บทที่ 7

หลังขับรถมาราวสามสิบนาที อาคารที่มาถึงมีป้ายอะคริลิกเขียนว่า ‘เอสเจโฮลดิงส์’ ติดไว้อย่างมีรสนิยม ถึงจะเป็นนักฆ่า แต่ก็เขียนคำนั้นลงบนนามบัตรไม่ได้

เขาดำเนินบริษัทลงทุนในนามเพื่อเพิ่มทุน ขณะเดียวกันก็รวบรวมจุดอ่อนของลูกค้าวีไอพีไว้ ต้องทำแบบนั้นถึงจะไม่มีปัญหาตามมาภายหลัง

แน่นอนว่าหากมีคำร้องขอไหว้วานเข้ามา พนักงานจะเป็นฝ่ายเคลื่อนไหวออกปฏิบัติงาน ส่วนเรื่องคังรีอาเป็นกรณีพิเศษ

การมีผู้ว่าจ้างเยอะขนาดนี้ ยังคงเป็นเรื่องน่าประหลาดใจสำหรับเขาเสมอ นับตั้งแต่เริ่มทำงานนี้ตอนอายุยี่สิบสองจนถึงปัจจุบัน

เมื่อประตูรถด้านหลังเปิด กีชอลที่กำลังตรวจโทรศัพท์มือถือก็ถามด้วยสีหน้างุนงง

“มาสเตอร์”

“อะไร”

“คือ... ผมไม่เคยซื้อชุดชั้นในผู้หญิงครับ ชุดนอนกับชุดนอนสายเดี่ยวต้องเลือกแบบไหน…”

“หัวหงอกป่านนี้แล้วยังจะมาพูดจาอวดอ้างน่าภูมิใจอีกนะ”

รายการซื้อของที่เซจุนส่งมาเต็มไปด้วยจุดที่น่าสงสัยอย่างชัดเจน

โฟมล้างหน้าสำหรับผู้หญิง ชุดนอน ชุดนอนสายเดี่ยว เสื้อชั้นในคัพซี กางเกงชั้นในขนาดเอส ขนาดเก้าสิบ อย่างละสิบชิ้น เป็นครั้งแรกที่ได้รับใช้ไปซื้อของแบบนี้ ถ้าไม่ถามก็ไม่มีทางจัดการได้

“ขอโทษครับ ผมไม่รู้จริง ๆ…”

“เขียนไซส์ไว้แล้วไม่ใช่เหรอ”

“อ่า ถ้าอย่างนั้นชุดนอนกับชุดนอนสายเดี่ยว…”

“ขนาดเอสทุกสี แบบก็เลือกมาหลาย ๆ แบบ”

“รับทราบครับ!”

น้ำเสียงของเขาดูมีพลังหนักแน่นขึ้นมาทันตาเห็นราวกับเพิ่งจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดเอาในตอนนี้... ที่แท้มาสเตอร์ก็มีแฟนแล้วสินะ แถมหนนี้ยังเป็นครั้งแรกที่ถึงขั้นย้ายเข้ามาอยู่กินร่วมชายคาเดียวกันเลยด้วย ชเวกีชอลขับเคลื่อนรถยนต์ออกไปพร้อมกับความคิดซื่อ ๆ ง่าย ๆ

หลังจากนั้นพักใหญ่ ขณะที่เซจุนประชุมเสร็จและกำลังพักหายใจ ประตูห้องทำงานผู้บริหารก็เปิดออก กีชอลปรากฏตัวพร้อมถุงกระดาษเต็มสองมือ ตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ

“ถือเข้ามาทำไม”

“ถ้าไม่ถูกใจจะได้เอาไปเปลี่ยนครับ”

“ทุเรศสิ้นดี แม่งเอ๊ย…”

แม้จะสบถ เขาก็เปิดถุงกระดาษดูทีละใบ

บ้าบอฉิบหาย ทั้งชุดนอน ทั้งสายเดี่ยว ทั้งชุดชั้นใน มันคือมหกรรมงานปาร์ตี้ผ้าลูกไม้ชัด ๆ

เซจุนเกี่ยวกางเกงชั้นในลูกไม้สีแดงขนาดเท่าฝ่ามือไว้กับมือ แล้วมองกีชอล

“รสนิยมความชอบส่วนตัวของแกนี่ชัดเจนแจ่มแจ้งดีแท้”

“มะ... ไม่ใช่ครับ! ทั้งหมดเป็นสินค้าใหม่ครับ!”

“เอาไปใส่ท้ายรถ”

“ครับ มาสเตอร์ ยินดีด้วยที่มีแฟนครับ”

“ออกไป”

มันเป็นบทสนทนาที่ไม่เข้ากับภาพลักษณ์ของพวกนักฆ่าที่โหดเหี้ยมเอาเสียเลย แต่ก็นั่นแหละ นักฆ่าก็เป็นมนุษย์เหมือนกันนี่นา เพราะถ้ามองจากภายนอก ก็เป็นแค่บริษัทลงทุนที่ดูปกติธรรมดากับเลขานุการคนหนึ่ง นั่นมันคือทั้งหมดแล้วนี่

จะว่าไป... จะให้เธอสวมใส่ของพวกนั้นทั้งหมดได้อย่างไรกันล่ะ ไม่ใช่สิ ฉันจะเป็นคนจับใส่ให้งั้นเหรอ? เธอคงเป็นคนสวมมันด้วยตัวเองนั่นแหละ

ถึงอย่างนั้นก็ยังจินตนาการได้ น่าจะดีกว่ากางเกงชั้นในลายหัวใจแบบนั้นอย่างน้อยร้อยเท่า

“ไปสรรหาลายหัวใจห่วยแตกพรรค์นั้นมาจากไหนกันวะ”

***

เซจุนนั่งบนเก้าอี้หนังตัวกว้าง แล้วมองภาพจากกล้องวงจรปิดในบ้านอีกครั้ง ทันทีที่เห็นก็สบถออกมา

“ยัยบ้านั่น”

คังรีอาเข้าไปเกาะติดหนึบอยู่ข้างกายของคุณป้า พลันอ้าปากกว้างออกราวกับลูกนกตัวน้อย

แถมคุณป้ายังป้อนกับข้าวเข้าปากนั้นอย่างไม่สะทกสะท้าน บ้าไปแล้วเหรอ ทั้งสองคนเสียสติไปแล้วหรือไง

“อร่อยมากค่ะ รสชาติพอดีเลย”

“ดีจังค่ะ ทำไมถึงช่างเข้ากับคนง่ายขนาดนี้คะ?”

“โธ่ คุณป้า พูดกับหนูตามสบายเลยค่ะ หนูอายุยี่สิบเอง!”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันพูดแบบนี้สบายใจกว่า”

เอาอีกสิ พูดต่อเลย เล่าไปเลยสิว่าโดนผู้ชายที่เกือบจะฆ่าแกงลักพาตัวยัดใส่รถมาน่ะ?

“เพิ่งเคยเห็นหญิงสาวสวยขนาดนี้อยู่ที่บ้านของมาสเตอร์เป็นครั้งแรกเลยนะคะ”

“มาสเตอร์เหรอคะ…?”

“ค่ะ ทุกคนเรียกแบบนั้น”

“เป็นคนต่างชาติเหรอคะ? ไม่น่าใช่ ดูยังไงก็คนเกาหลีชัดๆ”

“ฮ่า ๆ เป็นแค่คำเรียกค่ะ คำเรียก”

อาการปวดหัวถาโถมเข้ามา ไม่รู้ว่าเข้าใจความรู้สึกเขาหรือเปล่า แต่ปากรีอาก็พูดไม่หยุดแม้แต่ขณะเดียว

หลังจากนั้นเธอยังเดินตามคุณป้าที่ทำกับข้าวเสร็จแล้วช่วยทำความสะอาดด้วย

“ใส่ผ้าปูที่นอนไม่ค่อยได้เลยค่ะ”

“ฉันทำเองค่ะ ให้ฉันทำก็ได้ค่ะ”

“ไม่ค่ะ! สอนหนูหน่อย แบบนี้เหรอคะ? แบบนี้?”

“ค่ะ ดึงอีกนิดหนึ่งค่ะ”

ถ้าย้อนเวลากลับไปเป็นเมื่อวานได้ คงปักกระบอกฉีดยาเข้าใส่ให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไปแล้ว

แม้จะคิดแบบนั้น แต่สายตากลับจ้องอยู่ที่หน้าจอเท่านั้น ไม่รู้เสียงถูกเร่งจนดังที่สุดแล้วตั้งแต่เมื่อไร

“แต่ว่าคุณป้าคะ คุณลุงทำงานอะไรเหรอคะ?”

“คะ? ไม่รู้แต่ก็อยู่ด้วยกันเหรอคะ?”

“อา... มีเหตุบางอย่างที่ทำให้เป็นแบบนั้นค่ะ...”

“เป็นประธานบริษัทลงทุนค่ะ ฉันก็รู้เพียงเท่านั้น”

“มิน่าบ้านถึงได้ใหญ่ขนาดนี้…”

แม่งเอ๊ย คราวนี้ขวัญหายหัวใจแทบวายของจริง แต่ก็โล่งอกขึ้นมาได้กับข้อเท็จจริงที่ว่ายัยเด็กนี่ไม่ได้เป็นเด็กไร้ความรู้สึกนึกคิดไม่รู้กาลเทศะเสียทีเดียว