ตอนที่ 42

ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 13

“โถ...” เสี่ยเวทินรั้งร่างของพราวเดือนเข้ามาสวมกอด เพราะเขาเป็นฝ่ายซักถามเธอถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเธอทั้งหมด พราวเดือนจึงจำเป็นต้องเล่าแล้วสรุปว่า

“หนูจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว”

“พ่อเป็นห่วงหนูแทบจะบ้า แต่พอติดต่อหนูได้ พ่อก็สบายใจขึ้นมาบ้าง ยังคิดอยู่เลยว่าถ้าหนูยังไม่กลับมาจะต้องบอกสื่อให้ช่วยกันตามหาอีกแรง”

“มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วค่ะ หนูสัญญา”

“พ่อรู้เรื่องที่วรเดชพูดกับหนูแล้วนะ  เขาสัญญาว่าจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวอีกแล้ว ตอนนี้เมียของเขามารับกลับบ้านไปเรียบร้อย”

พอเสี่ยเวทินพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ความรู้สึกของพราวเดือนสะดุดไปนิดหนึ่ง ใช่ว่าจะไม่เชื่อคำพูดของเขา เพียงแต่...เธอบอกตัวเองว่าควรจะเผื่อใจเอาไว้มากกว่า

อย่างน้อยที่สุด พวกเขาก็คือพ่อลูกกัน เธอยังไม่เชื่อนักหรอกว่าจะสามารถตัดความสัมพันธ์ได้อย่างไม่เหลือเยื่อใย ส่วนตัวเธอเองเป็นเพียงคนนอกธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้มีหลักประกันอะไรเลยว่าวันหนึ่งวันใดข้างหน้า ความสัมพันธ์จะไม่เปลี่ยนแปลงเป็นอย่างอื่น

พราวเดือนจึงมีความคิดใหม่ว่า เธอควรเผื่อหัวใจเอาไว้ดีกว่า จะได้ไม่ผิดหวังมาก

“วาทิตล่ะ โทรหาหนูบ้างหรือเปล่า” เสี่ยเวทินถาม

“เปล่าค่ะ ไม่มีเลย”

“แต่เขามาที่นี่ตอนที่หนูไม่อยู่ พ่อไม่รู้จะบอกเรื่องของหนูยังไงดี”

“เขาสนใจเรื่องของหนูด้วยหรือคะ”

“เขาถามถึงเหมือนกัน”

“ก็แค่ถามค่ะ”

เสี่ยเวทินให้พราวเดือนพักสองสามวัน เขาดูจะดีใจเป็นพิเศษ ให้การดูแลเธอเป็นอย่างดี พราวเดือนแกร่งกว่าที่คิด เธอสามารถสลัดเรื่องราวแย่ ๆ ทิ้งได้อย่างรวดเร็ว คิดเพียงเฉพาะเรื่องในปัจจุบันของเธอเท่านั้น นับจากนี้เป็นต้นไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอจะต้องอยู่กับมันให้ได้

ในอนาคต แม้ว่าจะต้องเจอกับวิกฤตต่าง ๆ ทั้งเรื่องงาน เรื่องภายในครอบครัวของเสี่ยเวทินเอง เธอบอกตัวเองว่าก็จะยังต้องสู้ต่อไปไม่มีถอยหลัง

ค่ำวันนี้...

พราวเดือนเพิ่งจะปลดเปลื้องเหลือเพียงเรือนร่างเปลือยเปล่าเท่านั้น ประตูห้องน้ำก็ถูกเคาะ แล้วร่างของเสี่ยเวทินก็ถือวิสาสะเปิดเข้ามาในสภาพไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว

“อุ๊ย! คุณพ่อ”

พราวเดือนส่งเสียง เมื่อถูกรวบกอด แกนกายล้ำหน้าไปก่อน ทำท่าเหมือนจะสอดแทรกเข้าไปหลืบร่อง

“คิดถึงจะตายชักอยู่แล้ว”

เขาทำให้เธอสะท้านอีกครั้งได้เสมอ ความเร่าร้อนไม่เคยน้อยลงเลยกับผู้ชายคนนี้

“คุณพ่อ”

พราวเดือนรู้สึกจั๊กจี๋ แต่แล้วอีกความรู้สึกหนึ่งกลับเกิดขึ้นแทนที่ แค่เผยอริมฝีปากก็เท่ากับยอมรับลิ้นของเสี่ยเวทินที่แทรกเข้าไป

พราวเดือนครางฮื่อ หลับตาพริ้ม มือเปลี่ยนเป็นโอบรอบต้นคอของเสี่ยเวทิน จากสัมผัสรับรู้ว่ากำลังถูกแกนกายรบกวนบริเวณเนินอวบอูม

“คุณพ่อขา อาบน้ำก่อนดีกว่าค่ะ”

“ไม่... ไม่ทันแล้ว”

“โธ่”

พราวเดือนถึงกับส่งเสียงวิงวอนน่าสงสาร แต่ก็นั่นแหละ เนื้อแนบเนื้อ ต่างอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า ไม่เฉพาะแค่ร่างกายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

หัวใจก็เปลือยเปล่าด้วย

ใบหน้าของพราวเดือนเวลานี้ แดงเข้มด้วยเลือดสาวที่กำลังสูบฉีด

“พ่อดูดนมนะ”เสี่ยเวทินละจากจูบ เลื่อนเข้าหาจุกเม็ดสีแดงระเรื่ออมชมพูของสะใภ้สาวทันที ไม่ต้องรอให้เธออนุญาตแต่อย่างใด

พราวเดือนแอ่นอก ยอดพธูชูชันภายในปากของเสี่ยเวทิน อีกข้างที่เหลือก็ถูกมือของเขาเคล้นขยี้

“คุณพ่อคิดถึงหนูไหมคะ”

“นี่ยังไม่พิสูจน์อีกเหรอว่าพ่อคิดถึงหนูใจแทบขาดแค่ไหน”

“ยังค่ะ ยังพิสูจน์ไม่ได้ อ๊อยยยย คุณพ่อ”

เวลาเสียวซ่านนั้น พราวเดือนหลุดเสียงออกมาโดยไม่ได้เสแสร้ง ปล่อยให้มันเป็นไปตามอารมณ์ดิบของตัวเอง

เสี่ยเวทินใช้ปลายฟันขบหัวนมของพราวเดือน ก่อนจะสลับไปใช้กับอีกข้างที่เหลือ ร่างของพราวเดือนเวลานี้แทบจะทรงกายไม่อยู่แล้ว

มือของเธอคว้าแกนกายของเสี่ยเวทิน ขยับมือชักให้เขา เมือกเยิ้มติดมือออกมาจากส่วนปลาย

ตัณหาของเขาเหลือเฟือ อารมณ์ราวกับหนุ่ม ๆ หรืออาจจะยิ่งกว่าด้วยซ้ำ และเป็นนักรักตัวยง ไม่ได้เอาแต่ใจของตัวเองเป็นใหญ่ ดูเหมือนว่าจะใส่ใจกับคู่นอนอย่างเธออย่างเต็มเปี่ยม

ในที่สุด ร่างของพราวเดือนก็ถูกพาไปนั่งบนชักโครก

คนเป็นพ่อผัวคุกเข่าทำท่าจะใช้ปากกับเนินรัก แต่...

“ไม่เอาค่ะคุณพ่อ ไม่เอา”

“ขอพ่อนะ”

“อ๋อย หนูแย่แน่ ๆ”

“แย่ตรงไหน”

“ว้าย ไม่...ไม่....อู้ยยย... คุณพ่อ!”

ปฏิเสธลิ้นรัว ก็ยังไม่อาจจะห้ามปรามโคแก่จอมพลังอย่างเสี่ยเวทินที่ซุกใบหน้าเข้าหาจนได้แล้วใช้ลิ้นแทรกเข้าไปในระหว่างร่องรักนั้นอย่างระห่ำสุด ๆ

พราวเดือนต้องอ้าขาออก ความเขินอายแทบไม่มีหลงเหลืออยู่อีกแล้ว นอกจาก...ความเสียวซ่านที่ก่อตัวถาโถมรุนแรง

ช่องทางรัดตอดขมิบถี่ยิบ ขับเอาน้ำหวานออกมาอย่างมากมาย

พราวเดือนหลับตาพริ้ม โสตประสาทแว่วได้ยินเสียงตวัดลิ้นฉกรัว  ไม่เฉพาะลิ้น นิ้วของเสี่ยเวทินก็ร้ายกาจไม่ใช่เล่น

“ซี๊ดดดด  คุณพ่อ”

เจอเข้าแบบนี้ เสียงของเธอถึงกับแหบพร่า

ความน้อยเนื้อต่ำใจที่เคยมีบัดนี้สลายไปจนหมดสิ้น มีเพียงกามตัณหาที่ต้องการเติมเต็มจากเสี่ยเวทิ

“คุณพ่อขา เอาหนูเถอะค่ะ หนูไม่ไหวแล้ว”

พราวเดือนร้องขอ มันไม่มีอะไรน่าอาย

เสี่ยเวทินเงยหน้าขึ้นมาจากตรงนั้น เลื่อนขึ้นไปดูดนมจากเต้าเหมือนยังเสียดาย ก่อนจะขยับขึ้นไปที่ริมฝีปากของเธอ

มือของพราวเดือนคว้าแท่งแข็งผงาดที่พร้อมจะบุกดึงเข้าหาช่องทางที่เยิ้มด้วยน้ำหล่อลื่นรวมทั้งน้ำลายจากการเลียของเสี่ยเวทิน

เสี่ยเวทินยอมตามใจ เพราะเห็นว่าอารมณ์ของพราวเดือนกระเจิง กลีบรักของเธอตอดขมิบรัว ๆ สามารถรับรู้ได้จากนิ้วที่สอดนำทางก่อนหน้านี้

ขนาดว่าน้ำหล่อลื่นเต็มช่องทาง ก็ยังไม่วายทำให้สีหน้าของพราวเดือนเหยเก รู้สึกเหมือนกำลังปริแยกอีกครั้ง เมื่อถูกแทรกจากของแปลกปลอม

มือเรียวยันหน้าท้องของเสี่ยเวทินเอาไว้โดยอัตโนมัติ

เสี่ยเวทินพอจะเข้าใจความรู้สึกของสะใภ้สาว เขาจูบเธอ ลิ้นพันลิ้น มือตะปบลูบเคล้นเต้า นิ้วบดบี้ขยี้ลงบนเม็ดบัวแต่ละข้าง จนกระทั่งเธอลืมไปว่าเนินน้องสาวกำลังถูกชำแรกเข้าไปด้วยแกนแข็งแกร่ง

สีหน้าของพราวเดือนเหยเก และสะดุ้งเฮือกสุดตัว เมื่อเสี่ยเวทินชำแรกแท่งทั้งหมดจมลึกเข้าไปจนมิด

เนื้อแนบเนื้อ โหนกแนบโหนก

จูบยังคงดูดดื่มแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน พร้อม ๆ กับจังหวะซอยเอวของเสี่ยเวทินที่เริ่มขยับอย่างเนิบช้า

“คุณพ่อขา...”

แม้จังหวะการซอยจะเนิบช้า ทว่า...แกนกายที่สามารถชำแรกเข้าไปอย่างลึกล้ำถึงโพรงข้างในก็ทำให้หญิงสาวถึงกับจุกเบา ๆ พร้อม ๆกับความสุขที่กำลังทะลักออกมาชโลมแท่งเนื้อของเสี่ยเวทินอย่างไม่รู้จักหมด

เสียงครวญของพราวเดือน ยิ่งทำให้เสี่ยเวทินดูเหมือนจะลืมอายุ

“เป็นไงบ้างลูก”

“เสียวค่ะคุณพ่อ...หนูขอนั่งทับได้ไหมคะ”

พราวเดือนขอเป็นฝ่ายขย่ม เธอรู้แหละถ้าขืนปล่อยให้เสี่ยเวทินซอยอยู่ในท่านี้นานเกินไปคงไม่ดีเท่าไรนัก จึงจำเป็นต้องเปลี่ยนท่า

หญิงสาวนั่งหันหลัง เป็นฝ่ายควบคุมเกม เสี่ยเวทินยังเหลือมือว่างโอบกอดเคล้นขยำหน้าอกของเธอจนกระทั่งเธอล่วงหน้าไปก่อนอีกรอบ เสียงกรีดร้องพร้อมกับกล้ามเนื้อช่องทางตอดรัว

“หนูเสร็จแล้วค่ะคุณพ่อ”

เสียงหอบกระชั้น ข้างในตอดรัวถี่ยิบ พอจะบอกใบ้ได้ไม่ยากว่าเธอไม่ได้เสแสร้ง เป็นความสุขอีกครั้งของพราวเดือนกับเสี่ยเวทิน หลังจากเกิดเรื่องขึ้น แต่ความรู้สึกเหมือนจากกันนานแสนนาน

 พราวเดือนค่อนข้างเข้าใจกับอารมณ์ของเสี่ยเวทิน เขายิ่งกว่าหนุ่ม ๆ ยังคงมีความต้องการมากมาย ไม่นึกไม่ฝันเหมือนกันว่า จากผู้ชายที่เกือบจะติดเตียงไปแล้ว จะกลับพลิกฟื้นมาแข็งแรงได้ขนาดนี้

หลังพักหายเหนื่อย ชายรุ่นพ่อผู้มีสถานะเป็นเพียงพ่อสามีก็เริ่มต้นเล้าโลมเธออีกครั้งหนึ่ง

“อีกแล้วเหรอคะ”

พราวเดือนหลุดปากออกมาเพียงแค่นั้นก็ถูกพรมจูบ เสียงอึกอักในลำคอตามมาด้วยการบดขยี้ริมฝีปากเข้าหากัน ความรุ่มร้อนถูกปลุกเร้าให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

ร่างของพราวเดือนโยกคลอนเมื่อถูกกระทำ แต่ขณะเดียวกัน เธอก็เป็นฝ่ายคุมเกมเอง จนกระทั่งเสี่ยเวทินถึงกับส่งเสียงครวญคราง ในที่สุดเธอก็ทิ้งร่างพังพาบแนบชิด

“ต่อไม่ไหวแล้วนะคะ” พราวเดือนพูดออกมาเสียงเหนื่อยอ่อน

เธอนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา จนกระทั่งหลับไป....

“พวกเราดีใจจังครับที่คุณหนูกลับมา” เป็นคำพูดของคนงานในโรงงานที่ก่อสร้างยังไม่แล้วเสร็จดีนัก แต่สามารถเดินเครื่องทำงานต่อไปได้อย่างรวดเร็ว

“หนูจะไม่หนีไปไหนอีกแล้วละค่ะ” พราวเดือนตอบ ยิ่งเห็นพวกคนงานทำงานอย่างไม่คิดชีวิต และด้วยความเชื่อมั่นว่าโรงงานแห่งนี้จะต้องเติบโตต่อไป ถ้าหากมีคนนำอย่างพราวเดือน พวกเขาเชื่อโดยบริสุทธิ์ใจว่าลูก ๆ ของเสี่ยเวทินจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวอีกแล้ว

ระยะหลัง พราวเดือนอาสามาดูแลเพียงลำพัง ส่วนเสี่ยเวทินถ้าหากไม่พักผ่อนก็ไปทำงานอีกด้าน

เจ้าหนี้ระดับต่าง ๆ ที่ยังคงแวะเวียนเข้ามาไม่ขาดระยะ เริ่มจะเข้าใจ และความเข้าใจก็นำมาซึ่งความคล่องตัวด้านการเงิน

พราวเดือนเพิ่งได้เห็นจริง ๆ ว่าสีหน้าและแววตาของเสี่ยเวทินเปลี่ยนไปจากเดิม มันคือความสุขความสบายใจที่ออกมาจากข้างใน

แต่ก็อีกนั่นแหละ  ความสุขที่เกิดขึ้นก็ดูเหมือนจะมาเร็วไปเร็วเหลือเกิน เพราะพอเหตุการณ์ดำเนินไปไม่นานเท่าไรนัก  ก็เริ่มมีสัญญาณแห่งความเลวร้ายเกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่งแล้ว

ความจริง อาจจะเป็นเรื่องปกติก็ได้ กล่าวคือเวลาสถานการณ์ในครอบครัวเริ่มดีขึ้น ลูก ๆ กับครอบครัวของพวกเขาก็เริ่มเข้ามาเกี่ยวข้อง

วิษณุ ลูกชายคนโต กับ หญิง สะใภ้ใหญ่

วรเดช ลูกชายคนรอง กับ อ้อม สะใภ้คนกลาง

เริ่มจากวันหนึ่ง วิษณุ ซึ่งเวลานี้มีลูกติดมาด้วยกำลังแบเบาะ พราวเดือนสังหรณ์ใจอยู่แล้วว่าสักวันหนึ่งจะต้องมีเหตุการณ์ทำนองนี้เกิดขึ้น

ไม่ทันข้ามวัน วรเดชกับอ้อมก็เข้ามา ราวกับเกรงว่าพี่ชายคนโตจะช่วงชิงทุกอย่างไป

ยังดีที่วรเดชกับอ้อมยังไม่มีลูก

แต่คนที่สมควรจะกลับมามากที่สุดอย่างวาทิต ผู้มีสถานะเป็นสามีของเธอ กลับเงียบหายไป 

เป็นอีกครั้งหนึ่งที่สีหน้าของเสี่ยเวทินกลับมาเงียบขรึมอีกครั้ง แม้ว่าไม่ได้ปริปากอะไรออกมาก็ตาม

การมาของพวกเขาถ้าหากจะมีดีอยู่บ้างก็ตรงที่ บ้านสิทธิรังสรรค์ที่เคยเงียบเหงา มีความพลุกพล่านขึ้นมาบ้าง

เวลานี้ พราวเดือนหนักแน่นกว่าเดิม การได้เห็นพ่อลูกกลับมาพูดคุยคืนดีกัน ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี เพราะในความเป็นจริงหนี้สินที่เสี่ยเวทินจะต้องสะสางนั้น ยังใช้เวลาอีกนานทีเดียว ถ้าทุกคนกลับมาร่วมมือกันทำงาน น่าจะเป็นเรื่องดีกว่าที่จะต้องแบกภาระเพียงแค่คนเดียวหรือสองคน