ตอนที่ 45

ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 16

“อย่าสนใจเลยค่ะป้า เรื่องในครอบครัว”

“อ้อ  ป้าเข้าใจแล้ว”

“หนูอยู่ด้วยสักพักนะคะ”

“จะไปยากอะไรคะ เดี๋ยวป้าจัดห้องให้”

“ขอบคุณค่ะ”

“คุณหนูมาอยู่นี่ก็ดีเหมือนกันค่ะ ระยะหลังออร์เดอร์เข้าเยอะเหลือเกิน คนงานทำโอทีแทบไม่ได้พักได้ผ่อน”

“จริงค่ะ หนูว่านะคะ ในวิกฤตมีโอกาสจริง ๆ นะคะป้า”

“ใช่ค่ะคุณหนู”

พราวเดือนดูจะมุ่งมั่นกับการทำงาน เธอเริ่มรู้แล้วละว่าความสุขที่แท้จริงของเธอมากจากการทำงานนี่เอง ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะอะไรก็ตาม

เธอนึกถึงช่วงเวลาที่โรงงานกำลังเจอวิกฤตถึงสองครั้งสองครา โดยเฉพาะครั้งหลังสุดแทบจะสิ้นเนื้อประดาตัว เธอจึงได้เห็นการลุกขึ้นมาใหม่ ความสำเร็จของโรงงานมาจากกำลังคนส่วนหนึ่งนั่นเอง

พราวเดือนยังเป็นคุณหนูของพวกคนงาน พวกเขาได้เห็นเธอมาร่วมสุขทุกข์ โดยเฉพาะในเวลาทุกข์  เพราะฉะนั้นสถานะของพราวเดือนในความคิดของคนงาน เรียกว่าอยู่เหนือบรรดาลูก ๆ ของเสี่ยเวทินด้วยซ้ำ 

เสี่ยเวทินยังหายหน้าไป ไม่ได้แวะเวียนเข้ามา

วิษณุ วรเดช หรือแม้แต่วาทิต ก็เริ่มหายหน้าไปทีละคน พวกเขาไม่ได้ถนัดในสายงานนี้ แต่ละคนย้อนกลับเข้าบ้านสิทธิรังสรรค์ เพียงเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวเท่านั้น 

“คุณหนูขา... ป้าว่าคุณหนูวุ่นวายทั้งวันเลยนะคะ พักบ้างเถอะค่ะ”

“หนูไม่ได้เหนื่อยอะไรเลยค่ะป้า สนุกออก”

“ขนาดพวกคนงานยังมีเวลาพักเลยนะคะ ทุกคนเป็นห่วงคุณหนูทั้งนั้น”

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าเหนื่อยหนูจะพักเองค่ะ”

พราวเดือนตอบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

ผู้จัดการโรงงานเข้ามารายงานเรื่องราวต่าง ๆ พราวเดือนเห็นความเคลื่อนไหวทางด้านบัญชี มองเห็นความก้าวหน้าของโรงงาน เห็นออร์เดอร์แต่ละล็อตที่กำลังจะเข้ามา

คงไม่มีใครเชื่อหรอกว่า โรงงานเล็ก ๆ ที่เจอวิกฤต กลับมาผงาดอีกครั้ง...

ปัญหาภายในบ้านสิทธิรังสรรค์ พราวเดือนไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยว สำหรับเธอ...ถึงอย่างไรก็ยังคงเป็นคนนอกไม่เปลี่ยนแปลง

เวลานี้ เธอเองไม่มีสิทธิ์จะเลือกนักว่าจะอยู่ในบ้านสิทธิรังสรรค์ในฐานะอะไร ในเมื่อวาทิตก็ยังเป็นสามี บางที กาลเวลานั่นแหละจะเป็นผู้ตัดสิน และสะสางปัญหายุ่งเหยิงทั้งหมด

มือถือของเธอไม่ได้ปิดเครื่อง แต่ยังไม่มีสายจากคนที่เธอรอคอย

พราวเดือนแอบถอนใจเฮือกในบางครั้ง ทว่าสุดท้ายแล้ว การงานมากมายจนล้นมือ ทำให้เธอลืมเลือนความยุ่งเหยิงภายในจิตใจได้ทั้งหมด ราวกับว่าเอาการงานมาเยียวยาจิตใจ

ที่นี่ถึงจะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหน แต่พราวเดือนก็ยังรู้สึกว่า มีตัวตนของเธออยู่ที่นี่ด้วย เธอจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว ที่นี่คือบ้านและคือที่พึ่งสุดท้ายของเธอ

เวลาผ่านไป...สองวัน...

หนึ่งอาทิตย์ และอีกสามอาทิตย์ต่อมา

รถยนต์คันคุ้นตาแล่นเข้ามาจอดในบริเวณโรงงานในช่วงพลบค่ำ อันเป็นเวลาที่โรงงานยังคงเดินเครื่อง คนงานผัดเปลี่ยนกะ

“เสี่ยมา!”

ร่างสูงโปร่งของชายสูงวัย แต่งตัวดี มาดสมกับเป็นผู้บริหาร และดวงตาสนิมเหล็กทรงอำนาจคู่นั้น ยังบ่งบอกว่าเขาพร้อมจะนำพาธุรกิจในเครือผงาดขึ้นมาอีกครั้ง แบบเดียวกับบุคลิกที่ไม่ยอมแพ้ของเขานั่นแหละ

ความรู้ความสามารถ บวกกับประสบการณ์ชีวิตอันโชกโชนยังทำให้คนในแวดวงธุรกิจยอมรับได้ เขาเป็นลูกหนี้ที่ดีของสถาบันการเงิน เป็นเจ้าหนี้ที่ค่อนข้างเคร่งครัดบ้างในบางครั้ง

และที่เปลี่ยนไปจากเดิมเป็นอันมากก็คือ การรู้จักประนีประนอม เพราะ...ในชีวิตของเขาถ้าหากไม่ได้รับการประนีประนอมจากคนอื่น ก็คงพังพาบไม่เป็นท่า

บางครั้งต้องยอมอ่อนข้อ มันไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่มันคือความอ่อนโยน

ชีวิตในครอบครัวของเขาอาจไม่ประสบความสำเร็จนัก แต่...เขาสามารถจัดการความยุ่งเหยิงที่เกิดขึ้นในเวลานี้ให้จบลงได้ด้วยดี

ก็ต้องเรียกว่าเขาคือยอดชายคนหนึ่ง

ชีวิตจริงไม่ใช่ละคร เพราะฉะนั้น...พราวเดือนที่...ในที่สุดแล้ว เธอก้าวเข้ามาหาเสี่ยเวทินด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ดวงตามีประกาย ไม่เหลือความน้อยอกน้อยใจใด ๆ ทั้งสิ้น

“จัดการเรื่องยุ่ง ๆ เรียบร้อยแล้วเหรอคะคุณพ่อ”

“อืม เราจากกันด้วยความเข้าใจ” เสี่ยเวทินอดใจเอาไว้ไม่ไหว โอบร่างของหญิงสาวเข้าสู่อ้อมกอด ไม่สนใจต่อสายตาของคนงานที่แอบมองอย่างประหลาดใจ “รู้ไหม พ่อทำผิดอย่างมากกับหนู”

“เรื่องอะไรคะ”

“อ้อม เมียของเจ้าวรเดชเคยเข้าไปหาพ่อ”  เสี่ยเวทินหลุดปากสารภาพออกมา

“หือ งั้นจะเหลือเหรอคะ”  พราวเดือนพอจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว แต่แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ

“ใช่” เขายอมรับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หญิงสาวอดค้อนไม่ได้

“หนูจะโกรธพ่อเหรอเปล่า” เสี่ยเวทินถาม

“ไม่หรอกค่ะ” พราวเดือนตอบ

“ใจหายนะ ถ้าหนูไม่หึงพ่อเลย”  เสี่ยเวทินน้อยใจ

“หนูไม่มีสิทธิ์หึงคุณพ่ออยู่แล้วละค่ะ จริง ๆ นะคะ”

“พวกเขาต้องการเอาเรื่องมากดดันพ่อ แต่พ่อไม่ยอม เพราะถ้าขืนยอมอีกครั้ง คราวนี้อย่าว่าแต่ล้มละลายเลย แม้ชีวิตก็อาจไม่มี...” เสี่ยเวทินเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดคร่าว ๆ ก่อนเข้าเรื่องของพราวเดือน “เรื่องของหนูกับวาทิต พ่อจัดการให้เรียบร้อยแล้วนะ ต่อไปวาทิตจะไม่มายุ่งกับหนูอีก พ่อส่งเขาไปฝึกงานกับบริษัทของเพื่อน แล้วตัดสินใจพูดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างหนูกับพ่อ”

“โห! กล้ามากนะคะ” พราวเดือนอุทานเสียงสูง

“ไม่ใช่กล้า แต่มันจำเป็นต้องพูด พ่อไม่อยากให้หนูตกอยู่ในสภาพไม่มีสถานะอะไร”

คำพูดของเสี่ยเวทินทุกคำพูด ล้วนแล้วแต่เป็นจริงทั้งสิ้น เขาไม่ใช่คนที่จะพูดอะไรเล่น ๆ

“แล้วตอนนี้หนูอยู่ในสถานะอะไรคะคุณพ่อ” พราวเดือนกลั้นใจกับคำตอบที่จะได้รับ

“เมียของพ่อไง พ่อจะเปิดตัวหนูอย่างเป็นทางการ ผู้หญิงที่จะเป็นเบอร์หนึ่งของพ่อ...ตลอดไป”

“หนูควรดีใจหรือเปล่าคะเนี่ยที่จะมีผัวแก่”

“โห! ดีใจซี่”

พราวเดือนถูกเสี่ยเวทินรวบร่างเข้าสู่อ้อมกอด แล้วจุมพิตเข้าหาแก้มที่เยิ้มไปด้วยเหงื่อ

“เขินนะคะ เห็นคนงานมองไหมล่ะคะ”

“ช่างปะไร พ่อรักของพ่อนี่ พ่อถือว่าเปิดตัวแล้วอย่างเป็นทางการ”

พราวเดือนยิ้มหวาน ยอมรับว่ามันคงถึงเวลาแล้วสำหรับเธอจริง ๆ ชีวิตข้างหน้าจะเป็นอย่างไรก็ช่าง แต่เวลานี้ ขอแค่ได้เคียงข้างกับผู้ชายคนนี้ ต่อสู้กับทุกปัญหาไปด้วยกันเท่านั้นก็พอ...

จบบริบูรณ์