All Chapters of คุณสามีที่รัก: Chapter 1 - Chapter 10

“ฉันจะกลับก็ต่อเมื่อคุยธุระเสร็จแล้วเท่านั้น” อมลรดาก้มลงเก็บอ่างน้ำที่ตกอยู่ที่พื้นขึ้นมาอย่างไม่สะทกสะท้าน แล้วเดินเข้าไปรองน้ำอุ่นในห้องน้ำ ครู่หนึ่งก็ออกมายืนที่เดิม “อยากเช็ดตัวให้ผมมากนักใช่มั้ย ได้! งั้นก็เช็ดให้สะอาดทุกซอกทุกมุมก็แล้วกัน” ชายหนุ่มปลดกระดุมเสื้อทุกเม็ดออกด้วยมือข้างซ้ายที่ใช้การได้เพียงข้างเดียว แล้วทำท่าจะปลดปมเชือกที่เอวกางเกง “คุณจะทำอะไร” หญิงสาวร้องถามเสียงหลง “แก้ผ้าให้คุณเช็ดตัวให้ไง เสร็จแล้ว ผมถึงจะคุยเรื่องพ่อคุณ” อคิณแค่นยิ้ม มั่นใจว่าเธอคงไม่กล้าทำแล้วคงเผ่นหนีออกจากห้องแทบไม่ทันแน่นอน อมลรดากำผ้าเช็ดตัวในมือแน่น รู้ว่ากำลังถูกแกล้ง แต่คนอย่างเธอไม่เคยยอมแพ้ใครง่ายๆ อยู่แล้วแกล้งมา แกล้งกลับ ไม่โกง! “คุณแน่ใจนะว่าจะ ‘แก้ผ้า’ ให้ฉันเช็ดตัวให้จริงๆ” หญิงสาวข่มใจถามด้วยมาดสาวมั่นอย่างนักเรียนนอก ทว่าใจกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอเติบโตมาในประเทศตะวันตกที่เห็นผู้ชายสวมกางเกงว่ายน้ำตัวจิ๋วเดินตามชายหาดหรือสระว่ายน้ำมาจนชินตาแล้วก็จริง แต่ยังไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนเปลือย

อมลรดาเห็นอคิณพยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน แต่ก็ทำได้ไม่ถนัดนัก พอลุกขึ้นมาได้นิดหนึ่งก็ล้มลงไปอีก เป็นอยู่แบบนี้สองถึงสามครั้งจึงวิ่งกลับไปช่วยพยุงเขาลุกขึ้น“ฉันช่วย” หญิงสาวประคองชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ให้ลุกขึ้นยืน ดึงแขนข้างซ้ายของเขามาพาดที่ไหล่เล็กของตัวเอง แล้วโอบแขนขวาไปด้านหลังเอวเขาเพื่อพาเดินไปที่รถเข็นซึ่งจออยู่ชิดผนังมุมห้อง “ความจริงเรียกหมอมาที่ห้องก็ได้นะ เดี๋ยวฉันไปตามให้” “ผมไม่อยากรอ ผมต้องการพบหมอเดี๋ยวนี้!” อคิณที่นั่งบนรถเข็นเรียบร้อยแล้วหมุนล้อรถด้วยมือซ้ายเพียงข้างเดียว ทำให้รถเคลื่อนที่ช้า ไม่ได้ดั่งใจ ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด “ฉันพาไปเอง” อมลรดาเห็นสภาพทุลักทะเลของคนเจ็บที่ร่างกายใช้การได้เพียงแขนซ้ายข้างเดียวแล้วอดสงสารไม่ได้จึงเข้าไปช่วยเข็นรถพาไปที่ห้องหมอ แต่หลังจากไปถึงห้องหมอแล้ว คนหวังดีกลับถูกไล่อย่างแข็งกระด้าง “คุณกลับบ้านไปเลย ผมมีเรื่องส่วนตัวจะคุยกับหมอ” “ถึงไม่ไล่ฉันก็ไม่อยู่เฝ้าคุณหรอก อยู่ใกล้แล้วเส้นเลือดในสมองจะแตก” อมลราดาหันหลังเดินออกไปได้สามก้าว ก็หันกลับมาพูดอีก “อ้อ...แล้วก็อย่าลื

แพรวาเข็นรถพาน้องชายตัวโตกลับมาที่ห้องพัก โดยมีสุมาลีคอยถามคาดคั้นมาตลอดทาง“อคิณมีอาการผิดปกติอะไรเหรอลูก ทำไมคุยกับหมอเสร็จแล้วทำหน้าเหมือนโลกถล่มแบบนี้” คนถูกถามเอาแต่ทำหน้าเคร่งเครียด ถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก “ถ้าอคิณยังไม่พร้อมจะเล่าก็อย่าเพิ่งคาดคั้นเลยค่ะคุณแม่” แพรวาบอกพลางพยุงน้องชายที่มีอายุห่างกันห้าปีขึ้นไปนอนบนเตียง จากนั้นก็นำรถเข็นไปจอดเก็บไว้มุมห้อง “แม่เป็นแม่ ไม่มีสิทธิรู้เหรอว่าลูกเป็นอะไร ที่ถามก็เพราะเป็นห่วงนะ ดูหน้าน้องชายเราสิ หมดอาลัยตายอยากเหมือนคนป่วยระยะสุดท้ายไม่มีผิด” สุมาลีบ่นกระปอดกระแปด “ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงละครับคุณแม่” คนเป็นลูกชายบอกด้วยน้ำเสียงห่อเหี่ยว “เป็นอะไรก็บอกมาเถอะ แม่เริ่มใจไม่ดีแล้วนะ” “คือว่าผม...” อคิณยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองอย่างกลัดกลุ้ม “โอ้ย! ผมไม่รู้จะพูดยังไง” “ถ้าอคิณไม่ยอมบอก แม่ไปถามหมอเองก็ได้” สุมาลีทำท่าจะเดินออกไปจริงๆ “ผมบอกก็ได้ครับคุณแม่” “ว่ามา ตกลงเป็นอะไร” คนเป็นแม่หันกลับมาจ้องหน้าลูกชาย

“ฉันไปเรียนอังกฤษตั้งแต่ไฮสกูลจนถึงปริญญาตรี เจ็ดปีเต็มที่ฉันไม่ได้กลับบ้านเลย มีโทร. คุยกับคุณพ่อบ้าง แต่ก็คุยกันแค่เรื่องเรียน ส่วนกับพี่ริษา เราไม่ค่อยสนิทกันเพราะคนละแม่” หญิงสาวตอบไปตามตรง แม่ของวริษาเป็นภรรยาคนแรกของพ่อ เธอพอรู้มาบ้างว่าเลิกกันเพราะช่วงนั้นพ่อติดการพนันหนักมาก ส่วนแม่ของเธอเป็นภรรยาคนที่สอง ซึ่งเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุเมื่อสิบปีที่แล้ว “ผมกับพี่สาวคุณแต่งงานกันเพราะเงื่อนไขบางอย่าง นี่สัญญาการแต่งงาน” อคิณส่งซองเอกสารสีน้ำตาลให้หญิงสาวข้างกาย เมื่อเธอดึงแผ่นกระดาษสีขาวออกมาจากซอง เขาจึงกดปุ่มเปิดไฟในรถให้ “อ่านให้ละเอียด แล้วคุณจะเข้าใจ” อมลรดาก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมามองหน้าชายหนุ่มข้างกายแบบอึ้งๆ “น้ำเน่า จ้างมาแต่งงานเพื่อจะให้อุ้มบุญลูกชายให้เนี่ยนะ” “ที่น้ำเน่ากว่าคือ พี่สาวคุณเชิดเงินค่าจ้างกับเครื่องเพชรประจำตระกูลที่คุณแม่ผมขนออกมาจัดฉากแต่งงานตบตาคุณปู่หนีไปกับคนรัก” ยิ่งคิด อคิณก็ยิ่งแค้น เขาบอกสุมาลีตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่ให้ใช้วิธีนี้ อีกทั้งเขาก็ไม่ไว้ใจวริษา แต่สุม

เช้าวันต่อมา ก้องภพหอบเอกสารรายงานกระประชุมและเอกสารด่วนที่อคิณต้องเซ็นมาให้เจ้านายกองโตตั้งแต่แปดโมงเช้า หลังจากผู้บริหารหนุ่มเซ็นเอกสารเสร็จ เลขาคนสนิทก็รายงานความคืบหน้าของอุบัติเหตุที่ตอนนี้ทุกฝ่ายแน่ใจแล้วว่าไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่มีคนตั้งใจกำจัดอคิณให้พ้นทาง “ผู้กองสายฟ้ารู้ที่กบดานของคนขับรถบรรทุกแล้วนะครับท่านประธาน แต่ตำรวจไปถึงช้าเกินไป มันผูกคอตายซะก่อน” “ฆ่าตัดตอน” อคิณพูดอย่างรู้ทัน “ผู้กองสายฟ้าก็สันนิษฐานแบบนั้นครับ แต่ก็ต้องรอผลการชันสูติจากนิติเวชก่อนถึงจะสรุปสาเหตุการตายที่แท้จริงได้” “อาเจษมีการเคลื่อนไหวอะไรมั้ย” “ทุกอย่างเป็นปกติครับ คุณเจษก็ยังคงอยู่คาสิโนมากกว่าเข้าไปทำงานที่โรงแรม” “ทำตัวแบบนี้แล้วยังมีหน้ามาโกรธที่คุณปู่ไม่ยกตำแหน่งประธานโรงแรมให้” อคิณบ่นอย่างเหนื่อยหน่ายใจ แล้วสั่งงานต่อ “จัดการโอนเงินส่วนตัวของฉันเข้าบัญชีรดาสิบล้านก่อนเที่ยง เสร็จแล้วพาเธอมาหาฉันด้วย” “ค่าอะไรครับตั้งสิบล้าน?” “รดารู้ ส่วนนายไม่ต้องรู้” อคิณบอกหน้านิ่ง เพียง