บทที่ 9 คนของฉัน (02)

“หรือต้องให้ฉันป้อน” คิระเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม สีหน้าของเขาเวลานี้น้อยนักที่หลายคนจะได้เห็น สีหน้าของปีศาจ แถมยังเป็นเวลาที่กรุ่นโกรธอีกด้วย

          “หนูไม่กิน...”    

          คนทำผิดส่ายหน้า ไม่มีทางดื่มมันแน่ๆ หากมียาพิษขึ้นมาจะทำอย่างไร แล้วมองไปยังคนที่เธอหมายตา อยากได้ความช่วยเหลือ

          กรวัฒน์นิ่งมอง เขาไม่อาจช่วยคนที่ทำผิดไว้ได้ ก่อนเจ้าตัวจะได้รับคำสั่งที่ให้ปฏิบัติตาม

          “จับหน้าไว้เก่ง ฉันจะป้อนน้ำเด็กคนนี้” น้ำเสียงของคิระดูเลือดเย็น ไม่มีแววอบอุ่นเหมือนอย่างเคย เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นโดยพลัน

          “ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย...ปล่อยฉันไปนะ” คนที่อยากได้จนยินยอมทำผิดโวยวาย ดีดตัวจะลุกหนีจากเก้าอี้ ไม่ทันได้ไปไหน กรวัฒน์ก็ปรี่เข้ามาประชิดกดหัวไหล่ให้ไม่สามารถขยับไปไหนได้

          คิระขยับตัวอย่างเชื่องช้า มือใหญ่ยกแก้วขึ้นมองความใสของน้ำ แล้วเขย่าไปมาเล็กน้อยราวกับอยากให้ส่วนผสมเข้ากันเป็นสีเดียวกับน้ำ

          คนทำผิดที่กลัวจับใจ ปากสั่นจนฟันกระทบกัน สติหลุดกระเจิงเพราะความกลัวมากระชากให้ลอยหวือออกจากสมอง น้ำตาร่วงเผาะลงไม่ขาดสาย มือนั้นพยายามพนมขึ้นไหว้ขอความกรุณา

          “ฮื่อ...หนูกลัวแล้ว อย่าทำอะไรหนูเลย”

          “กลัว” คิระหยุดการกระทำพร้อมส่งสายตาให้รุ่นน้องถอยห่าง

          “หนูกลัวมาก” คนทำผิดกดหน้าลงหลายหน เธอกลัว....กลัวที่สุดในชีวิต

          “คนของฉันก็กลัวเหมือนกัน แล้วก็ร้องไห้เหมือนกับเธอ” ประกายดำมืดในแววตาของคิระลดระดับลง แต่น้ำเสียงบอกได้ดีว่าเขาโกรธเป็นอย่างมาก และคนทำผิดย่อมต้องได้บทเรียน

          พะวารู้สึกอย่างไร เขาก็จะสั่งสอนให้เด็กคนนี้รู้สึกเช่นนั้น ก่อนผิวปากหนึ่งหนเรียกให้คนทำผิดเงยหน้าขึ้นมองเขาที่ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

          “มันก็แค่น้ำเปล่า”

          หลังคำเฉลยเด็กคนนั้นก็เป่าปากโล่งใจ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคนที่ดูสุขุม ออกจะใจเย็นทุกกระเบียด เวลาเล่นงานคนจะทำให้อกสั่นขวัญแขวนได้ถึงเพียงนี้ พลางก้มหน้างุดลงอย่างยอมจำนน

          “พาไปส่งตำรวจ”

          คิระบอกเสียงเรียบ หลังควบคุมสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ แล้วส่งสายตาบอกคนสนิทฝากดูแลร้านต่อ ตัวเขาจะกลับไปหาพะวา แต่ไม่ได้ตรงดิ่งไปในทันที

          เขาแวะไปยังห้างสรรพสินค้าก่อน ไปเลือกสรรผลไม้และอาหารติดมือกลับห้องพักนำไปฝากพะวา เผื่อว่าหญิงสาวจะหิวในรอบดึก

          “คุณคี”

          พะวาผุดลุกเดินยามเห็นคิระกลับมาก่อนเวลา แล้วยิ้มรับในความห่วงใยที่ชายหนุ่มมีให้ ไม่ได้ออกปากคัดค้านหรือให้กลับไปยังร้านอีก

          “ดูอะไรอยู่ฮึ” หูได้ยินเสียงแว่วของรายการโทรทัศน์ คิดว่าพะวาคงนอนไม่หลับจึงลุกขึ้นมาหาอะไรดู

          “ดูหนังอยู่ค่ะ คุณคีสนใจดูกับพะวาไหมคะ” พะวาก้าวเดินช้าๆ ไปรับของในมือใหญ่ ช่วยเขาไปวางไว้บนโต๊ะ แล้วได้ยินเสียงถามดังตามมาอีก

          “เรื่องอะไรล่ะ”

          “เกี่ยวกับซอมบี้ค่ะ พะวาเพิ่งดูได้ห้านาทีเอง”

          “น่าสน”

          คำตอบของคิระบอกได้กลายๆ ว่าเขาตกลง เขาชอบดูหนังแนวนี้อยู่แล้ว ดูท่ารสนิยมความชอบของตนกับพะวาจะตรงกันบ้างแล้ว แล้วนำผลไม้ที่ซื้อมาใส่จาน มันถูกปอกใส่แพ็กมาเรียบร้อยแล้ว มีทั้งแอปเปิล องุ่น เน้นไปที่แตงโมสีแดงฉ่ำน่ากิน

          จากนั้นคนทั้งสองก็เดินกลับไปยังโซฟา พะวาหยิบรีโมตมากดเลื่อนให้หนังกลับไปที่จุดเริ่มต้น แผ่นหลังพิงกับพนักพร้อมรับจานผลไม้ที่คิระยื่นมาให้

          “ขอบคุณค่ะ”    

          พะวาปั้นยิ้มหวานไปให้คนที่ดูแลเธอเป็นอย่างดี ไม่ได้ถึงขั้นพะเน้าพะนอ แต่ก็เรียกว่าใส่ใจ มือหยิบช้อนส้อมจิ้มแตงโม แล้วยัดใส่ปาก

          พะวามีสีหน้าชอบใจเมื่อลิ้นสัมผัสกับรสหวาน แตงโมคือของโปรดของเธอ แล้วจิ้มมันส่งให้ชายหนุ่มได้ชิมบ้าง

          คิระยื่นหน้าไปรับแตงโมด้วยปาก เคี้ยวแล้วรู้สึกไม่ต่างจากพะวา พลันเอ่ยเสียงเข้มบอกถึงคำตอบที่พะวาคงใคร่รู้ก่อนที่สายตาของเขาและฝ่ายหญิงจะถูกหนังดึงดูดให้สนใจ

          “เก่งหาตัวคนทำได้แล้วนะ”

          “ใครหรือคะ” พะวาหันขวับไปมองชายหนุ่มทันที

          “พนักงานพาร์ตไทม์”

          “ทำไปเพราะอะไรคะ”

          “บอกว่าอยากได้เก่ง”    

          คิระตอบแล้วนำหลักฐานที่ลูกน้องส่งมาให้แก่พะวาได้พิจารณา

          พะวารับสมาร์ตโฟนมาไว้ในมือ สายตาไล่อ่านข้อความ ดวงหน้าเกลี้ยงเกลาพยักหน้าเบาๆ เป็นอันเข้าใจ เพราะเธอก็รู้อยู่ว่ากรวัฒน์มีความฮอตไม่ต่างจากคนตัวโตหรอก แต่ไม่คิดว่าจะมีคนลุ่มหลงจนทำเรื่องบ้าๆ ขึ้นมา 

          “ฉันขอโทษนะที่ทำให้พะวาเดือดร้อนไปด้วย” เขากล่าวคำขอโทษอีกครั้ง ต่อให้กล่าวเป็นร้อยครั้งก็ยังรู้สึกไม่พอ

          “งั้นคุณคีก็ไถ่โทษด้วยการให้พะวาซบไหล่นอนดูหนังละกันค่ะ” พะวาร้องขอ รู้ว่าต้องทำอะไรสักอย่างให้คิระคลายความรู้สึกผิด และการไถ่โทษก็เป็นทางเลือกที่ดี

          คิระยิ้มรับว่าตกลง แม้ว่ามันจะไม่เหมือนการไถ่โทษสักนิดก็ตามที ซึ่งไหล่ของเขาพะวาก็ซบได้ทุกเมื่อ พลันขยับตัวไปใกล้ร่างอ้อนแอ้น

          พะวาเอียงตัวพิงศีรษะซบไหล่ สายตาของคนทั้งคู่จดจ้องไปยังหน้าจอโทรทัศน์ขนาดเจ็ดสิบนิ้วที่มีความละเอียด 4K UHD ภาพนั้นมีความคมชัดสมจริง         

          เนื้อเรื่องก็ดูตื่นเต้น ลุ้นระทึก ทว่าท้ายสุดแล้วกลับจบด้วยน้ำตาของผู้ชมอย่างพะวา คิระยกมือขึ้นลูบผมนุ่มอย่างเอ็นดู แล้วบอกให้พะวาหาหนังดูต่อ เพราะทั้งเขาและหญิงสาวยังไม่รู้สึกง่วง

          กิจวัตรตลอดสองวันต่อมาของพะวากับคิระคือวนเวียนอยู่กับการดูหนังอย่างชุ่มปอด เป็นกิจกรรมง่ายๆ ที่ทั้งคู่ลงความเห็นว่าจะหาเวลาทำให้บ่อยขึ้น

          ส่วนอาการปวดระบมของพะวาดีขึ้นตามลำดับ เดินเหินไม่ได้รู้สึกแปลบปลาบแล้ว วันพรุ่งนี้ที่เป็นวันเริ่มต้นทำงานวันแรกของสัปดาห์ พะวาจึงไม่จำเป็นต้องลาเหมือนที่คาดการณ์ไว้

          ฝ่ายคิระแว็บไปดูแลร้านบ้าง เมื่อพิจารณาว่าไม่น่าจะมีปัญหาเกิดขึ้นก็ปลีกตัวกลับมาหาพะวาที่ตกลงกันว่าจะค้างที่คอนโดมิเนียมอีกสักหนึ่งคืน พรุ่งนี้ค่อยกลับไปยังบ้านพักหลังหญิงสาวเลิกงาน

          “พรุ่งนี้เช้าตื่นแล้วปลุกฉันด้วยนะ” จังหวะที่คิระและพะวากำลังรอดูตัวอย่างหนังหลังเอนด์เครดิต ชายหนุ่มก็หันไปเอ่ยบอกกับคนในวงแขน

          “คุณคีมีธุระหรือคะ” พะวาเงยหน้าขึ้นไปมองด้วยความสงสัย

          “อื้ม”