ตอนที่ 22

“หนู บางทีพ่ออาจจะส่งหนูไปเรียนต่างประเทศ”

“จริงเหรอคะคุณพ่อ แค่ในประเทศนี่ก็เกินความฝันของหนูแล้วนะคะ”

“พ่อกำลังเกรงว่าจะรับมือกับทรงฤทธิ์ไม่ได้ พ่อไม่รู้ว่าเขากำลังวางแผนอะไรอยู่ บอกตามตรง พ่อเป็นห่วงหนู”

“คงไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูไม่ได้มีค่าอะไรกับเขาขนาดนั้น”

“มันไม่ได้เกี่ยวกับมีค่าหรือไม่มีค่า แต่มันเกี่ยวกับการเสียหน้า ทรงฤทธิ์มีนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้น ข้อนี้พ่อเข้าใจเขาดีที่สุด”

“ช่างเถอะค่ะคุณพ่อ ถ้าเขาทำก็คงทำ คงห้ามไม่ได้หรอกค่ะ”

“พ่อจะไม่ยอมให้เกิดอะไรกับหนูอย่างเด็ดขาด”

น้ำเสียงของพ่อเลี้ยงรณชัยหนักแน่น แสดงถึงการปกป้องอย่างเต็มที่

“จริง ๆ ถ้าจะส่งหนูไปเมืองนอก พ่อก็คงใจหายแหละ” พ่อเลี้ยงรณชัยสารภาพความรู้สึกอันแท้จริงของตัวเอง

วาวไหมยิ้มหวานขณะอิงศีรษะแนบไหล่ของพ่อเลี้ยงรณชัย “หนูคงไม่ไปหรอกค่ะ ไม่อยากไปไหนไกลคุณพ่ออีกแล้ว” ไม่เฉพาะแค่คำพูด มือเรียวยังซุกซน จนเลือดของหนุ่มใหญ่ร้อนฉ่า “หนูกลัวคุณพ่อเหงา”

แค่กลิ่น แค่น้ำเสียงยั่วยวน ก็เกินพอที่จะทำให้อารมณ์ของพ่อเลี้ยงรณชัยปั่นป่วนได้ไม่ยาก

ในที่สุดมือของวาวไหมก็ซุกซนจนถึงเป้าหมายสำคัญของพ่อเลี้ยงรณชัย ทำเอาใบหน้าของเขาแดงเข้มขึ้น

“หนูอยากดูดจังค่ะคุณพ่อ ยังไม่อิ่มเลย”

“หนูวาวไหม พูดอะไรน่ะ”

“จริง ๆ ค่ะ ไม่เห็นต้องบิดบังเลยค่ะ กับคนที่ใช่”

“อย่าทำให้พ่อทรมานเลยนะ”

“คุณพ่อจะไม่ทรมานหรอกนะคะ”

คราวนี้วาวไหมไม่ซุกซนธรรมดา หล่อนก้มเข้าใกล้ตำแหน่งสำคัญ มือเลื่อนเข้าไปสัมผัส ไม่นานนัก แกนนั้นก็ตื่นตัวสมใจ

ซิบถูกรูดเปิดออก มือล้วงเข้าไปข้างใน

ความเป็นชายถูกควักออกมาภายนอก พร้อมกับริมฝีปากของหญิงสาวเผยออ้าและดูดปลายแท่งอย่างไม่ลังเล

“อูย หนู พ่อจะแย่เอานะ”

หลุดปากเสียงพร่า

วาวไหมไม่ได้สนใจ มือขยับ ปากอมแท่งนั้นเข้าไปจนหมดแล้วขยับศีรษะขึ้นลง เจอเข้าแบบนี้ ทำเอาคนถูกอมถึงกับไม่สามารถต่อต้านใด ๆ หล่อนได้อีก ไม่ขัดขืน ตรงกันข้าม น้ำกามของเขากำลังซึมออกมา

ลิ้นของหญิงสาวละเลงเลีย

ปลายบานฉ่ำ คอหยักกำลังทรมานอย่างหนัก อารมณ์ของหนุ่มใหญ่ตื่นตัวเร็วอาจจะเร็วกว่าหนุ่ม ๆ เสียด้วยซ้ำ

“อืมมม”

วาวไหมรู้ดีว่าสถานการณ์เวลานี้ ไม่ปกติ หล่อนเร่งมือ ลิ้นละเลงรัว ๆ จนกระทั่งพ่อเลี้ยงส่งเสียงออกมาว่าไม่ไหวแล้ว

นาทีนั้น น้ำขุ่นข้นก็ทะลักออกมา!

หล่อนยังคงรูด แหงนใบหน้ามองเขา ดวงตาเป็นประกาย...

พ่อเลี้ยงรณชัยรู้แล้วละว่า เจอเข้าแบบนี้ ไหนเลยจะอยากให้หล่อนไปไหนไกล

ทรงฤทธิ์กับพ่อเลี้ยงเชิดมองเห็นตั้งแต่รถยนต์ของพ่อเลี้ยงรณชัยแล่นเข้ามาในบริเวณของมหาวิทยาลัย ส่งวาวไหมที่หน้าตึกยังไม่พอ ยังก้าวออกจากรถเดินไปพร้อมกับหญิงสาว

“เห็นหรือยังครับคุณอาว่าคุณพ่อจริงจังกับผู้หญิงคนนั้นแค่ไหน”

“อืม”

พ่อเลี้ยงเชิดพยักหน้า “ไม่เคยเห็นเหมือนกันนะว่า รณชัยจะจริงจังกับผู้หญิงคนไหน ผู้หญิงมากมายพร้อมจะวิ่งเข้าหาเขานะ แต่เขาไม่เคยมีท่าทีเป็นอย่างอื่น ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาเปลี่ยนไป ร้ายกาจจริง ๆ”

“จะไม่ให้ผมแค้นได้ไงครับคุณอาแบบนี้”

“อาเข้าใจ”

“คุณอาต้องช่วยผมนะครับ”

“ได้ อารับปากแล้วนี่นา” พ่อเลี้ยงเชิดตอบเสียงเบา ยอมรับว่าลึก ๆ อิจฉาเพื่อนมากกว่าที่ได้เคียงข้างกับสาวงาม

ความริษยาแบบนี้ ไม่ได้มีเฉพาะพ่อเลี้ยงเชิดหรอก แม้แต่ทรงฤทธิ์ก็รู้สึกเช่นกัน ท่าทีการแสดงออกของหญิงสาวที่มีต่อพ่อเลี้ยงรณชัย ไม่ได้มีอะไรบ่งบอกสักนิดเดียวว่าหล่อนมาเพื่อหลอกลวงปอกลอกพ่อเลี้ยงรณชัย คำพูดนี้ทรงฤทธิ์เป็นผู้พูดเอง ด้วยความคับแค้นใจมากกว่า

หลังส่งวาวไหมกลับมาถึงบ้านที่เป็นส่วนหนึ่งของโรงแรมกึ่งรีสอร์ต พ่อเลี้ยงรณชัยกลับรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ตัดสินใจโทร.หาเกียรติคนสนิท

“ไปดูหนูวาวไหมที่มหาลัยหน่อยได้ไหม”

“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับพ่อเลี้ยง”

นายเกียรติถามกลับมาตามสัญญาณคลื่นมือถือ แสดงถึงว่าความใกล้ชิดของนายเกียรติกับพ่อเลี้ยงรณชัย อยู่ในระดับรู้ใจกัน

“ไม่รู้สิ แค่ไม่สบายใจ”

“โอเคครับพ่อเลี้ยง” คนเป็นลูกน้องตอบกลับมา “ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ”

วางสายไปแล้ว พ่อเลี้ยงรณชัยจึงตัดสินใจโทร.หาวาวไหม ก็ยิ่งรู้สึกร้อนรนเพราะหล่อนไม่ได้เปิดเครื่อง!

มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ ปกติหล่อนอาจจะปิดเครื่องก็ได้ เพราะอาจอยู่ในระหว่างการเรียนการสอน เขาแค่ไม่เคยโทร.หาหล่อนในช่วงเวลานี้...

“พ่อเลี้ยงครับ” นายเกียรติโทร.กลับมารายงานหลังจากนั้นราวหนึ่งชั่วโมง

“ว่าไง” รับสาย น้ำเสียงอาจฟังดูปกติ แต่หัวใจกลับร้อนรนหนักกว่าเดิม

“มีคนเห็นคุณวาวไหมขึ้นรถไปกับผู้ชายสองคนครับ”

“เมื่อไหร่”

“ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้าผมจะถึงมหาลัยครับ”

“ใครกันนะ”

“ผมกำลังให้รปภ.เช็กกล้องวงจรปิดครับพ่อเลี้ยง”

“อืม ฝากด้วยนะ”

“คงไม่เป็นไรมั้งครับพ่อเลี้ยง เธออาจออกไปกับเพื่อน ๆ ก็ได้”

“ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น”

ไม่มีใครรู้หรอกว่าความรู้สึกของพ่อเลี้ยงรณชัยเวลานี้ปั่นป่วน กังวล ห่วงใย สับสนไปหมด ในวัยขนาดนี้ ผ่านร้อนหนาวมาก็มาก แม้แต่เรื่องของความรัก แต่เพิ่งจะคราวนี้ที่พ่อเลี้ยงเหมือนจะแปรปรวน กังวลจนออกหน้าเห็นได้ชัด

กระทั่งต้องต่อสายถึงลูกน้องคนสนิทภายในเวลาไม่กี่นาทีให้หลังเพื่อสอบถามความคืบหน้า นายเกียรติเองก็เข้าใจความรู้สึกของพ่อเลี้ยงรณชัยดีที่สุด เพราะสามารถทำงานได้ตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว

ได้ข้อมูลในเวลาอันรวดเร็ว

“คุณทรงฤทธิ์ครับ มีคนเห็นคุณทรงฤทธิ์จริง ๆ แต่อีกคนภาพไม่ชัดครับพ่อเลี้ยง”

พ่อเลี้ยงรณชัยนิ่งงันไปชั่วขณะ

“แจ้งตำรวจได้เลยเกียรติ”

“แต่...พ่อเลี้ยงครับ...”

“บอกว่าให้แจ้งตำรวจ!”

“ครับ ๆ ๆ!”