ตอนที่ 23

น้ำเสียงอันเคร่งเครียดของพ่อเลี้ยงรณชัย ทำให้ปลายสายต้องรีบตอบรับละล่ำละลัก พ่อเลี้ยงรณชัยเองก็ไม่สามารถทนอยู่ได้เช่นกัน

เขาพยายามโทร.ติดต่อเบอร์ของลูกชายที่มีอยู่ แทบจะขว้างมือถือทิ้งเมื่อไม่สามารถติดต่อได้

หัวใจของเขากำลังเดือดดาลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ระหว่างลูกชายสายเลือดแท้ ๆ กับวาวไหมที่บัดนี้เป็นอันแน่ใจได้ว่า หล่อนสามารถกุมหัวใจของเขาเอาไว้ได้ มันไม่สามารถบอกได้ว่าจะเลือกเอาใคร

ต่างก็เป็นที่รัก เพียงแต่ในสถานะที่แตกต่างกันเท่านั้น

ทางด้านของวาวไหม...

ตั้งแต่ไม่มีทางเลี่ยง จำเป็นต้องมาพร้อมกับทรงฤทธิ์และพ่อเลี้ยงเชิด หล่อนก็รู้ดีว่า โอกาสในการหนีรอดแทบเป็นไปไม่ได้

พวกเขาค่อนข้างฉลาด

หล่อนคงเกมก็คราวนี้ นึกถึงคำพูดของพ่อเลี้ยงรณชัยที่เพิ่งพูดกับหล่อนเมื่อเช้า หัวใจก็ยิ่งหวั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง

ที่นี่น่าจะเป็นเซฟเฮาส์สักแห่งของพ่อเลี้ยงเชิด เพราะสังเกตเห็นคนในบริเวณนั้นแสดงท่าทางยำเกรงเมื่อเห็นพ่อเลี้ยงเชิด

ลักษณะเป็นบ้านเดี่ยวสองชั้น มีรั้วรอบขอบชิด อยู่ห่างจากตัวเมืองเกือบ 10 กิโลเมตร

“พ่อเลี้ยงคะ” หล่อนถาม หลังถูกพาเข้ามาในห้องโถงนั่งเล่นของบ้าน “พาหนูมาที่นี่ทำไมคะ ไหนบอกว่าคุณพ่ออยู่ที่นี่คะ”

 “สักพักคงตามมา”

พ่อเลี้ยงเชิดตอบเสียงเรียบ

ส่วนทรงฤทธิ์ดูเหมือนหลบสายตาหล่อน ท่าทางมีพิรุธตั้งแต่แรก วาวไหมตั้งใจว่าจะไม่แตะเครื่องดื่มหรือของว่างใด ๆ

“คุณอา ผมขอตัวก่อนนะครับ” ทรงฤทธิ์เอ่ยแล้วรีบผละออกจากห้อง ปล่อยให้วาวไหมเผชิญหน้ากับพ่อเลี้ยงเชิดตามลำพัง

พ่อเลี้ยงเชิดเจ้าชู้ยักษ์ทันที

“หนูพลาดแล้วละที่มานี่”

“หมายความว่าไงคะพ่อเลี้ยง”

“ไม่รู้สิ พลาดก็คือพลาด เพราะนี่มันคือห้องเชือด”

พ่อเลี้ยงเชิดตอบ น้ำเสียงอาจจะปกติ แต่ก็ทำให้วาวไหมทำท่าจะขยับลุก พลันนั้น หล่อนก็ถูกพ่อเลี้ยงฉุดมือให้นั่งลงเหมือนเดิม

“พ่อเลี้ยงคะ คิดจะทำอะไรกันแน่คะเนี่ย”

วาวไหมพยายามตั้งสติ หล่อนรู้ดีว่าการใช้กำลังเพื่อต่อต้านพ่อเลี้ยงเชิดคงเป็นไปได้ยาก มีเพียงอย่างเดียว ใช้มารยาที่มีอยู่เพื่อหาทางเอาตัวรอดให้ได้ก่อนเท่านั้น

ลึก ๆ แล้วพ่อเลี้ยงเชิดคงมีความเป็นผู้ใหญ่เหมือนกับพ่อเลี้ยงรณชัยนั่นแหละ ถ้าหาก...เขาไม่ได้มีนิสัยเลวร้ายจนเกินไป

“อย่าค่ะพ่อเลี้ยง!”

หล่อนหลุดปากปรามเสียงรัว ขณะพี่พ่อเลี้ยงเชิดโอบกอดดื้อ ๆ

“ทรงฤทธิ์บอกว่าเธอมันร่าน เพราะงั้นฉันก็อยากจะลองดูเหมือนกัน”

“มันไม่ใช่แบบนี้นะคะ”

“แล้วแบบไหน”

“หนูต้องพร้อมกว่านี้”

“ไม่จริงหรอก ฉันว่าเธอต้องการความตื่นเต้น เธอชอบนักไม่ใช่เหรอผู้ชายรุ่นราวคราวพ่อน่ะ ฉันก็รุ่นเดียวกับรณชัย เพราะงั้น...”

“ว้าย!”

เสียงของวาวไหมที่ดังเล็ดลอดออกมานอกห้องโถงนั้น ทำให้ทรงฤทธิ์รู้สึกสับสนวุ่นวาย เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าการกระทำของตัวเองจะเป็นเรื่องดี มันไม่ใช่วิธีการแก้ปัญหาสักนิดเดียว เขาขอร้องให้พ่อเลี้ยงเชิดช่วยเหลือ ด้วยอารมณ์ที่ว่าต้องการจะแก้แค้นวาวไหม... แค้นอะไร? วินาทีนี้ทรงฤทธิ์ก็ให้คำตอบกับตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

ความคับแค้นใจกับการถูกหล่อนปฏิเสธหรือ ก็มีส่วนเป็นไปได้ เพราะตลอดชีวิตของทรงฤทธิ์ยังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเขา

หรือคับแค้นใจที่ถูกบิดาตำหนิ และในตอนแรกถึงขั้นถูกตบต่อหน้าหล่อน เพื่อแสดงอาการปกป้องหล่อน ใช่! เหตุการณ์คราวนั้นทำให้เขาโกรธแค้นหล่อนอย่างที่สุด เมื่อนึกถึงคราวใด ก็อยากจะหาวิธีการจัดการหล่อนไปให้พ้น

แต่ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจ

เสียงร้องขอความช่วยเหลือของหล่อนทำให้เขาไม่แน่ใจจริง ๆ

ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับหญิงสาวจริง ๆ เขาจะกลับไปสู้หน้าพ่อได้อย่างไร ปัญหาระหว่างเขากับพ่อคงไม่มีวันแก้ไขให้ดีขึ้นได้เลย

“อย่าค่ะพ่อเลี้ยงได้โปรด!”

เสียงร้องของวาวไหมทำให้ชายหนุ่มทุรนทุราย ในที่สุด เขาทำท่าจะกลับเข้าไปในห้อง ทว่า...ชายร่างใหญ่ที่มายืนขวางทางอยู่นั้น ทำให้เขารู้ทันทีว่า ปัญหาที่เขามีส่วนร่วมในการก่อให้เกิดขึ้น กำลังจะกลายเป็นปัญหาใหญ่กว่าเดิม และไม่มีทางแก้ไขได้

“หลีกไป!”

“ไม่ได้ครับคุณทรงฤทธิ์”

“ทำไม”

“พ่อเลี้ยงสั่งห้าม จนกว่า...ทุกอย่างจะเรียบร้อย”

น้ำเสียงของอีกฝ่ายฟังดูราบเรียบก็จริง ทว่าเด็ดขาด

ทรงฤทธิ์ฮึดฮัด “หลีกทาง ไม่งั้นแกเจอดีแน่!”

“ก็ลองดูสิครับ”

“ให้ตายสิ แกคิดจะทำอะไรเนี่ย”

นาทีนั้นเอง ทรงฤทธิ์ก็ถูกชายอีกคนเข้ามาช่วยประกบ และหิ้วปีกออกไป

ภายในห้องโถง...

ร่างของพ่อเลี้ยงเชิดโถมเข้าทาบทับร่างของวาวไหม ร่างเล็ก ๆ ของหล่อนถูกร่างสูงใหญ่ของพ่อเลี้ยงเชิดทาบอยู่เหนือ แผ่นหลังจมไปกับความนุ่มของโซฟาตัวยาว

หญิงสาวขึงริมฝีปาก คับแค้นใจสุด ๆ

“เธอนี่ตัวหอมเป็นบ้าเลยวาวไหม”

พ่อเลี้ยงเชิดรวบข้อมือของวาวไหมเอาไว้ พยายามจะไซ้เข้าหาซอกคอระหง

กลิ่นหอมกระตุ้นอารมณ์ ความพึงพอใจและหื่นกระหายที่มีต่อหล่อนตั้งแต่เจอกันที่บ้านของพ่อเลี้ยงรณชัยยังคงมีอยู่เหลือเฟือ

ตอนนี้ของจริง

เนื้อนุ่ม ๆ ของหล่อนถูกเขาทาบทับ

“ฉันอยากจะรู้ว่าลีลาของฉันจะเด็ดเท่าไอ้รณชัยหรือเปล่า เธอต้องพิสูจน์”

“เลว!”

“ฮ่ะ ๆ เธอไม่ชอบเหรอ”

พ่อเลี้ยงเชิดย่ามใจตัวเองเกินไป ยิ่งเมื่อเห็นว่าหญิงสาวหยุดการดิ้นรน เขาก็ยิ่งรู้สึกลำพองและเชื่อโดยปริยายว่าลีลาของตัวเองไม่เป็นรองเพื่อนอย่างพ่อเลี้ยงรณชัย อาจเหนือกว่าเสียด้วยซ้ำ ถ้าหากผู้หญิงอย่างวาวไหมจะชอบการมีอะไรกับหนุ่มใหญ่จริง ๆ

ความคิดของพ่อเลี้ยงเชิดก็เหมือนผู้ชายกักขฬะทั่วไป เขาอาจจะเคยข่มเหงผู้หญิง และรู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่า ด้วยอำนาจความเป็นชายหรืออำนาจเงิน

“พ่อเลี้ยงคิดว่าการทำแบบนี้จะทำให้หนูประทับใจได้เหรอคะ”