LOGINShare
ตอนที่ 41
publish date:
2026-09-04 06:06:04ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 12
พราวเดือนผู้พร้อมจะเผชิญกับทุกอุปสรรคปัญหา พร้อมจะก้าวไปกับเสี่ยเวทินผู้มีสถานะเป็นเพียงพ่อสามีเท่านั้น ความรู้สึกที่มีต่อเสียเวทิน มันเกินกว่า เพียงแต่ไม่สามารถอธิบายให้ใครรับรู้ได้
“ว่าไงลูก ให้โอกาสพ่อนะ”
“ไม่ค่ะ” แกล้งปฏิเสธเสียงใส
“โธ่...” เสียงของเสี่ยเวทินน่าสงสาร
“หนูจะกลับเองค่ะ จริง ๆ!”
“พ่อคงนอนไม่หลับทั้งคืน”
“นอนเถอะค่ะ หนูจะนอนเหมือนกัน” พราวเดือนโกหก เอาเข้าจริงแล้ว คืนนี้เธอจะเอาตัวให้รอดจากสถานการณ์ภายในบ้านของเก่งได้หรือเปล่า “ฝันดีนะคะ หนูวางนะคะ แบ็ตจะหมดแล้ว”
“พ่อจะรอหนูนะ” เสียงสุดท้ายของเสี่ยเวทิน
ระหว่างนั้นเอง ชายสูงวัยเดินเข้ามาหา พราวเดือนหันขวับไปมอง แววตาของเธอหวาดหวั่น ยังดีที่เขาไม่เข้ามาใกล้มากกว่านั้น
“อะไรกัน ยังไม่ติดไฟอีกหรือ”
“เอ่อ หนูกำลังจะติดค่ะ”
“เร็ว ๆ ซีวะ ข้าหิวแล้ว”
“ค่ะ ๆ หนูจะติดไฟเดี๋ยวนี้”
พราวเดือนค่อนข้างลนลาน แต่สุดท้ายเธอก็สามารถควบคุมสติของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว
เธอจะไม่ยอมแพ้หรอก พราวเดือนบอกตัวเอง
เมื่อสติกลับคืนมา พราวเดือนก็สามารถติดเตาไฟลุกโชนได้สำเร็จ เธอมีประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้มาก่อนแล้ว จึงไม่ใช่เรื่องยาก
เวลานี้ต้องทำตัวดี ๆ แค่พยายามยื้อเวลาออกไปให้ถึงเช้าของวันรุ่งขึ้นเท่านั้น
กลางคืน เป็นอะไรที่เสี่ยงเกินไป ถ้าหากจะหลบหนี
ตลอดเวลาที่กำลังง่วนอยู่ในครัว ชายสูงวัยเจ้าของบ้านแวะเวียนเข้ามาเป็นระยะ พราวเดือนเตรียมพร้อมสำหรับการปกป้องตัวเอง
ต้องมีระยะห่าง และต้องมีอาวุธติดตัว
ริมฝีปากของหญิงสาวขึงตึง เวลานี้ไม่มีใครช่วยเหลือเธอได้เท่ากับสติของตัวเอง พราวเดือนรู้ซึ้งถึงการขาดสติที่ผ่านมา เพียงระยะเวลาไม่กี่ชั่วโมงยังสามารถเปลี่ยนชีวิตของตัวเองมาได้ถึงขนาดนี้ จะโทษใครไม่ได้
ในที่สุด พราวเดือนก็หุงข้าวจนสุก
ด้านนอกมืดสนิท บรรยากาศเหมือนกับชนบททั่วไป ถ้าหากไม่คุ้นเคยมาก่อน จะรู้สึกว่าเปลี่ยวน่ากลัว
ชายสูงวัยเจ้าของบ้านเดินเข้ามาหาอีกครั้ง พราวเดือนหันไปเผชิญหน้า สังเกตเห็นแววตาของอีกฝ่ายมองเธอวาววาม
“เอ็งนี่สวยไม่เบา”
“คะ” พราวเดือนเสียงสูง ระวังตัว
“ไอ้เก่งคิดยังไงถึงเอาเอ็งมาขายให้ข้า”
“อะไรนะคะ”
“ไอ้เก่งมันขายเอ็งให้กับข้า มันเอาเงินข้าไปแล้ว เพราะงั้นเอ็งต้องอยู่กับข้า เป็นเมียของข้าเข้าใจหรือเปล่า”
พราวเดือนยังคงพยายามควบคุมตัวเองเอาไว้ได้ อย่างน้อยที่สุด รู้ชะตากรรมของตัวเองดีแล้ว ไม่ควรจะให้ความกลัวมามีอำนาจเหนือความคิด
การปะทะกับชายสูงวัยที่สภาพร่างกายยังแข็งแรง เธอคงเอาชนะไม่ได้หรอก ต้องใช้วิธีอื่นเพื่อเอาตัวรอด ชายสูงวัยอยู่ในอาการมึนเมา เขาจะเคลื่อนไหวช้าลง
“หนูเข้าใจแล้ว” พราวเดือนตอบ
“เข้าใจหรือวะ เข้าใจว่าไง”
“เข้าใจว่าเป็นเมียของลุงไงล่ะคะ”
“เออดี พูดง่าย ข้าจะได้ไม่ต้องออกแรงให้มาก”
“หุงบอกหิวข้าวไม่ใช่หรือคะ เดี๋ยวหนูคดข้าวให้”
“แต่ตอนนี้ข้าหิวอย่างอื่นมากกว่า”
ชายสูงวัยเริ่มคุกคามด้วยคำพูด แววตาและท่าทาง พราวเดือนใจหายวาบ เมื่อชายสูงวัยทำท่าจะก้าวเข้าหา เธอถอยหลัง
“อย่าเพิ่งเลยค่ะ ลุงต้องกินข้าวก่อนนะคะ”
“ข้าไม่หิวแล้ว”
“อุ๊ย!”
พราวเดือนหลุดปากอุทาน เมื่อชายสูงวัยถึงตัวเสียแล้ว นี่ขนาดว่าเคลื่อนไหวช้า
เธอห่อตัว รู้สึกขยะแขยงอย่างที่สุด
“ไม่เอาค่ะลุง หนูเหนียวตัวจะแย่ ถ้าจะมาทำอะไรแบบนี้ หนูจะไม่รักลุงเด็ดขาด”
“ข้าขอชื่นใจหน่อยสิวะ”
“ไม่เอาค่ะ หนูตัวเหม็น”
“ไม่เห็นจะเหม็นเลยว่ะ หอมจะตาย”
“ขอร้องเถอะค่ะลุง ถ้าจะมีอะไรกัน หนูขออาบน้ำตัวหอม ๆ ก่อน หลังจากนั้นลุงต้องการแบบไหน หนูจัดให้เต็มที่เลยค่ะ”
“จริงหรือวะ”
“มาถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะไม่เชื่อใจกันหรือคะ” พราวเดือนค่อนข้างมั่นใจว่าปัญหาทุกอย่างสามารถแก้ไขได้ด้วยการเจรจานั่นเอง
“ข้าน่ะเคยเจอผู้หญิงหลอกมาหลายครั้ง ข้าจะไม่ยอมถูกหลอกอีกแล้ว”
“ลุงคะ แต่คงไม่ใช่หนู เอาจริง ๆ นะ หนูชอบลุง”
“ชอบหรือวะ ข้าแก่แล้วนะ”
“หนูชอบคนแก่” พราวเดือนตอบเสียงอ่อนลง
“ทำไมไม่ชอบคนหนุ่มอย่างไอ้เก่งวะ”
“ไม่ค่ะ เขากะล่อน” พราวเดือนตอบไหลไปตามน้ำ “คนแก่อย่างลุงน่ารักกว่าค่ะ”
“แต่มันเอาเอ็งมาขายให้ข้านะ เอ็งไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือไง”
“ช่างมันเถอะค่ะ หนูคิดว่าหนูโชคดีมากกว่า”
ท่าทางของชายสูงวัยอ่อนลงจริง ๆ แทนที่จะเอาให้ได้ดั่งใจของตัวเองก็เปลี่ยนไป
“เอาจริง ข้าก็นึกสงสารเอ็งเหมือนกันนะ”
“ไม่ต้องสงสารหนูหรอกค่ะ แค่...ลุงไม่รีบร้อนเอาแต่ใจตัวเองเกินไป หนูพร้อมจะเป็นเมียของลุงค่ะ”
“จริงนะ”
“ค่ะลุง ลุงหิวข้าวไม่ใช่หรือคะ เดี๋ยวหนูคดข้าวไปให้”
“อืม ก็ดีเหมือนกัน เอ็งก็กินด้วยกันสิ”
“ได้ค่ะลุง”
ชายชราเดินออกไปก่อน พราวเดือนระบายลมออกจากปากอย่างโล่งอก เธอยังจะต้องเผชิญหน้ากับชายสูงวัยต่อไป นี่เป็นเพียงบททดสอบแรกเท่านั้น หญิงสาวคดข้าวเดินออกมา ชายสูงวัยยังคงนั่งดื่มเหล้าที่เหลือ หน้าแดงเข้ม สายตาที่มองมายังเธอยังวาววาม
“ยิ่งมอง เอ็งยิ่งสวยว่ะ อีหนู”
“ขอบคุณค่ะลุง”
“เอ็งไปคดข้าวของเอ็งมาด้วยสิ กินด้วยกัน แย่หน่อยนะ ไม่มีกับข้าวเหลือเลย”
“หนูกินได้ทั้งนั้นแหละค่ะลุง” พราวเดือนตอบน้ำเสียงปกติ
พราวเดือนพยายามกล้ำกลืนข้าวที่เพิ่งคดมานั่งกินกับชายสูงวัยเจ้าของบ้าน แววตาของแกที่มองมายังเธอ ยังเป็นแววตาวาวโรจน์ มีความหื่นกระหาย
พราวเดือนบอกตัวเองว่าจะต้องให้ชายสูงวัยผ่อนคลายให้มากที่สุด เธอสังเกตเห็นว่าเหล้าขาวยังเหลือตั้งค่อนขวด จึงหยิบมารินเสิร์ฟให้แกกินไปด้วย
ท่าทางของชายสูงวัยดูจะชอบอกชอบใจอยู่ไม่น้อย
“ไอ้เก่งมันมาเอาเงินลุงไปหลายรอบแล้ว” แกเริ่มพูดกับพราวเดือนด้วยท่าทีที่อ่อนลง เหมือนพยายามจะเอาใจเธอเหมือนกัน
“เขาเป็นอะไรกับลุงคะ” พราวเดือนถาม การพูดคุยจะทำให้ชายสูงวัยพรั่งพรูเรื่องราวต่าง ๆ ออกมาให้มากที่สุด และนี่คือวิธีการยื้อเวลาของเธอนั่นเอง
“แค่คนรู้จัก” ชายสูงวัยเล่า “มันบอกว่าจะหาเมียมาให้ข้า ตอนนี้ข้าแทบจะไม่เหลือเงินติดตัวแล้วละ ขายที่ขายทางมาได้ก็หมด”
พราวเดือนชวนคุย รินเหล้าให้แกเรื่อยจนกระทั่งขวดนั้นหมดลง ท่าทางของชายสูงวัยก็เมาเสียจนแทบจะนั่งไม่ติด ในที่สุดก็ค่อย ๆ พับหลับอยู่ตรงนั้นนั่นเอง
พราวเดือนจะต้องตัดสินใจแล้วละ เพียงแต่...ตอนนั้น กลับได้ยินเสียงรถเครื่องแล่นเข้ามา
ภาพที่พราวเดือนเห็นก็คือ เก่ง เขาย้อนกลับมาที่นี่อีกครั้งหนึ่ง พราวเดือนรีบหลบออกจากบ้าน รถเครื่องยังจอดอยู่ มีกุญแจเสียบคาอยู่ที่รถด้วย
ได้ยินเสียงร้องเรียก สักพักเขาก็ถือวิสาสะเดินเข้าบ้าน
หัวใจของพราวเดือนเต้นรัวเร็ว ขณะที่พยายามจะเข้าใกล้รถเครื่อง เธอให้เก่งหายเข้าไปในบ้าน ก่อนจะตัดสินใจไปที่รถเครื่องทันที ชีวิตคงไม่เลวร้ายกับเธอเกินไป พราวเดือนสตาร์ทเครื่องสำเร็จแล้วรีบขี่ออกมาทันที โดยมีนายเก่งวิ่งตามหลังแต่ก็ไม่ทัน
พราวเดือนยังจำเส้นทางได้คร่าว ๆ พยายามควบคุมสติของตัวเองไม่ให้ความกลัวครอบงำจนทำอะไรไม่ได้ เธอเชื่อมั่นว่าจะต้องหนีสำเร็จแน่นอน
หญิงสาวใจชื้นขึ้นเมื่อขี่รถหลุดออกมาจากเส้นทางเล็ก ๆ ของหมู่บ้าน เธอกำลังมุ่งหน้าไปตามเส้นทางสองเลน ถนนลาดยางแบบทางหลวงชนบท
พราวเดือนน้ำตาไหลออกมาด้วยความรู้สึกอัดอั้นที่มีอยู่ข้างใน
ไม่มีใครรู้ดีเท่ากับตัวเธอเองหรอกว่ารู้สึกกดดันแค่ไหน แต่เธอไม่โทษใคร เรื่องที่เกิดขึ้นมาจากการตัดสินใจของตัวเองทั้งสิ้น
ในที่สุด พราวเดือนก็เข้ามาสู่เขตตัวอำเภอเล็ก ๆ เธอเริ่มคุ้นเคย มันคือเส้นทางที่มุ่งหน้าสู่บ้านของป้าของเธอนั่นเอง แต่เธอไม่คิดจะกลับไปที่นั่นอีกแล้ว
พราวเดือนได้รับความช่วยเหลือจากตำรวจ เธอไม่คิดจะแจ้งความให้เกิดเรื่องราวใหญ่โต แค่ต้องการไปให้พ้นจากที่นี่โดยเร็วที่สุดเท่านั้น
พอกันที...
พราวเดือนอยู่บนรถทัวร์ เธอจะกลับไปหาเสี่ยเวทินอีกครั้ง อย่างน้อยเบอร์ที่โทรเข้ามือถือเธอเป็นร้อย ๆ สายนั้นก็เป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าเสี่ยเวทินเป็นห่วงเป็นใยเธอแค่ไหน
บ้านสิทธิรังสรรค์ ตอนที่พราวเดือนกลับมานั้น จมอยู่ในบรรยากาศอันเงียบเหงา มันก็เป็นแบบนี้มานานแล้วละ นอกจากสถานที่ก่อตั้งโรงงาน ที่นี่ก็ต้องนับว่าเป็นแหล่งพิงหลังสุดท้ายของเสี่ยเวทิน
“คุณพ่อคะ”
รถยังจอดอยู่ เพราะฉะนั้น เสี่ยเวทินยังอยู่ที่นี่
“คุณพ่อ” พราวเดือนมีกุญแจสำรอง สามารถไขเข้ามาได้ทุกพื้นที่ หัวใจของเธอเริ่มเต้นรัวเร็ว
“คุณพ่อคะ”
เรียกซ้ำ ความรู้สึกเวลานี้เป็นห่วงผู้ชายคนนี้เหลือเกิน ถ้าเกิดเขาเป็นอะไรไป เธอจะอยู่ต่อไปได้อย่างไร
จะว่าไป แม้สุขภาพของเสี่ยเวทินจะแข็งแรงสุด ๆ แต่อายุอานามของเขาคือรุ่นพ่อของเธอ เพราะฉะนั้นอาจจะเกิดอะไรขึ้นก็ได้
หญิงสาวขึ้นไปบนห้อง ไม่มี
ไปที่ห้องส่วนตัวของเสี่ยเวทิน ก็ไม่มีร่างนั้น
เขาหายไปไหน
“โธ่ คุณพ่อคะ หนูใจคอไม่ดีเลยนะคะ”
ระหว่างนั้นเอง...
“แฮบปี้เบิร์ดเดย์ ทูยู แฮบปี้เบิร์ด เดย์ ทู้ ยู”
“คุณพ่อ!”
พราวเดือนถึงกับปล่อยโฮออกมา ด้วยอารมณ์ที่เก็บกดมานาน เสี่ยเวทินยังไม่โอบเธอ แต่ให้เธอเป่าเค้กวันเกิดเสียก่อน
หญิงสาวเป่าเค้กทั้งน้ำตา
“ทำไมคุณพ่อจำวันเกิดหนูได้ หนูยังจำไม่ได้เลย”
“เพราะหนูเป็นคนพิเศษของพ่อน่ะสิ”
มันคือความประทับใจอย่างชนิดที่แทบไม่มีคำบรรยายสำหรับพราวเดือน
“หนูไม่อยากทานเค้กนะคะ”
“พ่ออุตส่าห์ซื้อมาให้”
ตอนนี้หญิงสาวอยู่ในอ้อมกอดของเสี่ยเวทินเรียบร้อยแล้ว เธอซ่อนยิ้มเล่ห์กล กระซิบที่หูของเขา
“หนูไม่ทานเค้กค่ะ อยากทานคุณพ่อมากกว่า”
“เดี๋ยวให้ทาน”
“หูย”
“จะทำโทษด้วย”
“แง ๆ หนูไม่น่ากลับมาเลย หนูไม่อยากถูกตีก้น”
“หนูจ๋า”
เสี่ยเวทินเกินกว่าจะอดใจเอาไว้ได้อีก ในที่สุด ริมฝีปากของเธอก็ถูกประกบ “สัญญาได้ไหมว่าจะไม่ไปไหนอีก”
“ไม่ค่ะ”
“ทำไมนะ ทำไมถึงไม่สัญญา”
“มันไม่มีอะไรแน่นอนหรอกนะคะ หนูไม่อยากสัญญาอะไรทั้งนั้น”
“ไม่รักพ่อเหรอ”
“รักแบบไหนล่ะคะคุณพ่อ”
“ในแบบที่เราเป็นอยู่งี้ไง”
“รักสิคะ”
“พ่อไม่ชอบเลยนะจริง ๆ แต่มันต้องรอเวลา”
“หนูเข้าใจค่ะ หนูไม่สนเรื่องนั้นหรอก”
“งั้น ไปอาบน้ำนะ พ่อเตรียมอาหารเอาไว้ ทานข้าวเอาแรงก่อน”
“จะจัดหนักเหรอคะ”
“แน่อยู่แล้ว”
พราวเดือนไม่อยากจะเล่าเรื่องที่เธอผ่านมา ไม่อยากจะคิดถึงด้วยซ้ำ มันเป็นเพียงฝันร้าย ๆ ของเธอที่เกิดขึ้นภายในไม่กี่ชั่วโมง และมันจบได้จบลงไปแล้ว
Latest chapter
คุณรณชัยพ่อผัวคืนเดียว ตอนที่ 45
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 16“อย่าสนใจเลยค่ะป้า เรื่องในครอบครัว”“อ้อ ป้าเข้าใจแล้ว”“หนูอยู่ด้วยสักพักนะคะ”“จะไปยากอะไรคะ เดี๋ยวป้าจัดห้องให้”“ขอบคุณค่ะ”“คุณหนูมาอยู่นี่ก็ดีเหมือนกันค่ะ ระยะหลังออร์เดอร์เข้าเยอะเหลือเกิน คนงานทำโอทีแทบไม่ได้พักได้ผ่อน”“จริงค่ะ หนูว่านะคะ ในวิกฤตมีโอกาสจริง ๆ นะคะป้า”“ใช่ค่ะคุณหนู”พราวเดือนดูจะมุ่งมั่นกับการทำงาน เธอเริ่มรู้แล้วละว่าความสุขที่แท้จริงของเธอมากจากการทำงานนี่เอง ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะอะไรก็ตามเธอนึกถึงช่วงเวลาที่โรงงานกำลังเจอวิกฤตถึงสองครั้งสองครา โดยเฉพาะครั้งหลังสุดแทบจะสิ้นเนื้อประดาตัว เธอจึงได้เห็นการลุกขึ้นมาใหม่ ความสำเร็จของโรงงานมาจากกำลังคนส่วนหนึ่งนั่นเองพราวเดือนยังเป็นคุณหนูของพวกคนงาน พวกเขาได้เห็นเธอมาร่วมสุขทุกข์ โดยเฉพาะในเวลาทุกข์ เพราะฉะนั้นสถานะของพราวเดือนในความคิดของคนงาน เรียกว่าอยู่เหนือบรรดาลูก ๆ ของเสี่ยเวทินด้วยซ้ำ เสี่ยเวทินยังหายหน้าไป ไม่ได้แวะเวียนเข้ามาวิษณุ วรเดช หรือแม้แต่วาทิต ก็เริ่มหายหน้าไปทีละคน พวกเขาไม่ได้ถนัดในสายงานนี้ แต่ละคนย้อนกลับเข้าบ้านสิทธิรังสรรค์ เพียงเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวเท่านั้น
คุณรณชัยพ่อผัวคืนเดียว ตอนที่ 44
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 15พลัน ร่างของอ้อมก็ถูกกอดกระหวัดลงไปอยู่เบื้องล่าง กางเกงในตัวสุดท้ายหลุดลุ่ยออกไปตั้งนานแล้ว เพียงแค่ปลายเท้าของเธอขยับออกห่างจากกันเท่านั้น ก็มองเห็นรอยยิ้มจากกลีบดอกไม้ที่เผยออกห่างจากกันเสี่ยเวทินยังก้มเข้าหาหัวนม ดูดจนแก้มตอบ เสียงลมหายใจฟืดฟาดกระเส่าเร่าร้อน ความปรารถนาล้นปรี่มือของอ้อมจับเอ็นล้นมือของเสี่ยเวทิน ส่งนำทางเพื่อให้เข้ามายังช่องทางรักเมื่อตรงแล้วก็โอบรอบเอวของเขาแล้วสูดปากยาวเหยียด“คุณพ่อขา เอาเลยค่ะ”นักรักอย่างเสี่ยเวทินมีหรือจะอดทนกดน้ำหนักแทรกเข้าทันที!ความฉ่ำเยิ้มเต็มรู กลีบเนื้อแม้จะฟิตเปรี๊ยะ แต่มันก็พร้อมแล้วสำหรับความเป็นชายที่กำลังแทรกตัวเข้ามา“คุณพ่อขา อ๊อยย”เสี่ยเวทินกดเข้าไปจนมิดลำ!สะใภ้คนกลางร่างอวบถึงกับผวา ดวงตาเบิกกว้างขึ้น เพราะตั้งแต่ได้กับวรเดชผู้เป็นสามี ยังไม่เคยถูกแกนกายฝังได้ลึกล้ำขนาดนี้มาก่อนเสียวจนน้ำตาคลอ ช่องทางตอดรัวไม่หยุด ทั้ง ๆ ที่เสี่ยเวทินยังไม่ได้ขยับเอวซอย สองมือของเธอโอบรอบเอวของเขาเอาไว้แน่น ราวกับเกรงว่าเขาจะเปลี่ยนใจ เรียวขาก็เกี่ยวรอบสะโพกของเขาเอาไว้“เข้าลึกจังค่ะคุณพ่อ อู๊ยย...”เสี่ยเวท
คุณรณชัยพ่อผัวคืนเดียว ตอนที่ 43
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 14ในฐานะประมุขของสิทธิรังสรรค์ ยังมีหลายเรื่องต้องจัดการ เสี่ยเวทินจะล้มอีกไม่ได้แต่เอาเข้าจริง ๆ กลับดูเหมือนจะเลวร้ายกว่าเก่า เพราะไม่นานนัก วาทิตก็ย้อนกลับเข้ามาอยู่อีกคน โดยไม่ได้พาเมียใหม่เข้ามาด้วย ราวกับว่าเขาจะมาทวงสิทธิ์ในฐานะสามีของพราวเดือนอย่างนั้นแหละทุกคนล้วนนำพาความทุกข์อันหนักหน่วงมาสู่ประมุขแห่งสิทธิรังสรรค์...แม้แต่พราวเดือนก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเผชิญหน้ากับมัน เวลาที่ครอบครัวนี้อยู่พร้อมหน้ากัน ไม่แปลกหรอกที่เธอจะรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้า เพราะไม่สามารถแสดงท่าทีที่สนิทสนมกับเสี่ยเวทินได้เหมือนในขณะที่อยู่กับเขาตามลำพังเสี่ยเวทินเป็นแค่พ่อสามี ไม่ใช่สามีต่อหน้าคนอื่น ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรอยู่แล้วนี่คือความทุกข์มหันต์ที่พราวเดือนกำลังได้รับอีกครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้เธอบอกตัวเองว่าจะไม่มีทางหนีอีกแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามสถานการณ์ของพราวเดือนเหมือนหลังพิงฝานั่นเอง เป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของเธอประสบการณ์บอกให้พราวเดือนรู้ว่า ไม่มีใครเป็นที่พึ่งให้กับเธอได้อีกแล้ว ไม่ว่าเสี่ยเวทินจะเป็นคนยังไงก็ตาม เขาก็คือผู้ชายเพียงคนเดียวที่ใ
คุณรณชัยพ่อผัวคืนเดียว ตอนที่ 42
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 13“โถ...” เสี่ยเวทินรั้งร่างของพราวเดือนเข้ามาสวมกอด เพราะเขาเป็นฝ่ายซักถามเธอถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเธอทั้งหมด พราวเดือนจึงจำเป็นต้องเล่าแล้วสรุปว่า “หนูจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว”“พ่อเป็นห่วงหนูแทบจะบ้า แต่พอติดต่อหนูได้ พ่อก็สบายใจขึ้นมาบ้าง ยังคิดอยู่เลยว่าถ้าหนูยังไม่กลับมาจะต้องบอกสื่อให้ช่วยกันตามหาอีกแรง”“มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วค่ะ หนูสัญญา”“พ่อรู้เรื่องที่วรเดชพูดกับหนูแล้วนะ เขาสัญญาว่าจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวอีกแล้ว ตอนนี้เมียของเขามารับกลับบ้านไปเรียบร้อย”พอเสี่ยเวทินพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ความรู้สึกของพราวเดือนสะดุดไปนิดหนึ่ง ใช่ว่าจะไม่เชื่อคำพูดของเขา เพียงแต่...เธอบอกตัวเองว่าควรจะเผื่อใจเอาไว้มากกว่าอย่างน้อยที่สุด พวกเขาก็คือพ่อลูกกัน เธอยังไม่เชื่อนักหรอกว่าจะสามารถตัดความสัมพันธ์ได้อย่างไม่เหลือเยื่อใย ส่วนตัวเธอเองเป็นเพียงคนนอกธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้มีหลักประกันอะไรเลยว่าวันหนึ่งวันใดข้างหน้า ความสัมพันธ์จะไม่เปลี่ยนแปลงเป็นอย่างอื่นพราวเดือนจึงมีความคิดใหม่ว่า เธอควรเผื่อหัวใจเอาไว้ดีกว่า จะได้ไม่ผิดหวังมาก“วาทิตล่ะ โทรหาหนูบ้างหรื
คุณรณชัยพ่อผัวคืนเดียว ตอนที่ 41
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 12พราวเดือนผู้พร้อมจะเผชิญกับทุกอุปสรรคปัญหา พร้อมจะก้าวไปกับเสี่ยเวทินผู้มีสถานะเป็นเพียงพ่อสามีเท่านั้น ความรู้สึกที่มีต่อเสียเวทิน มันเกินกว่า เพียงแต่ไม่สามารถอธิบายให้ใครรับรู้ได้ “ว่าไงลูก ให้โอกาสพ่อนะ”“ไม่ค่ะ” แกล้งปฏิเสธเสียงใส“โธ่...” เสียงของเสี่ยเวทินน่าสงสาร“หนูจะกลับเองค่ะ จริง ๆ!”“พ่อคงนอนไม่หลับทั้งคืน”“นอนเถอะค่ะ หนูจะนอนเหมือนกัน” พราวเดือนโกหก เอาเข้าจริงแล้ว คืนนี้เธอจะเอาตัวให้รอดจากสถานการณ์ภายในบ้านของเก่งได้หรือเปล่า “ฝันดีนะคะ หนูวางนะคะ แบ็ตจะหมดแล้ว”“พ่อจะรอหนูนะ” เสียงสุดท้ายของเสี่ยเวทินระหว่างนั้นเอง ชายสูงวัยเดินเข้ามาหา พราวเดือนหันขวับไปมอง แววตาของเธอหวาดหวั่น ยังดีที่เขาไม่เข้ามาใกล้มากกว่านั้น“อะไรกัน ยังไม่ติดไฟอีกหรือ”“เอ่อ หนูกำลังจะติดค่ะ”“เร็ว ๆ ซีวะ ข้าหิวแล้ว”“ค่ะ ๆ หนูจะติดไฟเดี๋ยวนี้”พราวเดือนค่อนข้างลนลาน แต่สุดท้ายเธอก็สามารถควบคุมสติของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็วเธอจะไม่ยอมแพ้หรอก พราวเดือนบอกตัวเองเมื่อสติกลับคืนมา พราวเดือนก็สามารถติดเตาไฟลุกโชนได้สำเร็จ เธอมีประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องพวกน
คุณรณชัยพ่อผัวคืนเดียว ตอนที่ 40
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 11เอาเข้าจริง วันนี้จิตใจของพราวเดือนแทบจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเอาเสียเลย เธอลองติดต่อวาทิต อยากจะถามเขาว่าจะเอายังไงกับเธอ แต่วาทิตกดตัดสายของเธอทิ้ง ท้ายสุดเขาก็บล็อกเบอร์ของเธอเหมือนกับรำคาญเต็มทีภาพของคนงานที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ของตัวเองอย่างขะมักเขม้น แม้ว่าจะช่วยเยียวยาจิตใจของพราวเดือนอยู่บ้าง เพราะแท้จริงแล้ว เมื่อมองคนงาน เธอก็มักจะมองย้อนกลับมาที่ตัวเอง เธอก็มีที่มาไม่ได้ต่างอะไรจากพวกคนงานเหล่านี้ชีวิตของเธอพลิกผันเกินไป การเข้ามาสู่บ้านสิทธิรังสรรค์ของเธอก็เข้ามาในช่วงวิกฤต แทบไม่เคยรู้จักกับห้วงเวลาแห่งความสุขวาทิตไม่เคยอยู่เคียงข้างเธอแม้จนขณะนี้...นี่ยังเหลือเพียงแค่วันใดที่เรื่องราวระหว่างเธอกับเสี่ยเวทินถูกเปิดเผยออกไป สถานการณ์ของเธอก็คงเข้าสู่ความเลวร้ายอีกครั้งหนึ่งช่วงบ่าย คนที่มาปรากฏตัวที่โรงงาน ไม่ใช่เสี่ยเวทิน แต่กลับกลายเป็นวรเดช พราวเดือนไม่ได้ประหลาดใจอะไร ในเมื่อวรเดชยังถือว่าเขาเป็นลูกชายคนหนึ่งของเสี่ยเวทิน ถึงแม้ว่าจะแยกตัวไปแล้ว แต่เขาก็ยังกลับมาได้ตลอดเวลาเขาคงมองเห็นว่า โรงงานของผู้เป็นพ่อยังมีโอกาสรุ่งเรืองก็ไ
You May Also Like
