19.3 | แต่งงาน (ตอนจบ)

“คุณปู่กับคุณแม่ดูมีความสุขมากนะ แล้วก็ปล่อยวางความคาดหวังในตัวคิณลงได้แล้วด้วย” แพรวาพูดกับอคิณพลางมองไปยังสุมาลีและดนัยที่เล่นกับอนาคิณอยู่ที่สนามหญ้าของบ้านพักเชิงดอยที่เชียงใหม่ สองวันที่อยู่ที่นี่ผู้อาวุโสทั้งสองท่านไม่ยอมอยู่ห่างจากเจ้าตัวเล็กเลย

               “คงเป็นเพราะอนาคิณ นี่คุณปู่กับคุณแม่ไม่สนใจผมเลยนะ วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่กับอนาคิณ ตอนนี้ผมกลายเป็นหมาหัวเน่าไปแล้ว” ชายหนุ่มพูดกลั้วหัวเราะ

               “คิณจะให้ลูกโตที่นี่จริงๆ เหรอ” แพรวาตะล่อมถามด้วยความกังวลใจ

               อคิณนิ่งไปอย่างใช้ความคิด ความจริงเขาก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน โรงเรียนที่นี่ดีก็จริง แต่เขาก็มีศักยภาพมากพอที่จะให้ลูกได้เรียนในที่ที่ดีกว่านี้ อยากให้ลูกได้เห็นโลกที่กว้างกว่ารีสอร์ตในป่าเขาแบบนี้ และอีกใจก็เป็นห่วงแพรวาด้วย เขารู้ดีว่าในแวดวงธุรกิจมีแต่พวกเสือสิงห์เขี้ยวลากดิน ผู้หญิงที่ทำงานเก่งแต่ไร้เล่ห์เหลี่ยมอย่างพี่สาวเขาคงต้องเหนื่อยยากแสนสาหัสในการต่อสู้กับคู่แข่ง

               “กลับไปอยู่ที่กรุงเทพด้วยกันนะคิณ แกรนด์ธาดาต้องการคิณ พี่ก็ต้องการคิณ ตอนนี้โรงแรมกำลังจะเปิดสาขาใหม่ที่ภูเก็ต งานยุ่งมาก พี่แบกคนเดียวไม่ไหว ถือว่าพี่ขอร้องก็ได้ กลับไปช่วยงานของครอบครัวเราเถอะนะ”

               “แต่ผมทิ้งรีสอร์ตนี่ไม่ได้”

               “พี่ก็ไม่ได้จะให้คิณปิดรีสอร์ต แต่พี่จะส่งผู้จัดการมาคุมที่นี่แทนคิณ ว่างเมื่อไหร่คิณก็กลับมาที่นี่ได้”

               “ผมขอถามรดาก่อนก็แล้วกันว่าเธออยากกลับไปอยู่กรุงเทพหรือเปล่า”

               “พูดแบบนี้แปลว่าคิณตกลงจะกลับไปทำงานที่โรงแรมเหมือนเดิมแล้วใช่มั้ย” แพรวายิ้มกว้างด้วยความดีใจ

               อคิณพยักหน้ารับด้วยความเต็มใจ

               “ถ้าคิณตกลง รดาก็ตกลง เพราะตอนแรกพี่ไปขอร้องให้รดาช่วยคุยกับคิณให้ แต่รดาบอกว่าเรื่องนี้ให้พี่น้องคุยกันเองดีกว่า”

               “พี่แพรเข้าทางรดาตลอดเลยนะ” น้องชายหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้นึกเคืองพี่สาวเลยสักนิด

               “ก็คุยกับรดาง่ายกว่าคุยกับคิณนี่นา” พี่สาวยิ้มสบายใจ “พี่ไปบอกข่าวดีคุณปู่กับคุณแม่ก่อนนะ คุณปู่ต้องดีใจมากแน่ๆ ที่ ‘ท่านประธาน’ จะกลับไปทำงานที่โรงแรมเหมือนเดิม” ว่าแล้วก็เดินออกไปหาดนัยกับสุมาลีที่กำลังเล่นกับอนาคิณอยู่ที่สนามหญ้า “คิณตกลงจะกลับไปทำงานที่แกรนด์ธาดาเหมือนเดิมแล้วค่ะคุณปู่ คุณแม่”

               “ไปพูดยังไงคิณถึงได้ยอมกลับ” สุมาลีถามด้วยความแปลกใจระคนดีใจ ความจริงเธอกับดนัยตั้งใจจะอยู่กับหลานที่นี่อยู่แล้ว แต่ก็อยากลองเกลี้ยกล่อมอคิณให้กลับกรุงเทพอีกครั้ง ซึ่งก็สำเร็จสมความปรารถนา

               “จริงๆ คิณก็คิดเรื่องนี้อยู่แล้วค่ะ แพรพูดแค่นิดหน่อยก็เลยใจอ่อน แต่ยังไงก็ต้องยกความดีความชอบให้เจ้าตัวแสบเลยนะคะ” แพรวาพูดพลางอุ้มร่างเล็กของอนาคิณขึ้นมานั่งบนตักแล้วกอดไว้หลวม “อนาคิณไปอยู่กรุงเทพกับป้าแพรนะครับ”

               “กรุงเทพอยู่ที่ไหนครับ” เด็กชายทำหน้างุนงง

               “กรุงเทพก็อยู่ที่...” แพรว่าคิดนิดหนึ่งก่อนตอบแบบกำปั้นทุบดิน “กรุงเทพก็อยู่ที่กรุงเทพไงครับ นั่งเครื่องบินไปแป๊บเดียวก็ถึง”

               “คุณแม่กับคุณพ่อไปด้วยหรือเปล่าครับ”

               “ไปครับ ไปกันหมดเลย” แพรวาตอบแล้วหันไปทวงสัญญากับดนัย “คุณปู่อย่าลืมสัญญานะคะ แพรช่วยพูดให้อคิณกลับไปทำงานที่โรงแรมได้แล้ว คุณปู่ต้องให้แพรพักร้อนไปทัวร์ยุโรปสามเดือนตามสัญญานะคะ แพรทำงานหนักมาสี่ปีเต็มไม่ได้พักเลย จะเฉาตายอยู่แล้ว”

               “ปู่ไม่ลืมสัญญาหรอก แต่แพรต้องพาหลานเขยกลับมาฝากปู่ด้วยนะ” ผู้สูงวัยแกล้งเย้าหลานสาว จากความผิดพลาดที่ผ่านมา ทำให้ดนัยเลิกบงการชีวิตหลานอย่างเด็ดขาด

“ทริปนี้แพรก็กะไปหาเนื้อคู่นี่แหละค่ะคุณปู่ รับรองว่าคุณปู่ต้องได้หลานเขยชัวร์ ไม่ต้องห่วง” แพรวาตอบด้วยรอยยิ้มโดยไม่ขัดเขินเลยสักนิดตามประสาสาววัยใกล้หลักสี่

               งานแต่งงานของอมลรดากับอคิณถูกจัดขึ้นในสวนสไตล์อังกฤษของรีสอร์ต รูปแบบงานเป็นปาร์ตี้คอกเทลบรรยากาศอบอุ่น ดอกไม้และการตกแต่งในงานเน้นโทนสีฟ้าขาวทำให้งานดูสดใส มุมหนึ่งเป็นซุ้มอาหารคาวหวานและเครื่องดื่ม มีเก้าอี้สีไม้สีขาวตัดกับสีเขียวของพื้นหญ้าจัดวางไว้ตามมุมต่างๆ เพื่อให้แขกหนุ่มสาวได้นั่งจับกลุ่มคุยกัน แขกผู้ใหญ่มีโต๊ะวี.ไอ.พี. เตรียมไว้ให้นั่งกันอย่างสบายๆ ซึ่งมีเพียงสุมาลีกับดนัยเพียงสองคนเท่านั้น ส่วนผู้ใหญ่ฝั่งอมลรดาไม่มีใคร เนื่องจากพ่อยังไม่พ้นโทษ ส่วนวริษาก็ไม่กล้ามาสู้หน้าอคิณและครอบครัวของเขา จึงทำเพียงแค่วีดิโอคอลมาอวยพรน้องสาวต่างมารดาเท่านั้น

               “ขอบคุณมากนะโอลิเวอร์ น่าน่า ที่อุตส่าห์มาร่วมงาน” อมลรดาที่อยู่ในชุดเจ้าสาวแบบชุดราตรีสั้นสีขาวบอกกับเพื่อนรักทั้งสองคน

               “วันสำคัญของคุณทั้งทีผมจะไม่มาได้ยังไง” หนุ่มอังกฤษร่างสูงบอกด้วยรอยยิ้ม

               “แล้วถ้าฉันไม่มา แกจะมีเพื่อนเจ้าสาวมั้ย” พูดแล้วนาน่าก็อดแซวไม่ได้ “หนีเขาแทบตาย สุดท้ายก็ไปไหนไม่รอด”

               “ก็ฉันรักเขานี่” อมลรดาบอกอย่างไม่อาย

               “แล้วนี่อคิณคิณอยู่กับใคร” นาน่ามองหาหลาน เพราะตั้งแต่มาถึงงานเพิ่งได้กอดไปครั้งเดียวเอง

               “นั่งอยู่กับคุณย่า คุณปู่ทวดอยู่ที่โต๊ะโน่น” เจ้าสาวพูดพลางหันไปมองลูกชายที่นั่งอยู่ระหว่างกลางผู้อาวุโสทั้งสอง โดยที่ทั้งคู่ต่างก็เอาอกเอาใจอนาคิณด้วยความรักและความหลง

               “อนาคิณเข้ากับคนได้ง่ายเหมือนเดิมเลยนะ” โอลิเวอร์พูดด้วยรอยยิ้มสบายใจที่เห็นอนาคิณและอมลรดาได้รับการยอมรับจากครอบครัวอคิณ

               “รดา ไปเตรียมตัวเข้าพิธีได้แล้ว” แพรวาเดินเข้ามาบอกเจ้าสาว แล้วหันไปบอกโอลิเวอร์ “คุณด้วยนะแด๊ดดี้โอ วันนี้คุณต้องทำหน้าที่พาเจ้าสาวไปส่งให้เจ้าบ่าวแทนคุณพ่อของรดา”

               “หน้าที่คุณครอบจักรวาลมาเลยโอลิเวอร์” นาน่าแซว “เป็นทั้งเพื่อน พี่ชาย อังเคิล แล้วยังเป็นแด๊ดดี้ให้อีก คุณนี่เป็นทุกอย่างให้รดาแล้วจริงๆ”

               “คงหมดหน้าที่ผมแค่นี้แหละ ต่อไปต้องให้สามีเอด้าเป็นคนดูแลเธอกับลูกแทนผม” ว่าแล้วก็ผายมือเชิญให้แพรวากับอมลรดาเดินนำไปที่ห้องเตรียมตัวก่อนเข้าพิธีซึ่งจัดตามแบบตะวันตก เนื่องจากอคิณและอมลรดานับถือศาสนาคริสต์ด้วยกันทั้งคู่

               บทเพลงแสนหวานจากนักเปียนโนสาวดังคลอตลอดทางเดินเล็กๆ ที่ทั้งสองข้างประดับประดาด้วยดอกไม้สีขาวหลากชนิด อมลดราเดินควงแขนโอลิเวอร์ผู้ทำหน้าที่ส่งตัวเจ้าสาวแทนสุรชัย บิดาบังเกิดเกล้าของอมลรดาที่ไม่สามารถมาร่วมงานได้

               โอลิเวอร์พาอมลรดาไปส่งจนถึงมืออคิณ แล้วถอยออกมานั่งที่ที่นั่งฝั่งเจ้าสาว จากนั้นพิธีการทางศาสนาก็ดำเนินไปตามขั้นตอน จนกระทั่งถึงตอนกล่าวคำปฏิญาณ

               “ข้าพเจ้านายอคิณ นรเศรษฐ์ภักดีธาดา ขอรับนางสาวอมลรดา วัฒนานนท์ เป็นภรรยา และขอสัญญว่าจะถือซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งยามสุขและยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่” เจ้าบ่าวกล่าวคำปฏิญาณพร้อมสวมแหวนแต่งงานเข้าที่นิ้วนาวข้างซ้ายของเจ้าสาว จากนั้นอมลรดาก็กล่าวคำปฏิญาณและสวมแหวนให้เจ้าบ่าวเช่นเดียวกัน

               “ข้าพเจ้านางสาวอมลรดา วัฒนานนท์ ขอรับนายอคิณ นรเศรษฐ์ภักดีธาดา เป็นสามี และขอสัญญว่าจะถือซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งยามสุขและยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่”

               หลังจากเสร็จพิธีการทางศาสนา คู่บ่าวสาวในฐานะสามีภรรยาอย่างเป็นทางการก็เดินควงแขนกันออกไปยังด้านหน้างาน ระหว่างทาง แขกเหรื่อภายในงานก็ช่วยกันโปรยกลีบดอกไม้แสดงความยินดีไปตลอดทาง และคนที่สนุกที่สุดก็คงจะเป็นเด็กชายอณาคิณที่อยู่ในการดูแลของคุณย่าสุมาลีและคุณป้าแพรวาระหว่างที่พ่อกับแม่เข้าพิธีอันศักดิ์สิทธิ์

               อมลรดาถือช่อดอกไม้ยืนหันหลังให้บรรดาแขกสาวๆ ที่ยังไม่ได้แต่งงานเพื่อเตรียมจะโยนช่อดอกไม้ หญิงสาวได้ยินเสียงแพรวาและนาน่าตะโกนแข่งกันว่าให้โยนมาทางตน ดูเหมือนสองสาวจะอยากเป็นเจ้าสาวคนต่อไปมาก ทว่ามือถึงเวลาโยนจริง ช่อดอกไม้กลับไปตกใส่มือของโอลิเวอร์โดยที่ไม่มีใครคาดคิด

               โอลิเวอร์มองช่อดอกไม้ในมือ สลับกับมองหน้าแพรวาและนาน่า ซึ่งสองสาวก็ส่งสายตาอ้อนวอนให้เขาส่งช่อดอกไม้ให้ แต่หนุ่มอังกฤษร่างสูงสง่ากลับหัวเราะเบาในลำคออย่างอารมณ์ดีแล้วชูช่อดอกไม้เจ้าสาวให้อมลรดาดู

               “ขอบคุณนะเอด้า แล้วผมจะส่งต่อช่อดอกไม้นี้ให้เจ้าสาวของผม”

               “รีบหาเจ้าสาวของคุณให้เจอเร็วๆ นะโอลิเวอร์ ฉันจะรอไปงานแต่งงานของคุณ” อมลรดาตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มสดใส ในแววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขสมหวัง

               “เหนื่อยมั้ยรดา” อคิณถามภรรยาพลางกดปลายจมูกลงบนแก้มนุ่มอย่างหลงใหลโดยไม่สนใจสายตาของคนที่อยู่ในงานที่กำลังจับจ้องอยู่

               “ไม่ค่ะ วันนี้เป็นวันที่ฉันมีความสุขมาก”

               “ขอบคุณนะที่กลับมาหาสามีจนๆ คนนี้ ตอนนี้ผมไม่ได้เป็นประธานของแกรนด์ธาดาแล้ว เป็นแค่เจ้าของรีสอร์ตเล็กๆ ไม่มีสมบัติอะไรจะให้คุณ นอกจากหัวใจของผม ที่จะมีให้คุณคนเดียวตลอดไป” อคิณจับมือเล็กขึ้นมาจูบที่กลางฝ่ามือแล้วนำมาวางแนบตรงหัวใจข้างซ้าย “ให้แล้วรักษาให้ดีด้วย ห้ามทำร้ายมันอีกเด็ดขาด”

               “จะรักษาให้ดีที่สุดค่ะ ฉันสัญญา”

               “ผมรักคุณนะรดา” ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มเพื่อส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดที่เขามีผ่านแววตา

               “ฉันก็รักคุณค่ะ...คุณสามีที่รัก” อมลรดาบอกเสียงหวานแล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นจุ๊บที่ริมฝีปากของสามีอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงปรบมือแสดงความยินดีของทุกคนที่อยู่ภายในงาน

จบบริบูรณ์