บทที่ 10 ชัดเจน (03)

“เช้าแล้วค่ะ”

          พะวาทำตามที่รับปากไว้ว่าพอเธอตื่นจะปลุกคนตัวโต สายตากลมโตจ้องมองคนที่ค่อยๆ ลุกขึ้นมาพิงแผ่นหลังกับหัวเตียง

          คิระบิดศีรษะไปทางซ้ายและขวาขับไล่ความง่วง แล้วได้ยินคำถามที่ทำให้ส่ายหน้า

          “ธุระที่ไปทำเป็นทางการไหมคะ พะวาจะได้รีดชุดให้”

          “ไม่ต้องหรอก ฉันแค่จะไปส่งพะวา” คนตัวโตเฉลยพร้อมรอยยิ้ม

          “พะวาคือธุระของคุณคีหรือคะ” นิ้วเรียวสวยชี้เข้าหาตัวเอง คิระจึงพยักหน้าบอกซ้ำ เสียงใสๆ จึงร้องค้านโต้ตอบไป  

           “คุณคีนอนต่อไปเถอะค่ะ พะวานั่งรถแท็กซี่ไปเองได้”

          คิดว่าชายหนุ่มคงกลัวเธอจะลำบาก และไม่วายยังห่วงอยู่เล็กๆ จึงตั้งใจจะพาเธอไปส่งยังที่ทำงาน

          “ฉันอยากไปเห็นว่าพะวาทำงานที่ไหน พะวาไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวสาย” คิระมองเด็กดื้อที่ไม่ยอมให้เขาไปส่ง แม้ให้เหตุผลนั้นไปก็ยังไม่ได้ผล จึงมัดมือชกด้วยการดันร่างเล็กให้รีบไปชำระร่างกาย

          พะวาทำสีหน้าอ่อนใจ สุดท้ายก็ต้องยอมโอนอ่อนให้

          ส่วนชายหนุ่มขยับตัวลุกหลังพะวาเดินหายไปอาบน้ำ ไปยืนทอดตามองยามเช้าที่ไม่ค่อยได้สัมผัส มันไม่ได้ทำให้รู้สึกดีเด่อะไรสักนิดกับบรรยากาศรอบๆ เพราะบนถนนกำลังอัดแน่นไปด้วยรถรา ข้อดีข้อเดียวก็คือการพาพะวาไปส่งที่ทำงาน

          หลังสาวออฟฟิศจัดการกับตัวเองเสร็จ ก็ถึงตาเขาบ้าง

          พอกลับออกมาคิระก็อยู่ในชุดกางเกงยีนกับเสื้อเชิ้ตสีดำ และแว่นกรอบเงินอันโปรด

          “พะวาพร้อมแล้วค่ะ” พะวาหิ้วกระเป๋าสะพายที่เธอใช้ประจำพาดบ่า ส่วนชุดที่สวมก็เป็นชุดที่ใส่ในวันเกิดเหตุนั่นละ พูดถึงเรื่องนี้ก็นึกถึงเรื่องเด็กสาวคนก่อเหตุคนนั้น ตอนนี้เจ้าตัวกำลังก้มหน้ารับผิดในสิ่งที่ทำ โชคดีที่ยอมรับสารภาพ ไม่รู้จากใจจริงหรือหลักฐานมัดตัวจนดิ้นไม่หลุด

          “งั้นไปกันครับ”

          คิระเดินเคียงคู่กับพะวาลงไปยังรถเอสยูวี แล้วขับมันมุ่งหน้าไปในย่านรถติด

          สาทรคือทำเลทองที่มีบริษัทชั้นนำหลายแขนงตั้งอยู่ แม้จะมีรถไฟฟ้าบีทีเอสตัดผ่าน แต่รถราก็ยังติดเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน กว่ารถของคิระจะผ่านไฟจราจรที่ขยันแดงมาได้ก็ใช้เวลากับแยกแยกเดียวไปเกือบสิบนาที

          คิระตีไฟเลี้ยวไปจอดข้างทางเพื่อส่งพะวา โชคดีที่มาถึงก่อนเวลาเข้างานราวสิบนาที

          “ขอบคุณที่มาส่งพะวานะคะ แต่ว่าตอนเย็นไม่ต้องมารับนะคะ พะวาไปเองได้ ฝ่ารถติดกลับไปกลับมาเสียสุขภาพจิตเปล่าๆ ค่ะ”

          มือน้อยๆ ยกขึ้นไหว้พร้อมดักทางคิระไว้ กลัวเขาจะโผล่มารับในตอนเลิกงาน เท่านี้เธอก็ทำเขาเสียงานเสียการมากพอแล้ว

          คิระทำท่าไม่ยอม แต่สุดท้ายก็ไม่อยากขัดใจคนตัวเล็ก แต่ก็มีข้อแม้

          “งั้นเย็นนี้ก็นั่งแท็กซี่มาละกัน” คิระยื่นธนบัตรจำนวนห้าร้อยบาทให้แก่คนตัวเล็ก

          “ก็ได้ค่ะ งั้นพะวาไปก่อนนะคะ” พะวาพนมมือขึ้นไหว้ในความห่วงใยที่ได้รับ

          “อื้ม”

          พะวาโบกมือบ๊ายบาย ยืนมองจนรถของคิระเลื่อนห่างไปถึงหมุนตัวเดินเข้าตึกที่ตัวเองทำงาน ยังไม่ทันจะนำบัตรพนักงานออกจากกระเป๋า เท้าเล็กก็ชะงักไป คิ้วขมวดขึ้น ใบหน้ามีเครื่องหมายคำถาม

          “เอ๊ะ เมื่อกี้เราไม่ได้บอกทางคุณคีนี่ แล้วเขามาถูกได้ยังไง”

          พอหย่อนตัวลงนั่งบนรถ คิระก็ขับตรงดิ่งนำพามายังบริษัท เธอไม่ได้เอ่ยบอกเขาเลยสักครึ่งคำ มือยกขึ้นเกาศีรษะ

          “หรือเมื่อครั้งที่แล้วเราบอกทางคุณคีไป” พะวาสุดจะใคร่รู้ ครั้งก่อนที่ชายหนุ่มอาสามาส่ง เธออาจจะเคยบอกเขาไปก็ได้

          พอเดินเข้าไปถึงแผนกก็นั่งลงบนเก้าอี้ตัวประจำ ยามกลุ่มสามสาวมาถึงก็เปิดปากเอ่ยถามอย่างห่วงใยทันที

          “เป็นยังไงบ้างพะวา ดีขึ้นแล้วใช่ไหม” ที่ทั้งสามรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะโทร.ไปหาพะวา หลังตกลงกันว่าจะไปนั่งดริงก์กันที่ผับของคิระ แต่กลับได้รู้ว่าเกิดเรื่องบ้าๆ ขึ้นกับยัยน้องเล็ก

          “พะวาดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงพะวานะคะ”

          พวกพี่ๆ ส่งข้อความมาไถ่ถามทุกวัน แล้วยิ้มตอบกลับในความห่วงใยที่ได้รับมา แล้วมีคนหนึ่งจุดประเด็นขึ้น

          “พี่ว่าช่วงนี้เราดวงตก ชีวิตมีแต่เรื่อง” มณฑิการู้สึกว่าชีวิตของพะวาเจอแต่เรื่องน่าปวดหัว เสียบิดาไปได้ไม่นาน กลับต้องมาเผชิญเรื่องแย่ๆ อีก ไหนจะเรื่องของแฟนเก่าที่น้องบ่นๆ ให้ฟังนั่นด้วย 

          “คงแบบนั้นค่ะ สงสัยไม่ได้เข้าวัดทำบุญนาน”

          พะวากลอกตาใส่ตัวเองพร้อมมุ่ยปาก ตั้งแต่ที่บิดามารดาล้มป่วย เวลาที่จะปลีกตัวไปทำอย่างอื่นก็น้อยลง ยิ่งมาตอนของบิดาด้วยแล้ว ส่วนใหญ่เธอจะอยู่แค่ที่บ้านกับที่ทำงานเท่านั้น แต่ก็มีช่วงหนึ่งที่ท่านอาการดีขึ้นจึงได้ทำในสิ่งที่อยากทำบ้าง แม้มันจะไม่สำเร็จผลก็ตาม

          “งั้นวันหยุดพิเศษที่จะถึงในอีกสองอาทิตย์เราไปตระเวนไหว้พระทำบุญกันไหม” มณฑิกาหันไปมองเพื่อนๆ รวมถึงพะวา

          “ไหนแกว่าจะชวนไปหัวหิน” เกวลินแย้งขึ้น

          “ก็หัวหิน แต่ไปทำบุญด้วย พะวาสนใจไหม” จุดหมายยังเป็นที่เดิม แค่เพิ่มเติมรายละเอียดใหม่เข้าไป พลันมองพะวาที่ทำสีหน้าครุ่นคิด

           “สนค่ะ พะวาคิดว่าได้ไปเที่ยว ไปทำบุญ พักสมองบ้างก็คงดี”

          “ชวนคุณคีไปด้วยสิ” คนเอ่ยประโยคนี้จะเป็นใครไปได้ นอกจากแฟนคลับของคิระอย่างจริยา

          “ยัยอิ๋ม แกหวังกินของน้องเหรอ” เสียงดุๆ ของเพื่อนสนิทดังขึ้น แต่ไม่ได้จริงจังเท่าไร เพราะรู้ว่าจริยาไม่มีทางแย่งของใครแน่นอน

          “เปล่าย่ะ ฉันแค่คิดว่าน่าจะสนุกขึ้น และมีผู้ชายไปด้วยสักคนจะได้อุ่นใจ”

           “พะวาจะลองชวนดูนะคะ” พะวาคิดว่าก็ดีเหมือนกันที่จะชวนคิระไปด้วย อยากลองได้ไปเที่ยวกับเขาดูบ้าง เมื่อหาข้อสรุปกันได้ก็หันไปทำงาน

          ส่วนคิระตรงดิ่งไปยังร้าน หลังโยนงานให้คนสนิทดูแลมาสองวัน ไม่ทันไปถึงก็ได้รับสายจากเจ้าตัว