LOGINตอนพิเศษ
การทำกายภาพบำบัดยังต้องดำเนินต่อไป ใจร้อนไม่ได้ ยังดีที่ว่าวาวไหมให้ความร่วมมือดี หล่อนค่อนข้างกระตือรือร้น และยังมีความหวังว่าจะกลับมาเป็นปกติโดยเร็วที่สุด
หนึ่งเดือน สองเดือน สามเดือน สี่เดือน...
พ่อเลี้ยงรณชัยเข็นวาวไหมบนรถเข็นวีลแชร์ ท่าทางของเขาดูเหมือนจะพึงพอใจกับการได้ทำแบบนี้ ถึงแม้ว่าจะมีการทำกายภาพบำบัด แต่เขาค่อนข้างทะนุถนอมหล่อน ไม่ต้องการให้หล่อนเดินมากเกินไป
การเข็นหล่อนออกมารับกับอากาศบริสุทธิ์ข้างนอก มักเป็นภาพที่เกิดขึ้นเป็นประจำเสมอ
“คุณพ่อจะให้หนูกลับไปเรียนต่อหรือเปล่าคะ”
“ใช่ แต่ไม่ใช่ที่เมืองไทย”
“ที่ไหนคะ”
“เมืองนอก ที่ไหนก็ได้” พ่อเลี้ยงรณชัยตอบน้ำเสียงจริงจัง “พ่อเป็นห่วงหนู”
“พ่อไม่หึงหนูเหรอคะ เผื่อหนูไปเจอต่างชาติตาน้ำข้าว”
“ไม่หึงหรอก แต่พ่อจะตามไปแล่เนื้อเถือหนังมันคนไหนที่คิดอะไรกับหนูเกินเลย”
“โห”
“พ่อพูดเล่น เรื่องแบบนี้พ่อไว้ใจหนูนะ มันไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปตามหึงหวง พ่อแค่เป็นห่วงเท่านั้นเอง”
“หนูไม่อยากไปไหนไกลหรอกค่ะ ขออยู่กับคุณพ่อ ไม่ได้อยากเรียนต่อด้วย ถ้าอยากให้หนูเรียน ออนไลน์ก็ยังได้นี่คะ ไม่เสียหายอะไร”
“ก็ดีนะ”
“แสดงว่าจริง ๆ แล้วคุณพ่อไม่ได้อยากจะให้หนูไปไหนไกล”
“ใช่ ไม่อยากห่างหนูแม้แต่วินาทีเดียว”
“นั่นไง”
เขาโอบร่างของหล่อนจากด้านหลัง จูบผมของหล่อน
“หัวเหม็นแล้วเนี่ย ได้เวลาสระหัวแล้ว”
“จริงดิ เหม็นจริงเหรอคะ”
“จริง”
“แย่จัง”
“พ่อจะสระผมให้นะ”
“แค่ผมอย่างเดียวเหรอคะ”
หล่อนยั่ว รู้ดีว่าพ่อเลี้ยงรณชัยเข้าใจ
เขาหัวเราะ “คงจะไม่แค่สระผมมั้ง”
“แน่ะ คุณพ่อคิดอะไรอยู่”
พ่อเลี้ยงรณชัยเข็นวาวไหมเข้าไปในห้องน้ำ ซึ่งข้างนั้นมีทั้งเตียงสำหรับการสระผม ซึ่งเขาทำให้หล่อนเป็นประจำอยู่แล้ว มีทั้งอ่างสามารถลงไปแช่ตัวได้สบาย ๆ
เขาปล่อยให้หล่อนนั่งรอ ก่อนจะเดินออกไปหยิบอุปกรณ์ข้างนอกห้อง แต่เมื่อกลับเข้ามาถึงกับอุทานออกมาด้วยความแปลกใจ เพราะบนวีลแชร์ไม่มีร่างของวาวไหมแล้ว
หล่อนหายไป
“วาวไหม”
เสียงของพ่อเลี้ยงรณชัย
ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากวาวไหม หล่อนหายไปไหนรวดเร็วถึงเพียงนี้ คุณรณชัยดูร้อนรน แต่ก็มีอันต้องชะงักอีกครั้งหลังจากหันรีหันขวาง
เพราะภาพที่เห็นก็คือ วาวไหมที่ก้าวเดินอย่างปกติ แถมทั้งเนื้อทั้งตัวมีเพียงแค่ผ้าขนหนูพันกายเท่านั้น หล่อนจงใจทำแบบนี้
วาวไหมหายมานานแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำกายภาพบำบัดหรอก หล่อนสามารถเดินเหินได้ตามปกติ และพร้อมที่จะทำมากกว่านั้น
หล่อนรักผู้ชายคนนี้ มีเพียงเรื่องเดียวที่หล่อนคิดว่าจะสามารถตอบแทนเขาได้ก็คือ เรือนร่างของหล่อน
หญิงสาวยังจำความรู้สึกครั้งแรกได้อย่างไม่มีวันลืมเลือน ภายหลังผ่านเรื่องเลวร้ายมาแล้ว หล่อนก็ยังอยากจะทำให้เหมือนกับครั้งแรกอีกครั้ง
“วาวไหม”
พ่อเลี้งรณชัยผวาเข้าไปหา
“ขา”
หล่อนยิ้มยั่วยวน
“ทำไมทำแบบนี้”
“แบบไหนล่ะคะ”
“ดูนุ่งผ้าเข้า”
“หนูไม่นุ่งก็ได้นะคะ”
พ่อเลี้ยงตีหน้ายักษ์ “เอาดี ๆ สรุปว่าจะอะไรยังไง นี่เดินได้เป็นปกติแล้วใช่ไหม”
“ค่า คุณพ่อ หนูเดินได้มาตั้งนานแล้ว มีแต่คุณพ่อนี่แหละค่ะที่ยังบังคับให้หนูนั่งรถเข็นอยู่ได้”
“จริงหรือเปล่า” ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ
วาวไหมจึงหมุนร่าง เหมือนต้องการอวดเรือนร่าง
“เป็นไงคะ”
“อืมม”
“หนูสวยหรือเปล่า”
พ่อเลี้ยงรณชัยหน้าเข้มขึ้น ไม่อาจปฏิเสธหรอกว่าที่ผ่านมา เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมานานแล้ว นับตั้งแต่เกิดเหตุร้าย พูดถึงความต้องการ มันก็มีอยู่แล้วละเป็นเรื่องธรรมดา
เพียงแต่เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว ย่อมไม่เคยทำอะไรรุ่มร่าม ต่อให้มีสิทธิ์ทำก็ตาม
“สวยสิ”
“ไม่คิดจะทำอะไรกับคนสวยเหรอคะคุณพ่อ หนูรู้นะคะว่าคุณพ่อแอบคิดอยู่”
“เราจะไม่สระผมใช่ไหม” เขาย้อนถาม
“สระเมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ”
“ตกลงเราหายจริง ๆ แล้วใช่ไหม”
“ใช่ค่า พิสูจน์ได้”
พูดแล้ว วาวไหมก็กระตุกปมหลวม ๆ ที่ขมวดอยู่กลางร่องอกหลุดออกไป หล่อนไม่มีอะไรข้างใน เหมือนเตรียมตัวพร้อมมาแล้ว
พ่อเลี้ยงรณชัยชะงัก หน้าแดงเข้ม
“สวย...สวยเหลือเกิน”
หล่อนขยับก้าวเข้ามาหา แล้วเป็นฝ่ายคล้องแขนกระหวัดรอบต้นคอของพ่อเลี้ยง หงายแหงนใบหน้าขึ้น ริมฝีปากของหล่อนเผยอยิ้ม
“สวยขนาดนี้ ถ้าคุณพ่อไม่คิดจะทำอะไร หนูเคืองตายเลย”
“ยั่วซะขนาดนี้”
พูดแล้ว คนเก่งก็อึกอักในลำคอ เพราะถูกพ่อเลี้ยงรณชัยกดริมฝีปากทาบเข้าหา
“หนูใจจะขาด”
พ่อเลี้ยงเองก็รู้สึกไม่แตกต่างจากหญิงสาว
“พ่อจะพาไปที่เตียง”
“ไม่ค่ะ เราจะไม่ไปที่เตียง”หล่อนควานมือเข้าหาแกนกลางลำตัวของพ่อเลี้ยงรณชัย ก็พบว่ามันเต็มที่ขึ้นมาแล้ว
“นานแค่ไหนแล้วคะที่เราไม่เคยจัดกันในห้องน้ำ”
“ดูพูดเข้า”
หล่อนถูกจูบอีกครั้ง และครั้งนี้ไม่ใช่แค่จูบที่ปากอีกต่อไป พ่อเลี้ยงกำลังซุกไซ้สูดดมความหอมกรุ่นจากซอกคอ เลื่อนลงมาที่เต้าคู่ของหล่อน
วาวไหมสะท้าน เมื่อจุกแต่ละข้างถูกพ่อเลี้ยงประกบดูดเหมือนหิวกระหายมานาน
หล่อนไม่ได้ปล่อยให้พ่อเลี้ยงทำอยู่ข้างเดียว ไม่ช้าไม่นานก็รูดตัวลงไปคุกเข่าลงตรงหน้าของเขา แกนกายถูกงัดออกมา หล่อนหงายแหงนใบหน้าขึ้นมอง ตอนที่อ้าปากกลืนกินเข้าไปลักษณะเหมือนหิวมานานเหมือนกัน
“อู้ววว์”
นับจากนี้เป็นต้นไป ไม่มีอะไรมาขัดขวางความรักความใคร่ที่กำลังจะเริ่มต้นอย่างดุเดือดเลือดพล่านอีกแล้ว...
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 8 “พ่อรักหนูนะ” เสียงปนหอบของเสี่ยเวทิน ขณะพรมจูบแก้มของเธอสำหรับพราวเดือน ระหว่างเธอกับเสี่ยเวทิน ชายผู้เป็นเพียงสถานะพ่อผัวคนนี้ ไม่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นความรักเต็มปากเต็มคำ มันคืออะไรก็ไม่รู้นึกภาพในวันที่เธอแต่งงานเข้ามาอยู่บ้านสิทธิรังสรรค์ หลังจากนั้นก็ตกอยู่ในสภาพเคว้งคว้าง เมื่อรู้ว่าบ้านนี้เต็มไปด้วยปัญหา วาทิตไม่แตะเนื้อต้องตัวเธอเลย จนในที่สุดก็กลายเป็นเรื่องทะเลาะ หลังจากนั้นเขาก็หนีหายไปดื้อ ๆ ปล่อยให้เธอเป็นคนดูแลเสี่ยเวทินผู้เป็นพ่อเสี่ยเวทินผู้เป็นเหมือนกับเสาหลักของบ้าน ที่ตอนนั้นกำลังสิ้นสภาพเป็นเพียงแค่คนป่วยติดเตียง แต่กำลังใจของเขากลับมีเหลือเฟือ แม้ว่าเวลานั้นจะมองไม่เห็นทางออกอะไรเลยความสุขที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเสี่ยเวทิน สำหรับเธอ ไม่อาจะเรียกได้ว่าเป็นความรักหรอก แต่น่าจะมาจากความเห็นอกเห็นใจกันมากกว่าแม้จนขณะนี้ ก็ยังไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง เพราะเมื่อใดความสัมพันธ์นี้ถูกเปิดเผยออกไปจริง ๆ เธออาจจะอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว“ไม่เชื่อพ่อเหรอ” เสี่ยเวทินกอดร่างของเธอเอาไว้“ไม่รู้สิคะ” พราวเดือนตอบตามตรง“ทำไมพูดงี้ล่ะ” เสี่ยเวทินเสียงเคร
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 7พราวเดือนตัดสินใจที่จะไม่พูดเรื่องของวิษณุให้กับเสี่ยเวทินได้รับรู้ เพราะเกรงว่าจะทำให้เขาไม่สบายใจ อย่างน้อยที่สุด พวกคนงานที่โรงงานต่างก็คอยเป็นหูเป็นตาให้อยู่แล้ว จึงวางใจได้ระดับหนึ่ง เธอไม่คิดว่าวิษณุจะกล้าทำเรื่องไม่เป็นเรื่องหรอก การแอบมาที่โรงงานของเขาอาจเป็นเพียงแค่แวะมาดูความก้าวหน้าธรรมดา ๆ พอได้เห็นว่าโรงงานกลับฟื้นมาอย่างรวดเร็ว ก็อาจจะผิดหวังกลับไปพราวเดือนไม่ได้ปักใจเชื่อหรอกว่าวิษณุจะเกี่ยวข้องอะไรกับไฟไหม้โรงงานที่ผ่านมา เพราะไม่ได้มีหลักฐานอะไรว่าเกิดจากการวางเพลิง เพียงแต่ความไม่ไว้วางใจเกิดจากพวกคนงานมากกว่าสำหรับเธอ ติดใจเขาแค่ในตอนที่เสี่ยเวทินไปขอความช่วยเหลือแล้วถูกเขาปฏิเสธอย่างไม่เหลือเยื่อใย ราวกับว่าเสี่ยเวทินไม่ใช่พ่อผู้มีพระคุณอย่างนั้นแหละ“เหนื่อยหรือเปล่าครับ” เสี่ยเวทินเข้ามาโอบกอดเธอ หลายวันที่ผ่านมา พราวเดือนไปที่โรงงานเพียงลำพัง ส่วนเสี่ยเวทินกำลังเจรจากับกลุ่มทุนรายใหม่ที่จะเข้ามาเสริม เธอไม่ได้รู้เรื่องพวกนี้เท่ากับเขา เพราะฉะนั้นจึงไม่ได้เข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยเท่าไรนัก “พ่อรู้ว่าหนูเหนื่อย”“ไม่เลยค่ะ” พราวเดือนตอบ โอบกอดร่
ลองรักพ่อผัวตอนที่ 6ด้วยความที่พราวเดือนยังอยู่เหนือร่างของเสี่ยเวทิน เพราะฉะนั้นเธอจึงขืนตัว ไม่ยอมให้เขาใช้ลิ้นต่อไป ขยับมาถึงกลางลำตัวของเขา กดร่องเข้าหาแกนกายโดยที่แทบไม่ต้องเล็งด้วยซ้ำ เติมน้ำหนักตัว ร่องสามารถกลืนความแข็งแกร่งของเสี่ยเวทินเข้าไปจนหมด 20พราวเดือนฟุบท่อนบนนาบแนบกับลำตัวของเสี่ยเวทิน เขาโอบร่างของเธอเอาไว้แน่น แล้วขยับส่งแท่งลำเข้าหาร่องสวาทฉ่ำ เอวของคนวัยนี้ไม่ได้เป็นอุปสรรคใด ๆ เลยแม้แต่นิดเดียวจังหวะซอยเร้าใจ เสียงร้องของพราวเดือนส่งสัญญาณว่าเธอสุด ๆ ไปกับการกระทำของเขา“คุณพ่อขา”เพียงไม่นาน หญิงสาวก็กระตุกเกร็ง เพียงแต่อารมณ์ของเธอนั้นยังสามารถร่วมรักได้อีกต่อไปอย่างต่อเนื่องจนกว่าเสี่ยเวทินจะถึงจุดหมายปลายทางไม่มีความสุขแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ดังนั้น ผู้มีประสบการณ์มาอย่างโชกโชนอย่างเสี่ยเวทินจึงสามารถยื้อเวลาเอาไว้ได้อีกยาวพราวเดือนเปลี่ยนมาคุกเข่า โดยใช้หมอนรองบริเวณหน้าท้อง สะโพกลอย โชว์กลีบพูย้อยด้านหลังมองเห็นความฉ่ำน่าสัมผัส หญิงสาวหลับตาพริ้มเหมือนเฝ้ารอแกนกายที่จะแทรกเข้ามา ทว่ากลับกลายเป็นลิ้นปาดเลียรัว ๆ เข้ามาแทน“อูยยยย คุณพ่อขา”พราวเดือนสูดปา
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 5รถหมุนล้อออกจากบ้านสิทธิรังสรรค์ในที่สุด โดยเสี่ยเวทินทำหน้าที่เป็นสารถี ไม่มีสักอย่างเดียวที่จะบ่งบอกว่าเขาสูงวัย ประสาททุกสัมผัสยิ่งกว่าหนุ่ม ๆ “วาทิตผิดสังเกตบ้างหรือเปล่าลูก เมื่อคืนนี้”“ไม่ทราบค่ะคุณพ่อ เห็นเขาหลับเป็นตาย”“จริงเหรอ”“จริง ๆ ค่ะ หนูหวั่นใจอยู่เหมือนกันค่ะ”“วาทิตเป็นไงบ้างล่ะ”“เป็นไงนี่คืออะไรคะคุณพ่อ ขอชัด ๆ”“หนูน่าจะรู้นะว่าพ่อหมายถึงอะไร”“แป๊บ ๆ ค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงร่วน พร้อมกับหัวเราะออกมา มือเธอซุกซนวางแหมะลงบนขาของเสี่ยเวทิน แล้วเลื่อนเข้าหาเป้ากางเกงก็พบว่า มันผงาดตั้งนานแล้วพราวเดือนหน้าแดง อารมณ์จากเมื่อคืนยังคุกรุ่นไม่หาย “เล่นซนจัง เดี๋ยวก็ได้เปื้อนมือหรอก” เสี่ยเวทินหัวเราะเบา ๆ“อยากเปื้อนจังค่ะ” อารมณ์แบบนี้ช่างแตกต่างจากขณะอยู่กับวาทิตอย่างสิ้นเชิง วาบหวาม มีความปรารถนาล้ำลึกที่พร้อมจะระเบิดออกมาเวลาต้องการ แทบไม่ต้องอธิบายอะไรเหมือนเมื่อคืน“คุณพ่อขา...”“ลูก อย่าเอามันออกมา พ่ออาย”“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณพ่อจะอายหนู” ยิ่งว่าเหมือนยิ่งยุ มือเรียวขยำแท่งนั้นจากภายนอกแล้วปลดเข็มขัด ตะขอกางเกง รูดซิบแล้วล้วงเข้าไปงั
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 4ความไม่มั่นอกมั่นใจของพราวเดือนเวลานี้ไม่มีหลงเหลืออยู่อีกแล้ว เมื่อกางเกงชั้นใน ปราการบาง ๆ ชิ้นสุดท้ายถูกเสี่ยเวทินรูดลง นี่ถ้าหากมีแสงสว่างมากพอ คงได้เห็นว่า ใบหน้าของพราวเดือนกำลังแดงเข้มด้วยอารมณ์ปั่นป่วนสุดขีด “คุณพ่อขา...”ลิ้นของเสี่ยเวทินแทรกเข้าไป“อย่า... ได้โปรดเถอะค่ะ อย่าเลียเลยค่ะ”“อืมมม”ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ลิ้นผ่านประสบการณ์รักมาอย่างโชกโชน ซุกเข้าสู่ร่องเบียดสนิทของพราวเดือนอย่างรวดเร็ว“อึ๋ยยยย!” หญิงสาวส่งเสียง สีหน้าเหยเก จะว่าไป... นี่เป็นประสบการณ์จริงจังครั้งแรก ก่อนหน้านี้ แม้ขณะกำลังชื่นมื่นกับวาทิต เขาแทบไม่ได้เล้าโลมอย่างถึงใจแบบนี้มาก่อน อย่างทีแค่จูบนิด ๆ หน่อย ๆ แล้วเดินหน้าเร่งเครื่องทันทีวาทิตไม่ค่อยมีน้ำอดน้ำทน แค่เอาใส่ได้แล้วซอยไม่กี่นาทีก็เสร็จไปแล้ว แตกต่างจากเสี่ยเวทินราวฟ้ากับเหวผู้ชายคนนี้เอาใจใส่กับเรือนร่างของเธอแทบจะทุกส่วนและแน่นอนที่สุดว่า ทุกสัดส่วนล้วนมีความหมายกับผู้หญิงเสมออย่างเวลานี้ ช่องทางรักที่ไม่เคยได้รับความสนใจใยดีจากวาทิตเท่าไรนัก มันเป็นแค่ช่องทางสอดใส่อวัยวะเพศของเขา แต่กับเสี่ยเวทิน... เขาทำ
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 3อารมณ์ที่เก็บกดมานานระหว่างทางขับรถกลับบ้าน เสี่ยเวทินคว้ามือของพราวเดือนมากุม หญิงสาวที่ยังขับรถอยู่ไม่ชักมือกลับ มือของเสี่ยเวทินกลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดอาจเป็นเพราะ ระยะเวลาที่ผ่านมา ถ้าหากจะนับตั้งแต่วาทิตหอบเสื้อผ้าออกจากบ้าน เธอกับเสี่ยเวทินค่อนข้างใกล้ชิดกัน ต่อสู้กับอุปสรรคปัญหาต่าง ๆ แต่ไม่มีเรื่องอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องตั้งแต่เธอเคยใช้มือช่วยให้เขาเสร็จสม นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียว ยังไม่มีครั้งต่อมาพราวเดือนแทบจะลืมไปแล้วละว่าเธอรู้สึกเสียใจอย่างไรกับเรื่องของวาทิต เขาไม่เคยมีบทบาทอะไรเลย นับตั้งแต่ธุรกิจของครอบครัวเริ่มมีปัญหา หนำซ้ำยังมาทำนิสัยแบบนี้อีก เธอจึงไม่เหลือศรัทธาใด ๆต่างจากเสี่ยเวทินอย่างสิ้นเชิงไม่แปลกอะไร ถ้าหากเธอจะมีใจกับเสี่ยเวทิน ผู้ยังมีสถานะเป็นพ่อผัวของเธอ มันช่วยไม่ได้จริง ๆ“หนู จะว่าอะไรพ่อไหม ถ้าพ่อจะ...”“อะไรคะคุณพ่อ”“พ่อจะหื่นกับหนู”พราวเดือนถึงกับหัวเราะออกมา พอจะอ่านออกว่าเสี่ยเวทินกำลังรู้สึกอย่างไร ยิ่งระยะหลังร่างกายของเขาเข้าที่เข้าทาง แข็งแรงออกขนาดนี้ มีหรือจะไม่มีอารมณ์ทางเพศ มันคือสัญลักษณ์ของ







