บทที่ 8

“คุณลุง!”

“ตามมา”

เขาย่อมไม่มีทางจดจ่อสมาธิกับงานในมือได้เลย พอเดินทางกลับมาถึงบ้าน คุณป้าแม่บ้านก็เลิกงานกลับไปเรียบร้อยแล้ว

พอหิ้วถุงกระดาษที่อัดแน่นไปด้วยข้าวของเดินมุ่งหน้าตรงไปยังห้องนอน รีอาก็เดินตามหลังอย่างระมัดระวัง

“ทั้งหมดนี่อะไรคะ?”

“นี่เธอ มีสติหรือเปล่า”

“คะ...? เรื่องอะไรคะ…?”

รีอาไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมคุณลุงถึงโกรธขนาดนี้

“คุณป้าเป็นเพื่อนเธอเหรอ? เพิ่งเคยเจอกันตอนไหนถึงไปยืนยิ้มแป้นหัวเราะคิกคักอยู่ได้”

“หนูไม่ได้เสียมารยาทนะคะ... แถมช่วยงานคุณป้าด้วย…”

“บอกว่าไม่ต้องสนใจ ให้ทำอะไรของเธอไปไม่ใช่เหรอ”

“หนูไม่มีอะไรให้ทำเท่าไรค่ะ... ขอโทษค่ะ... แต่ว่า…”

มาอีกแล้ว ไอ้คำว่าแต่ว่านั่นแหละ เถียงโต้กันไปมาฉอด ๆ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

“อะไร”

“หนู... ทำตามเงื่อนไข... ครบทุกข้อแล้วนะคะ…”

น่าหงุดหงิดที่เธอไม่ได้พูดผิด

ก็แหงสิ อยู่ในบ้านหลังนี้คงไม่มีอะไรให้ทำจริงๆ นั่นแหละ ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปต้องคอยสั่งการบ้านให้ทำด้วยไหมเนี่ย... แล้วความรู้สึกบ้า ๆ เหมือนกลายมาเป็นพ่อแม่คนทั้งที่โชคชะตาไม่ได้กำหนดมานี่มันอะไรกันวะเนี่ย บัดซบ

“ซื้อของที่ต้องการมาแล้ว จัดให้เรียบร้อย”

“ทั้งหมด... ของหนูเหรอคะ?”

“อืม”

หลังจากเซจุนก้าวเท้าเดินออกจากห้องนอนไปแล้ว รีอาก็ลงมือเปิดปากถุงกระดาษออกทีละใบ

ครู่ต่อมา สิ่งที่ถูกกางแผ่อยู่บนเตียงล้วนเป็นชุดชั้นในและชุดนอนสายเดี่ยวที่ดูไม่ปกติสักชิ้นเดียว มีหลากหลายสารพัดสี และเนื้อผ้าส่วนใหญ่ช่างบางเฉียบเสียเหลือเกิน เต็มไปด้วยดีไซน์ที่น่าอับอายขายหน้าในระดับที่ปกปิดส่วนสำคัญแบบวับ ๆ แวม ๆ เท่านั้น

ผ้าลูกไม้? ผ้าซีทรู? ผ้าตาข่าย? ของแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรกัน แต่ถึงอย่างนั้น มีเพียงแค่โฟมล้างหน้าชิ้นเดียวเท่านั้นที่เป็นของปกติ

“คุณลุง!”

รีอาวิ่งฮึดฮัดออกไปห้องนั่งเล่น ถึงอย่างนั้นก็เถอะ จะให้ใส่ของแบบนั้นได้อย่างไร

“อะไรอีก”

“คุณลุงเป็นโรคจิตจริง ๆ ด้วย!”

“เด็กน้อย ถ้ายังทำซ่าแบบนั้น ระวังจะรับผลที่ตามมาไม่ไหว”

“จะ... จะให้หนู... ใส่เสื้อผ้าแบบนั้น... ได้อย่างไรคะ…”

“ถ้าอย่างนั้นแม่งก็ไม่ต้องใส่ทั้งเสื้อชั้นในทั้งกางเกงชั้นในไปเลย”

ทันใดนั้น บทสนทนาเมื่อคืนก็ผุดขึ้นในหัวรีอา ‘ถ้าคราวหน้ายังเดินไปมาในสภาพนี้อีก ตอนนั้นฉันจะไม่ทนแล้ว’ คุณลุงพูดแบบนั้นจริง ๆ

อ่า จริงด้วย... จูบกันด้วย... จูบด้วย…!

เขาอุตส่าห์คิดแล้วซื้อมาให้ เธอรู้สึกว่าตัวเองอาจเสียมารยาทเกินไป จึงถอยหลังหนึ่งก้าว

“พรุ่งนี้จะใส่ค่ะ…”

“ตามใจ”

“ไม่ใช่เพราะไม่ชอบนะคะ…! แต่ต้องซักให้สะอาดก่อนค่ะ!”

รีอานั่งบนเตียง แกะป้ายออกทีละชิ้น แล้วรวบเสื้อผ้ากองหนึ่งมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน จากนั้นก็เดินไปห้องซักผ้าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

วันนี้เซจุนก็ยังอึ้งจนพูดไม่ออก ทั้งท่าทางสบายใจเหมือนเป็นบ้านตัวเองและการกระทำที่คาดเดาไม่ได้ของเด็กผู้หญิงคนนี้

ตัวเล็กแค่นี้เจอหมัดเดียวก็จอดแท้ๆ น้ำเสียงกลับสูงขึ้นกว่าเมื่อวานแล้ว

“ว้าว คุณลุง มีเครื่องอบผ้าด้วยเหรอคะ? วันนี้ก็ใส่ได้แล้วสิ”

“อยากจะทำอะไรก็ตามใจคุณเธอเถอะครับ”

“แต่ว่าคุณลุง บอกว่าจะกลับตอนเย็น ทำไมถึงกลับมาเร็วขนาดนี้คะ?”

“ต้องรายงานด้วยเหรอครับ?”

“มะ... ไม่ค่ะ”

พอลองคิดดู เรื่องราวดำเนินไปต่างจากที่คาดอยู่เรื่อย ๆ ก็เป็นมาตั้งแต่แรก รู้สึกเหมือนตกเป็นฝ่ายโดนยัยเด็กตัวเท่าลูกหมาฝึกให้เชื่องเสียเองเข้าให้แล้ว เชี่ย ไม่ใช่แบบนี้สิ ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ

กลับบ้านเร็วโดยไม่จำเป็น เลยยิ่งไม่มีอะไรทำ เขาเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองเสียงตึงตัง จากนั้นปิดประตูห้องหนังสือให้สนิทแล้วเปิดโน้ตบุ๊ก

เมื่อโปรแกรมส่งข้อความเข้าสู่ระบบอัตโนมัติ ข้อความหนึ่งก็เข้ามา... จากจุนซู

- มาสเตอร์ เป้าหมายปลายทางที่เข้าตรวจสอบระบบข้อมูลคือวีไอพี 1 ครับ

กะแล้วเชียว ประธานคัง มนุษย์ขี้ระแวงอยู่ตลอดเวลา ในเมื่อปักใจเชื่อมั่นตั้งแต่แรกแล้วว่าคังรีอาไม่มีทางออกไปเองได้ ก็คงจะเริ่มต้นสืบจากเบื้องหลังของฉันที่น่าสงสัยที่สุดก่อนนั่นแหละ ไอ้แก่เฮงซวยเอ๊ย

- สรุปว่า

- จัดการตามที่สั่งไว้แล้วครับ เปลี่ยนภาพเป็นช่วงเวลาเดียวกันของปีที่แล้วด้วยครับ

- ตกลง คอยระวังฝั่งวีไอพี 1 เป็นพิเศษ

- ครับ แต่ว่าหัวหน้า

- อืม

- ยินดีด้วยที่มีแฟนครับ

ไอ้พวกนี้จริง ๆ เลย! ทั้งชเวกีชอลทั้งคิมจุนซู ช่วงนี้ฉันดูน่ากลัวน้อยลงสินะ

มีแฟนเหรอ? ไม่ใช่มีแฟน แต่เป็นการกักขัง การฝึก การทำให้เชื่องต่างหาก เขารู้สึกเสียศักดิ์ศรีจนกำหมัด

ว่าแต่ทำไมคังรีอาเงียบขนาดนี้? รู้สึกน่าสงสัยจึงเปิดหน้าต่างภาพจากกล้องวงจรปิด รีอากำลังนั่งยอง ๆ นิ่งอยู่ในห้องซักผ้า มองดูผ้าที่หมุนอยู่ในเครื่อง

“นั่นมันทำเรื่องเด๋อด๋าอะไรอีกวะเนี่ย”

คาดเดาไม่ได้จริง ๆ คาดเดาไม่ได้ เพราะอย่างนั้นถึงยิ่งละสายตาไม่ได้

รีอานั่งยอง ๆ อยู่นาน เมื่อซักเสร็จก็ย้ายผ้าเข้าเครื่องอบผ้า แล้วมองภาพนั้นอย่างประหลาดใจ เห็นแล้วถึงกับคิดว่าเดี๋ยวคงถูกดูดเข้าเครื่องอบผ้าไปด้วย

“บ๊องจริง ๆ”

สุดท้ายคงรู้ตัวว่าต้องใช้เวลานาน เธอจึงออกจากห้องซักผ้าไปห้องนอน ให้ตายสิ ในห้องนอนดันไม่ได้ติดตั้งกล้องวงจรปิดไว้ รู้อย่างนี้แอบติดเอาไว้ตั้งแต่แรกก็ดีหรอก

ดูนาฬิกาแล้วเป็นเวลาสี่โมงเย็น ยังเร็วเกินไปจะกินมื้อเย็น และเป็นช่วงเวลาที่จะทำอะไรก็ครึ่ง ๆ กลาง ๆ

เซจุนกระแอมโดยไม่มีเหตุผลครั้งหนึ่ง ก่อนออกจากห้องหนังสือลงไปชั้นหนึ่ง เมื่อเปิดประตูห้องนอนพรวด รีอาที่นอนแผ่แขนขาดูโทรทัศน์อยู่ก็ตกใจจนลุกขึ้นนั่ง

“คุณลุง! หนูตกใจหมดเลย!”

“ห้องฉันเอง ต้องเคาะประตูด้วยเหรอ?”

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ…”

“เอาโทรศัพท์มาหน่อย”

เธอหยิบโทรศัพท์ส่งให้ เซจุนขยับนิ้วอยู่นานโดยไม่พูดอะไร

“คุณลุง…?”

“ลงทะเบียนการชำระเงินไว้แล้ว อยากซื้ออะไรก็ซื้อ”

“จริงเหรอคะ…?”

“อืม”

“ถ้าอย่างนั้น... ช่วยเข้าสู่ระบบช้อปปี้ให้ด้วยได้ไหมคะ?”