19.2 | เด็กน้อยคือกาวใจ

“คุณอคิณคะ พวกเขามาถึงกันแล้วค่ะ” อมลรดาเดินเข้ามาบอกสามีในห้องทำงาน ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังเล่นกับลูกอย่างสนุกสนานชะงักแล้วตีหน้าขรึมขึ้นมาทันที “ท่าทางคุณปู่กับคุณแม่ใจอ่อนลงมากแล้วอย่างที่พี่แพรบอกจริงๆ ค่ะ มาถึงก็เรียกหาอนาคิณเลย คงอยากเจอหน้าหลานกันมาก”

               “อนาคิณ ไปรับแขกกับพ่อนะครับ” พูดพลางจูงมือลูกชายเดินออกไปด้วยสีหน้าราบเรียบไม่ยินดียินร้ายอะไรทั้งสิ้น

               “แขกคืออะไรครับคุณพ่อ” เด็กชายทำหน้างุนงง

               “แขกก็คือคนที่มาบ้านเราแค่แป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับกันแล้ว” คุณพ่อตอบหน้านิ่ง

               “แขกที่ไหนกันคะ ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น” อมลรดายิ้มส่ายหน้าเบาๆ แล้วเดินตามไปจูงมืออีกข้างของลูกชาย 

              

ภาพสามคนพ่อ แม่ ลูกเดินจูงมือกันเข้ามาในล็อบบี้เป็นภาพที่ดนัยและสุมาลีเห็นแล้วถึงกับน้ำตาซึมเพราะเป็นภาพที่ทั้งคู่ปรารถนาที่จะได้เห็นมานานแล้ว อคิณยกมือไหว้คุณปู่และแม่ด้วยท่าทีหมางเมินตามารยาทโดยไม่กล่าวคำทักทายก่อนจะนั่งลงร่วมโต๊ะแล้วอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นนั่งบนตัก อมลรดานั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้างสามีและลูก พลางมองสบตากับแพรวาด้วยความลำบากใจที่อคิณยังมีทิฐิกับครอบครัวอยู่มาก

“อนาคิณครับ สวัสดีคุณปู่ทวด คุณย่า แล้วก็ป้าแพรสิครับลูก” อมลรดาบอกลูกชาย

เด็กชายอนาคิณยกมือเล็กป้อมขึ้นไหว้พร้อมกล่าวคำทักทายแบบที่แม่พร่ำสอนไว้อย่างสวยงาม “สวัสดีครับ”

“หน้าเหมือนพ่อมาก” สุมาลีพูดพลางจับจ้องที่ใบหน้าเด็กน้อยไม่วางตา “มาให้ย่ากอดหน่อยนะลูก”

อคิณโอบกอดลูกชายไว้ไม่ยอมปล่อยจนอมรดาต้องสะกิดเตือน เขาจึงได้ปล่อยลูกชายให้ลงยืนกับพื้น จากนั้นอมลรดาก็เป็นคนพูดกับลูก

“ไปหาคุณย่ากับคุณปู่ทวดสิครับอนาคิณ”

หนูน้อยมองหน้าพ่อกับแม่สลับกันอย่างลังเลใจ เมื่อผู้เป็นพ่อพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตจึงจึงยอมเดินเข้าไปหาผู้สูงวัยทั้งสองท่าน สุมาลีกับดนัยต่างสลับกันทั้งกอดและหอมเด็กชายด้วยความรักและเอ็นดู เนิ่นนานกว่าที่สุมาลีจะยอมละความสนใจจากหลานแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับอมลรดา

“รดา” สุมาลีเรียกลูกสะใภ้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

“คะ?”

“ขอบใจนะที่พาลูกกลับกลับมาหาคิณ แล้ว ‘แม่’ ก็ต้องขอโทษสำหรับเรื่องที่ผ่านมาด้วย แม่ทำไปเพราะรักคิณมาก แต่สุดท้าย ความรักของแม่กลับทำร้ายลูกชายตัวเองให้เจ็บปวดเสียใจอย่างถึงที่สุด” น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดรื้นขึ้นมาคลอดเบ้าจนเจ้าตัวต้องกระพริบตาถี่ๆ เพื่อห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลแล้วหันไปพูดกับลูกชาย “คิณ...แม่ขอโทษ”

อคิณนั่งหน้านิ่งเนิ่นนานจนสุมาลีใจแป้วกลัวลูกชายไม่ยกโทษให้ แต่ในที่สุดเขาก็ยอมพูดกับแม่เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปี “ครับคุณแม่ ตอนนี้ผมได้เมียกับลูกคืนมาแล้ว เรื่องที่ผ่านมาผมจะลืมมันไปให้หมด”

“ขอบใจมากลูก”

“ปู่เองก็ต้องขอโทษคิณกับรดาด้วยเหมือนกัน ถ้าปู่ไม่ตั้งแง่กับรดาทั้งที่หนูไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด พวกเราทุกคนก็ไม่ต้องเจอกับเรื่องที่ทำให้ต้องเจ็บปวดเสียใจกันแบบนี้”

“รดาเข้าใจคุณปู่กับคุณแม่ค่ะเพราะรดาเองก็เคยทำร้ายจิตใจคุณอคิณเหมือนกัน แต่ทั้งหมดพวกเราก็ทำไปเพราะรักคุณอคิณเหมือนกัน”

“ผมควรดีใจใช่มั้ยที่ทุกคนรักผมมากขนาดนี้” อคิณบ่นด้วยน้ำเสียงที่ฟังก็รู้กว่าลดทิฐิลงจนเกือบหมดแล้ว

“ก็ต้องดีใจสิคะ” อมลรดากอดแขนสามีพร้อมยิ้มเอาใจหวังจะสร้างบรรยากาศให้ผ่อนคลายขึ้น แล้วก็ได้ผล เพราะอคิณโน้มใบหน้าลงมาหอมแก้มภรรยาต่อหน้าทุกคน ส่งผลให้รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น รวมถึงเจ้าตัวเล็กด้วย

“คุณพ่อหอมแก้มคุณแม่ หอมอีกๆๆ” เด็กชายบอกเสียงใสพลางปรบมือเป็นจังหวะเร่งเร้า

“พอแล้วลูก” อลรดาบอกลูกชายพลางขยับตัวถอยห่างจากอคิณ จากนั้นแพรวาก็พูดขึ้นบ้าง

“คิณกลับไปทำงานที่โรงแรมนะ พี่ยังเก็บตำแหน่งประธานกรรมการบริหารไว้รอคิณ” ตั้งแต่วันที่อคิณลาออก แพรวาก็ไม่ยอมรับตำแหน่งประธานโรงแรม เธอขอทำหน้าที่เป็นเพียงรักษาการประธานกรรมการบริหารเหมือนตอนที่อคิณป่วยเท่านั้น เพราะยังแอบหวังอยู่เสมอว่า น้องชายจะกลับไปเป็นเสาหลักของครอบครัวเหมือนเดิม “พี่อายุมากแล้ว มัวแต่ทำงานจนจะตกรถไฟขบวนสุดท้ายอยู่รอมร่า คิณมีลูกมีเมียแล้ว อย่าเอาเปรียบพี่ พี่ไม่อยากเป็นสาวแก่ขึ้นคานไปจนตายนะ”

“ไม่อ่ะพี่แพร ผมอยู่ที่นี่ก็มีความสุขดีอยู่แล้ว”

“โหย...เอาเปรียบกันสุดๆ ตัวเองหนีไปมีครอบครัว ทิ้งให้พี่ทำงานหนักคนเดียว”

“นี่ยัยแพร อย่าไปกดดันน้อง น้องอยากอยู่ที่นี่ก็ให้อยู่ไป” สุมาลีปรามลูกสาวเสียงเข้มแล้วหันมาบอกลูกชายเสียงอ่อนเสียงหวาน เพราะกลัวจะเสียลูกชายไปอีกจึงยอมตามใจทุกอย่าง “ถ้าคิณอยากอยู่ที่นี่แม่ก็ตามใจ แต่แม่จะขอย้ายมาอยู่ด้วยนะ แม่อยากมาช่วยเลี้ยงอนาคิณ”

“ปู่ก็ขอมาอยู่ด้วยคน ที่นี่อากาศดี น่าจะดีกับสุขภาพปู่มากกว่ากรุงเทพ” ดนัยหาข้ออ้างมาอยู่ใกล้เหลนเช่นเดียวกัน

“อะไรกันคะ นี่ทุกคนจะทิ้งแพรไว้ที่กรุงเทพคนเดียวเลยเหรอ” แพรวาประท้วงสีหน้าเซ็งสุดขีด

“ที่นี่เล็กนิดเดียว ไม่สะดวกสบายเหมือนที่กรุงเทพ คุณปู่กับคุณแม่จะอยู่ได้เหรอครับ” อคิณเป็นห่วง

“แม่อยู่ได้”

“ปู่ก็อยู่ได้”

ผู้อาวุโสทั้งสองท่านตอบพร้อมกัน จากนั้นสุมาลีก็หาตัวช่วยทันที

“อนาคิณครับ ให้ย่ากับคุณปู่ทวดอยู่ด้วยได้มั้ยลูก”

“ได้ครับ” เด็กชายตอบอย่างไร้เดียงสา ทำให้ผู้เป็นพ่ออดยิ้มไม่ได้ และรอยยิ้มของอคิณก็พลอยทำให้ทุกคนยิ้มตามไปด้วย บรรยากาศความรักความอบอุ่นใสครอบครัวเริ่มกลับมาอีกครั้ง