดยมีชายรูปร่างสูงผอมยืนเฝ้าอยู่ เมื่อกรวัฒน์พยักหน้าประตูห้องที่ล็อกไว้อย่างดีก็ถูกเปิด แต่คิระยังไม่ได้เข้าไปด้านใน เขารอบางสิ่งอยู่หลังสั่งให้พนักงานนำมาให้

          พอรับมาไว้ในฝ่ามือแล้วจึงเอียงคอให้รุ่นน้องเปิดประตู

          “เฮีย...คี”        

          เด็กคนก่อเรื่องครางเสียงพร่าสั่น ภายในหัวใจตอนนี้แน่นขนัดไปด้วยความหวาดกลัว สองมือรีบพนมขึ้นไหว้คนที่มาหยุดเท้าอยู่เบื้องหน้า

          “หนูผิดไปแล้วค่ะ ปล่อยหนูไปเถอะนะคะเฮีย หนูสัญญาว่าจะไม่ทำอีก” คนทำผิดละล่ำละลักขอ

          “ถ้าคนทำผิดทุกคนแค่ขอโทษก็จบ แล้วบ้านเมืองจะมีกฎหมาย มีศาล มีผู้พิพากษาไปทำไม” คิระหันไปลากเก้าอี้ที่ตั้งไว้ชิดมุมห้องมานั่งลงตรงหน้าคนทำผิด

           “แต่หนูไม่ได้ตั้งใจค่ะเฮีย…” เด็กคนนั้นยังพยายามหาข้อแก้ตัว

          “ไม่ได้ตั้งใจ”

          คิระบิดปาก เอียงคอทบทวนคำพล่อยๆ ที่หลุดพ้นปากมา พลันยื่นของในมือไปให้คนทำผิด

          “ท่าทางเธอจะหิวน้ำนะ งั้นดื่มสิ ฉันเอามาให้” ของในมือของคิระคือแก้วที่บรรจุน้ำไว้ค่อนแก้ว

          “นะ...น้ำอะไรคะ” มือสั่นๆ ที่เคยพนมมือไหว้วางกุมไว้บนหน้าตัก สายตามองน้ำในแก้วอย่างหวาดระแวง

          “หรือต้องให้ฉันป้อน” คิระเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม สีหน้าของเขาเวลานี้น้อยนักที่หลายคนจะได้เห็น สีหน้าของปีศาจ แถมยังเป็นเวลาที่กรุ่นโกรธอีกด้วย

          “หนูไม่กิน...”