ตอนที่ 43

ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 14

ในฐานะประมุขของสิทธิรังสรรค์  ยังมีหลายเรื่องต้องจัดการ เสี่ยเวทินจะล้มอีกไม่ได้

แต่เอาเข้าจริง ๆ กลับดูเหมือนจะเลวร้ายกว่าเก่า เพราะไม่นานนัก วาทิตก็ย้อนกลับเข้ามาอยู่อีกคน โดยไม่ได้พาเมียใหม่เข้ามาด้วย ราวกับว่าเขาจะมาทวงสิทธิ์ในฐานะสามีของพราวเดือนอย่างนั้นแหละ

ทุกคนล้วนนำพาความทุกข์อันหนักหน่วงมาสู่ประมุขแห่งสิทธิรังสรรค์...

แม้แต่พราวเดือนก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเผชิญหน้ากับมัน เวลาที่ครอบครัวนี้อยู่พร้อมหน้ากัน ไม่แปลกหรอกที่เธอจะรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้า เพราะไม่สามารถแสดงท่าทีที่สนิทสนมกับเสี่ยเวทินได้เหมือนในขณะที่อยู่กับเขาตามลำพัง

เสี่ยเวทินเป็นแค่พ่อสามี ไม่ใช่สามี

ต่อหน้าคนอื่น ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรอยู่แล้ว

นี่คือความทุกข์มหันต์ที่พราวเดือนกำลังได้รับอีกครั้งหนึ่ง  แต่ครั้งนี้เธอบอกตัวเองว่าจะไม่มีทางหนีอีกแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

สถานการณ์ของพราวเดือนเหมือนหลังพิงฝานั่นเอง เป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของเธอ

ประสบการณ์บอกให้พราวเดือนรู้ว่า ไม่มีใครเป็นที่พึ่งให้กับเธอได้อีกแล้ว ไม่ว่าเสี่ยเวทินจะเป็นคนยังไงก็ตาม เขาก็คือผู้ชายเพียงคนเดียวที่ให้ความช่วยเหลือและเป็นห่วงเธอ แม้สถานะของเขาจะเป็นเพียงพ่อผัวก็ตาม

เธอเริ่มเข้าใจในตัวตนของเสี่ยเวทินชัดเจนขึ้นว่า แท้จริงแล้ว เขามีอะไรบางอย่างที่เหนือความคาดหมายของเธอเหมือนกัน โดยเฉพาะในเรื่องความต้องการทางเพศรส

เอาเข้าจริง เขาไม่เลือกเหมือนกัน!

ลึก ๆ แล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเสี่ยเวทินกับวาทิตผู้ลูกชาย อาจจะเคยมีความร้าวฉานรุนแรงมาก่อน โดยเฉพาะในเรื่องผู้หญิงมาแล้วก็เป็นได้

พราวเดือนพยายามตั้งสติ ตอนนี้เธอคิดว่าถึงยังไง เธอก็ต้องอยู่ให้ได้ ไม่ใช่อยู่เพื่อใครหรอก เป็นการอยู่เพื่อตัวเองมากกว่า

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอ มันยิ่งกว่านิยาย

มันเหนือความคาดคิดเสมอ อย่างเช่นกรณีล่าสุดนี้ ใครจะคิดว่า วาทิตจะกลับมา  และเป็นการกลับมาเพื่อจะให้ได้ครอบครองเธออีกครั้ง  แน่นอนที่สุดว่า  เขายังคงมีสิทธิ์ทำได้

“คุณยังจะโกรธผมอีกเหรอ ผมยอมรับผิดทุกอย่างแล้วนะครับ” วาทิตเอ่ย “ผมอยากจะกลับมาเริ่มต้นใหม่”

“ค่ะ  ก็ดีค่ะ” พราวเดือนเอ่ยกับวาทิตที่พยายามจะเข้าหา แน่ล่ะ เขายังมีสิทธิ์จะทำอย่างนั้นได้ ทว่าเธอล่ะ เธอก็มีสิทธิ์จะปกป้องตัวเองเหมือนกัน

“ไม่ได้โกรธค่ะ” พราวเดือนตอบเสียงแข็ง “แค่...ยังไม่ไว้ใจ”

“โธ่คุณ จะให้ผมพิสูจน์ตัวเองยังไง”

“ทำหน้าที่ของคุณต่อไปสิคะ ทำให้ดีที่สุดจนฉันเชื่อมั่นได้”

“เวลาคุณอยู่กับคุณพ่อ ไม่เห็นเป็นแบบนี้”

“คุณวาทิต!”

พราวเดือนเสียงแข็ง ไม่ต้องการให้วาทิตล้ำเส้น จริงอยู่เขามีสิทธิ์กับตัวเธออยู่ แต่เธอเองก็มีสิทธิ์จะปฏิเสธได้เหมือนกัน

“ผมพูดผิดเหรอ”

วาทิตออกแนวหาเรื่องมากกว่า การกลับมาเที่ยวนี้ดูเขาจะหึงหวงเธอออกหน้า แม้ไม่ได้แสดงออกอะไรมากนักขณะอยู่ต่อหน้าเสี่ยเวทิน ทว่าพราวเดือนสามารถรับรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณว่าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ

“คุณวาทิตคะ พูดจาอะไรระวังด้วยนะคะ”

“ผมจะต้องระวังอะไร ผมแค่พูดความจริง เวลาคุณอยู่กับผม คุณเป็นอีกอย่าง เวลาคุณอยู่กับคุณพ่อ ดูคุณเป็นอีกอย่าง”

“ท่านเป็นผู้ใหญ่ค่ะ เป็นคุณพ่อของคุณ และสำหรับฉัน ท่านเป็นพ่อสามีค่ะ”

เห็นท่าทางขึงขังจริงจังของพราวเดือน วาทิตก็เริ่มอ่อนลง จะว่าไปแล้ว เขาแทบไม่มีอำนาจต่อรองใด ๆ กับเธอด้วยซ้ำ ไม่มีเลยจริง ๆ

เขาคือไอ้ขี้แพ้คนหนึ่งที่เอาแต่หนีปัญหา และสร้างปัญหาใหม่ก็เท่านั้น

“โอเค  ผมขอโทษ ผมคงคิดมากไปเอง  ก็คนมันน้อยใจนี่นา” วาทิตเข้ามาโอบกอด พราวเดือน “ผมน้อยใจจริง ๆ นะที่คุณแทบจะไม่มีอาการหึงหวงอะไรผมเลยอย่างที่ควรจะเป็น คุณไม่ถามถึง...เอ้อ...”

เขาคงหมายถึงผู้หญิงคนใหม่ของเขา

หญิงสาวกล้ำกลืนก้อนชนิดหนึ่ง ทำไมเธอจะไม่รู้สึกล่ะ

เธอเคยรู้สึกอย่างมากมาย ผู้หญิงเวลาไม่ถูกใส่ใจ มันห่อเหี่ยวท้อแท้สิ้นหวัง โดยเฉพาะตัวเธอเองที่หวังจะฝากชีวิตไว้กับวาทิตตั้งแต่แรก ยามนั้นเคว้งคว้างท้อแท้ แต่เธอก็ผ่านช่วงเวลานั้นมาได้อย่างฉิวเฉียด โดยมีเสี่ยเวทินกลายเป็นเงาร่าง

คืนนี้  พราวเดือนนอนหันหลัง หัวใจแห้งแล้งเย็นชา แม้จะรู้ดีว่าการจะหลีกเลี่ยงไม่ให้วาทิตเข้าใกล้แทบจะเป็นไปไม่ได้

เขาย่อมมีสิทธิ์ และเลือกที่จะใช้สิทธิ์นั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

พยายามจะข่มตาให้หลับลงอย่างรวดเร็วที่สุด แต่ก็เป็นไปไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่เธอเหนื่อยมาจากงานข้างนอกไม่น้อย

ในที่สุด...

พราวเดือนก็รับรู้ว่า มีร่างหนึ่งก้าวขึ้นเตียงแล้วโอบกอดเธอ เธอขืนร่างเอาไว้เพื่อส่งสัญญาณให้เขารับรู้ว่าเธอยังไม่พร้อม

วาทิตผ่านอะไรมาบ้างจากข้างนอก เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่เธอต้องคิดหนัก ทว่าอารมณ์ของเขามาแล้ว

“ผมขอโทษแล้วไง”

เสียงของวาทิตกระซิบบอก

“ฉันเหนื่อยค่ะ”

พราวเดือนเสียงแข็งเหมือนเดิม เธอบอกตัวเองไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมถึงได้รังเกียจและรู้สึกขยะแขยงเขา

เรื่องแบบนี้ไม่ได้จงใจให้มันเกิดขึ้นหรอกนะ

วาทิตดูจะไม่เข้าใจ หรือเข้าใจแต่ต้องการเอาชนะเธอในเรื่องนี้ เขาจึงใช้กำลัง

ร่างของพราวเดือนถูกพลิกให้นอนหงายจนได้ วาทิตทาบทับอยู่เหนือเรือนร่างของเธอทันที

ชุดนอนถูกถอดร่น ได้ยินเสียงลมหายใจหนักหน่วงกว่าเดิม เขาอาจจะเอาชนะเธอได้ แต่มันก็ไม่ได้มีรสชาติอะไร

ปลายเท้าของพราวเดือนถูกเขาบังคับให้ฉีกออกกว้างกว่าเดิม แล้วเขาก็แทรกตัวเข้ามา วาทิตก็ยังคงเป็นวาทิตคนเดิม

แค่แหย่ และขยับไม่กี่ครั้งเท่านั้นก็ปลดเปลื้องใคร่ของตัวเองออกมา ท่าทางของเขาดูจะพึงพอใจกับผลงานอยู่ไม่น้อย

เมียก็ยังคงเป็นเมียอยู่วันยังค่ำ นั่นคือสิ่งที่วาทิตเข้าใจ

วาทิตคงจะลืมไปจนหมดสิ้นแล้วละว่า เมียคือผู้หญิง และผู้หญิงก็คือมนุษย์เช่นเดียวกับเขานั่นแหละ

เสี่ยเวทิน...กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากใจ บ้านสิทธิรังสรรค์อาจจะใหญ่โตเพียงพอสำหรับสมาชิกทุกคน แต่เวลานี้กลับทำให้รู้สึกอึดอัดคับแคบ

ห้องของลูกชายคนโต ห้องของลูกชายคนรอง เป็นสัดส่วน  แน่ล่ะ พวกเขาไม่ได้มายุ่งเกี่ยวอะไรกับเขาอยู่แล้วในเวลานี้

ห้องลูกชายคนเล็ก ป่านนี้วาทิตก็คงก่ายกอดพราวเดือนผู้เป็นภรรยา

หัวใจของชายสูงวัยเหมือนจะเต้นช้าลง บอกไม่ถูกว่ารู้สึกแท้จริงเป็นอย่างไร เต็มไปด้วยความสับสน ว้าวุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ระหว่างนั้น...

ก๊อก ๆ ๆ

มีเสียงเคาะประตูห้อง เสี่ยเวทินพับร่างลุกขึ้น หัวใจเต้นรัวเร็วผิดปกติ  เปิดประตูออกพร้อมกับหัวคิ้วขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

“หนูอ้อม!”

“คุณพ่อยังไม่นอนใช่ไหมคะ”

อ้อม สะใภ้คนกลาง เป็นคนสวยคนหนึ่ง หุ่นดี ผิวค่อนข้างขาว

“หลับไปงีบหนึ่งแล้วละ หนูอ้อมมีอะไร”

“หนูเหงา”

“หนูอ้อม!”

ก่อนจะทันได้ตั้งตัว อ้อมก็โผเข้ากอดเสี่ยเวทิน

“หนูอ้อม ทำอะไรเนี่ย”

“คุณพ่อขา  หนูทนไม่ไหวแล้วนะคะ  หนู...”

“โอ้... นี่มันอะไรกัน”

เสี่ยเวทินหลุดปากออกมา รู้สึกตื่นตระหนก เพราะไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าสะใภ้คนกลางจะกล้าทำอะไรแบบนี้ มันคือการรุกที่น่าเกลียดที่สุด ไม่มีปี่มีขลุ่ย เสี่ยเวทินเองอาจจะเป็นผู้ชายหื่นกระหายในเรื่องกามตัณหาก็จริง แต่จู่ ๆ จะให้ทำอะไรแบบนี้ เป็นไปไม่ได้

“คุยกันก่อนสิหนูอ้อม เดี๋ยววรเดชเข้าใจพ่อผิดล่ะก็ เป็นเรื่องอีก”

“ช่างเค้าปะไรคะ”

“ช่างไม่ได้”

เสี่ยเวทินพยายามปราม ทว่าสะใภ้คนกลางถึงตัวก่อนแล้วรุนไปที่เตียง

“อย่าหนูอ้อม!”

แผ่นหลังแตะพื้นเตียง ขณะที่ร่างของอ้อมทาบทับเหนือร่างของเสี่ยเวทิน หน้าอกหน้าใจบดเข้าหาแผงอกของเสี่ยเวทิน ริมฝีปากถูกประกบแบบไม่ให้ทันตั้งตัว

พยายามแทรกลิ้นผ่านริมฝีปากของเสี่ยเวทิน

“หนูอ้อม!”

“คุณพ่อขา”

พยายามฝืน ไม่ให้สะใภ้คนกลางรุกล้ำมากกว่านี้ ทว่าอีกฝ่ายยิ่งปรามเหมือนยิ่งยุ และราวกับรู้ว่าจุดอ่อนของเสี่ยเวทินนั้นอยู่ที่ตรงไหน

แค่ผิดกลิ่นเท่านั้น ก็พร้อมจะตื่นตัวตอบสนอง

“ให้ตายเถอะหนูอ้อม ทำแบบนี้...อูย... อย่าทำแบบนี้เลย...”

เห็นความพ่ายแพ้ของเสี่ยเวทินแล้ว อ้อมก็ยิ่งรุกหนัก

ชุดนอนเนื้อผ้าบางเบาของเขาถูกมือของเธอตะปบเข้าหา พลันนั้น อ้อมก็รู้ขนาดทันทีว่าพ่อผัวไม่ธรรมดาจริง ๆ

เหนือกว่าวรเดชผู้เป็นสามีด้วยซ้ำ

ถึงกับกลืนน้ำลายฝืดคอ นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าขนาดจะน่าเกรงขามถึงเพียงนี้ อ้อมเลื่อนตัวลงไปหาแกนกายที่กำลังตื่นตัวของพ่อผัวเร็วกว่าเดิม

“อู้วว์  คุณพ่อ... ทำไม?”

เอ็นแข็งจนกำไม่มิด  

เสี่ยเวทินหน้าแดง อารมณ์ตอนนี้ปั่นป่วนที่สุด นึกไม่ถึงว่าสะใภ้คนรองจะเล่นไม้นี้ เขาไม่สามารถอดทนต่อการยั่วยวนแบบชนิดถึงเนื้อถึงตัว

ต่อให้มีมโนธรรมสำนึกเพียงใดก็ยังไม่สามารถระงับยับยั้งความหยาบช้าต่ำทรามที่มีอยู่เอาไว้ได้

ปล่อยให้อ้อมล้วงเข้าหาแล้วปลดปล่อยแท่งตั้งผงาด

เธอใช้มือรูดอย่างตื่นตาตื่นใจ นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าทั้งขนาดและความแข็งแรงจะยิ่งกว่าสามีของเธอ

ริมฝีปากอวบอิ่มของสะใภ้คนรองเผยอออกแล้วอมแท่งเข้าไปจนมิด

“อู้วววว!”

เสี่ยเวทินเด้งก้นลอย ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่เหลือความยับยั้งชั่งใจใด ๆ อีกแล้วละ ในเมื่อเจอรุกถึงขนาดนี้ มือนุ่มนิ่มรูดกลางแท่ง ขณะที่ริมฝีปากครอบดูด ลิ้นละเลงอย่างช่ำชอง เมือกเหนียวเริ่มซึมออกมาจากร่องรู

“ถ้ารู้ว่าคุณพ่อเด็ดขนาดนี้ หนูคงเสนอตัวนานแล้วแหละ”

อ้อมถอดเสื้อออก ท่อนบนเปลือยเปล่า ความอวบอิ่มนวลเนียนกระตุ้มตัณหาของเสี่ยเวทินให้คุโชน

“หนูสวยไหมล่ะคะคุณพ่อ”

อ้อมเลื่อนตัวขึ้นไป โชว์เต้าที่ยังอัดแน่นอยู่ในยกทรง  เหมือนจะวางใจได้แล้วว่า เสี่ยเวทินอยู่ในกำมือของเธอเรียบร้อยแล้ว

“หนูไม่น่าทำแบบนี้เลย”

“ทำไมล่ะคะ”

“มันไม่ดี”

“ไม่ดีตรงไหนคะ คุณพ่อก็อยาก หนูก็อยาก”

“วรเดชก็ยังอยู่ในบ้าน”

“ช่างปะไร เขาไม่เอาไหนมานานแล้ว”

“จริงเหรอ” เสี่ยเวทินประหลาดใจ นึกไม่ถึงว่าจะมีเรื่องแบบนี้กับลูกชายอีกคน ทั้ง ๆ ที่ภายนอกของวรเดชดูแข็งแรงคนหนึ่ง

“จริงซีคะ เขาไม่เอาไหนจริง ๆ”

“แต่เขาก็ยังเป็นสามีของหนูนะ”

“ก็สามีไม่เอาไหนนี่คะ คุณพ่อต้องรับผิดชอบด้วย”

“อ้าว!”

“คุณพ่อต้องทำหน้าที่แทนสามีหนูด้วยนะคะ โทษฐานผลิตลูกชายมาไม่เอาไหน”

“หนูอ้อม นี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ”

“ใครว่าหนูพูดเล่นล่ะคะ”

ร่างอวบอั๋นเหมือนกับจะได้ใจหนักกว่าเดิม เพราะรู้แล้วว่า ลึก ๆ เสี่ยเวทินหื่นกระหายแค่ไหนเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้

เธอไม่ปล่อยให้พ่อผัวเอาความดีงามหรืออะไรมาโน้มน้าว รีบประกบริมฝีปากเข้าหา เนื้ออูมกลางลำตัวก็บดเข้าหาแท่งเอ็นที่ลุกผงาดเต็มที่แล้ว

เสี่ยเวทินสูดปาก ก่อนที่อ้อมจะเลิกยกทรงขึ้นไปกองเหนือเต้า แล้วป้อนนมใส่ปาก

“ทานค่ะคุณพ่อ”

อ้อมซ่อนรอยยิ้มแฝงเลศนัยเอาไว้ ขณะที่หัวนมชูชันถูกเสี่ยวาทินดูด ความหื่นกระหายถูกปลุกเร้าจนติดสมใจของเธอ

มันอาจจะเป็นแผนซ้อนแผนหรืออะไรก็ตาม ทว่าอ้อมก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ความกระตือรือร้นชนิดฉกาจฉกรรจ์ของพ่อสามีคนนี้ ช่างร้ายกาจนัก

เธอยังไม่เคยพบว่า วรเดชผู้เป็นสามีจะหื่นกระหายได้เท่านี้มาก่อน

ไม่เฉพาะความหื่นหรอก พละกำลังของผู้ชายคนนี้ดูแข็งขันอย่างที่สุดขนาดหนุ่ม ๆ ยังอาย

นมถูกดูดเคล้น หัวนมที่ถูกลิ้นป่ายไปป่ายมานั้น กระตุ้นฤทธิ์ฤษณาในตัวของหญิงสาวให้ลุกโพลงรุนแรง

ใบหน้าของเธอเหยเก แกนกายแข็งที่ถูกเธอบดเข้าหา ทำให้กลีบร่องของเธอถึงกับฉ่ำเยิ้มด้วยเมือกหล่อลื่นที่ผุดพรายขึ้นมาเตรียมพร้อม

หน้าท้องบิดเป็นเกลียว ไฟสวาทเวลานี้วูบวาบไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย

“คุณพ่อขา เอาหนูเถอะค่ะ”

ถึงกับเป็นฝ่ายร้องขอ