19.1 | เริ่มต้นกันใหม่

“ดูอะไรอยู่คะคุณแม่” แพรวาเดินเข้ามาถามสุมาลีที่นั่งดูไอแพดด้วยอาการยิ้มกว้างอย่างมีความสุขสลับกับปาดน้ำตาเป็นระยะ

               “ลูกชายคิณ” สุมาลีตอบพลางปาดน้ำตาอีกครั้ง

               “ว่าไงนะคะ!?” แพรวาอุทานด้วยความประหลาดใจแล้วปราดเข้าไปนั่งข้างแม่เพื่อจะดูคลิปหลานชายที่กำลังเล่นกับพ่ออยู่ “คิณแอบซุกเมียไว้ที่เชียงใหม่เหรอคะ ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมแพรไม่รู้เรื่อง แล้วคุณแม่ได้คลิปนี่มายังไงคะ”

               “แม่แอบจ้างพนักงานในรีสอร์ตของคิณให้คอยส่งข่าวคิณมาให้แม่เป็นระยะตั้งแต่คิณไปเปิดรีสอร์ทที่นั่นใหม่ๆ”

               “เด็กนี่น่ารักมากเลยนะคะ หน้าเหมือนคิณตอนเด็กเปี๊ยบเลย ว่าแต่แม่ของเด็กเป็นใครคะ”

               “รดา” สุมาลีตอบเสียงอ่อน พอได้เห็นหน้าหลาน ผู้สูงวัยก็รู้สึกผิดกับสิ่งที่เคยทำกับอมลรดา จากเหตุการณ์นั้นทำให้เธอเสียลูกชายไปด้วย เพราะตั้งแต่วันนั้นอคิณก็ไม่กลับมาเหยียบที่บ้านอีกเลย โทร.ไปก็ไม่รับสาย เขาตัดขาดจากครอบครัวราวกับอยู่กันคนละโลก

               “รดากลับมาหาคิณตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

               “พนักงานบอกว่ากลับมาได้สองอาทิตย์แล้ว” สุมาลีตอบโดยที่ไม่ยอมละสายตาจากหน้าจอไอแพดเลย “รดากับลูกทำให้คิณมีความสุขขึ้นมาก แม่ไม่ได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้ของคิณมานานมากแล้ว น่าจะตั้งแต่วันที่ถูกรดาทิ้งไป”

               “ไปหาหลานกันค่ะคุณแม่ ไปวันนี้เลย” แพรวาตื่นเต้นอยากเจอหน้าหลานชาย

               “แม่ว่าจะเอาคลิปนี่ไปให้คุณปู่ดู เผื่อว่าเห็นหน้าเหลนแล้วจะใจอ่อน หายโกรธคิณลงบ้าง”

               “คุณปู่หายโกรธตั้งนานแล้วค่ะคุณแม่ แพรไปเยี่ยมคุณปู่ทีไร ก็ถามถึงแต่คิณทุกที แต่ก็ทิฐิไม่ยอมไปตามคิณกลับมา แพรเอาหัวเป็นประกันเลยว่าถ้าคุณปู่เห็นหน้าเหลนจะต้องรีบบินไปเชียงใหม่แน่นอน”

               อคิณกับอมลรดาจูงมือลูกคนละข้างพาเดินดูสวนที่จะใช้เป็นสถานที่จัดงานแต่งงาน

               “ผมเพิ่งจัดสวนใหม่ เหมือนรู้ว่าจะต้องใช้งาน” ชายหนุ่มมองสบตาภรรยาแล้วยิ้มอย่างมีความสุข “คุณโอเคมั้ยที่จะจัดงานแต่งงานแบบเล็ก เชิญแขกแค่ไม่กี่คน”

               “ถ้าเจ้าบ่าวเป็นคุณ ฉันโอเคทั้งนั้นแหละค่ะ”

               “น่ารัก” ว่าพลางจะยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มนุ่ม แต่ถูกมือเล็กดันใบหน้าให้ออกห่าง “ต่อหน้าลูกห้ามทำแบบนี้”

               “อนาคิณครับ” อคิณเรียกลูกขายเสียงอ่อน

               “ครับคุณพ่อ”

               “ปิดตาแล้วนับหนึ่งถึงสิบ”

               “ครับ” ว่าแล้วก็ยกสองมือเล็กป้อมขึ้นมาปิดหน้าตัวเองแล้วเริ่มนับเลขตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อ

               “แค่นี้ลูกก็ไม่เห็นแล้ว” อคิณยิ้มร่าแล้วโน้มใบหน้าเข้ามหอมแก้มซ้ายขวาของภรรยาแล้วแถมด้วยการจุ๊บที่ริมฝีปากอีกหนึ่งครั้ง

               “คุณอคิณ มากไปแล้วนะ เดี๋ยวพนักงานมาเห็น ฉันอายเขา” ว่าสามีแล้วก็โน้มตัวลงอุ้มร่างเล็กของเด็กชายอนาคิณขึ้นมาอุ้ม “ไม่ต้องนับแล้วลูก”

               อคิณจับศีรษะเล็กของลูกชายโยกไปมาเบาๆ ด้วยความรักและเอ็นดู “คุณจะเชิญใครมาบ้าง”

               “คงมีแค่โอลิเวอร์กับนาน่าสองคนแค่นั้นค่ะ” อมลรดาตอบแล้วย้อนถามเขาเพื่อเป็นการหยั่งเชิง “แล้วคุณจะไม่เชิญคุณปู่ คุณแม่ แล้วก็พี่แพรมาจริงเหรอ งานสำคัญแบบนี้ควรมีคนในครอบครัวมาร่วมแสดงความยินดีนะคะ ฉันยังอยากให้คุณพ่อมาร่วมงานด้วยเลย แต่ก็เป็นไปไม่ได้”

               “คุณก็รู้ว่าครอบครัวของผมทำอะไรกับเราไว้บ้าง” อคิณพูดเสียงเรียบ ทว่าอมลรดาก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ฝังลึกอยู่ภายในใจ

               “ยกโทษให้พวกเขาไม่ได้เลยเหรอคะ อย่างน้อยก็เพื่อตัวคุณเองจะได้สบายใจ” หญิงสาวพยายามเกลี้ยกล่อมให้เขายอมใจอ่อน

               “มีใครใช้ให้คุณมาพูดกับผมหรือเปล่าเนี่ย”

               อมลรดายิ้มหน้าเจื่อน “พี่แพรค่ะ”

               “พี่แพรรู้แล้วเหรอว่าคุณอยู่ที่นี่”

               “รู้แล้วค่ะ คุณแม่คุณกับคุณปู่ก็รู้แล้ว แล้วฉันก็บอกไปแล้วด้วยว่าอาทิตย์หน้าเราจะจัดงานแต่งงานกัน”

               “รดา...” อคิณเรียกชื่อภรรยาเสียงอ่อนระโหย “คุณไม่โกรธพวกเขาเลยเหรอ”

               “ไม่โกรธค่ะ ฉันรู้ว่าคุณปู่กับคุณแม่คุณทำเพราะหวังดีกับคุณ พวกท่านรักคุณมาก ฉันก็เหมือนกัน เพราะฉันรักคุณมาก ฉันถึงได้ยอมทิ้งคุณไปในวันนั้นเพื่อให้คุณได้มีชีวิตที่ดี คุณยกโทษให้ฉันได้ แล้วทำไมถึงจะยกโทษให้คุณแม่กับคุณปู่ไม่ได้ละคะ”

               “ไม่ใช่ว่าผมยกโทษให้พวกท่านไม่ได้ แต่เพราะผมไม่อยากให้พวกท่านมาตั้งแง่รังเกียจคุณอีก ผมกำลังปกป้องคุณอยู่นะ”

               “พี่แพรบอกว่าพอคุณแม่กับคุณปู่เห็นหน้าอนาคิณก็ใจอ่อนกันหมดแล้วค่ะ ทั้งสองคนอยากมาหาหลานใจจะขาด แต่กลัวว่าถ้ามาวุ่นวายกับคุณแล้วคุณจะหนีไปอยู่ที่อื่นอีก”

               “พี่แพรนี่ร้ายกาจเสมอ รู้ว่าตัวเองพูดกับผมไม่ได้ก็ใช้คุณมาช่วยพูด” อคิณบ่นพลางโอบเอวภรรยาพาเดินไปนั่งที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่แล้วดึงตัวลูกชายมานั่งบนตัก

               “ตกลงว่าคุณให้พวกเขามาร่วมงานได้ใช่มั้ยคะ” อมลรดาถามเสียงหวาน

               “ตามใจคุณก็แล้วกัน แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่าถ้าคราวนี้พวกเขามาทำอะไรคุณอีก ผมจะไม่เกรงใจใครทั้งนั้น”

               “คงไม่มีเรื่องแบบนั้นแล้วละค่ะ พวกเราทุกคนก็ผ่านการทำผิดพลาด ผ่านความเจ็บปวดกันมาแล้วทั้งนั้น ทุกคนได้รับบทเรียนกันมาหมดแล้ว ฉันว่าเรามาลืมเรื่องไม่ดีทุกอย่างที่ผ่านมา แล้วมาเริ่มต้นใหม่กันดีกว่า”

               อคิณนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับ เพียงเท่านี้อมลรดาก็พอใจมากแล้วเพราะไม่ได้ต้องการให้เขาเลือกเธอแล้วต้องตัดขาดจากครอบครัว เธอรู้ดีว่า ถึงแม้ปากเขาจะบอกว่าโกรธปู่กับแม่ แต่ลึกๆ แล้วเขาก็ยังรักและเคารพพวกท่านอยู่เสมอ

               แพรวาพาสุมาลีกับดนัยมาที่รีสอร์ตของอคิณก่อนถึงวันแต่งงานของอคิณกับอมลรดาสามวัน เพราะอยากให้ทุกคนได้ปรับความเข้าใจกันก่อนเพื่อที่วันงานจะได้ไม่ประดักประเดิดมองหน้ากันไม่ติด

               “สวัสดีค่ะพี่แพร” อมลรดาทักทายด้วยความดีใจแล้วเข้าไปสวมกอดกัน ก่อนจะผละออกแล้วหันไปยกมือไหว้ดนัยกับสุมาลีด้วยท่าทางเกร็งๆ “สวัสดีค่ะคุณท่าน สวัสดีค่ะคุณสุ”

               “ถึงขนาดนี้แล้วยังจะเรียกคุณท่าน คุณสุอยู่อีกเหรอ” สุมาลีเชิดหน้าบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทำให้อมลรดาเหลอหลาปั้นหน้าไม่ถูก

               “เรียกคุณปู่กับคุณแม่สิรดา” แพรวากระซิบบอก

               “ค่ะ” รับคำกับแพรวาแล้วก็หันไปทักทายผู้อาวุโสทั้งสองใหม่อีกครั้ง “สวัสดีค่ะคุณปู่ สวัสดีค่ะคุณแม่”

               “หลานแม่อยู่ไหน”

               “เหลนปู่อยู่ไหน”

               สุมาลีกับดนัยพูดขึ้นพร้อมกัน จนแพรวาอดแซวด้วยรอยยิ้มไม่ได้ “ใจร้อนกันจังเลยนะคะคุณย่า คุณทวด”

               “อยู่กับคุณอคิณในห้องทำงานค่ะ รดาจะไปพาออกมาหาคุณปู่กับคุณแม่นะคะ”

               “ป้าก็อยากกอดหลานจะแย่แล้วเหมือนกัน” แพรวาบอกอย่างตื่นเต้น

               “รอสักครู่นะคะ รดาจะไปพาอนาคิณมาหาทุกคนค่ะ” อมลรดาเห็นทุกคนเต้นเต้นที่จะได้เจออนาคิณแล้วอดยิ้มดีใจไม่ได้ที่ผู้ใหญ่ไม่ตั้งแง่รังเกียจเด็กเหมือนที่เธอเคยโดนมาก่อน มิหนำซ้ำ ดูเหมือนว่าอนาคิณกำลังจะเป็นกาวใจให้กับผู้เป็นพ่อและครอบครัวได้กลับมาคืนดีกันอีกครั้งอีกต่างหาก