18.1 | อย่าโทษตัวเอง

สี่ปีเต็มที่อมลรดากับอคิณแยกย้ายกันไปมีชีวิตของตัวเองและถึงแม้ว่าหญิงสาวกลับมาเยี่ยมพ่อที่เรือนจำในวันพบญาติทุกปี แต่เธอก็หลีกเลี่ยงที่จะรับรู้ข่าวสารของอคิณทุกช่องทาง เนื่องจากไม่อยากทำให้ตัวเองเจ็บไปมากกว่านี้ เพราะจนถึงวันนี้เธอก็ยังรักเขาอยู่ไม่เสื่อมคลาย อีกทั้งเวลาที่เธอมองหน้า ‘อนาคิณ’ ลูกชายวัยสามขวบกว่าของเธอกับเขาที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อทุกกระเบียดนิ้วทีไรก็ยิ่งทำให้เธอคิดถึง ‘พ่อของลูก’ ขึ้นมาจับใจทุกที

               “อนาคิณก็อยากมาเยี่ยมคุณตาด้วยนะคะคุณพ่อ” อมลรดาบอกสุรชัยที่อยู่ในชุดผู้ต้องขัง

               “อย่าพาลูกเข้ามาในที่แบบนี้เลย อีกปีเดียวพ่อก็พ้นโทษแล้ว พ่ออยากไปเจอหน้าหลานอย่างสง่าผ่าเผยมากกว่า ไม่อยากให้หลานถามว่าทำไมตาต้องมาอยู่ในนี้”

               “คุณเจษฎาจะพ้นโทษพร้อมพ่อด้วยหรือเปล่าคะ” หญิงสาวถามอย่างเป็นกังวล เพราะกลัวว่าถ้าเจษฎาพ้นโทษแล้วจะกลับไปแก้แค้นอคิณ

               “คุณเจษต้องอยู่อีกหลายปี เพราะมีคดีจ้างวานฆ่าคุณอคิณถึงสองครั้งด้วย” พูดแล้วสุรชัยก็ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างรู้สึกผิด “ถ้าพ่อไม่ติดหนี้พนัน ก็คงไม่ถูกคุณเจษชักจูงเข้าร่วมขบวนการยักยอกเงินโรงแรมได้ง่ายๆ รดากับริษาก็คงไม่ต้องเดือดร้อนเพราะพ่อแบบนี้ พ่อผิดเองที่บังคับริษาให้รับจ้างแต่งงานกับคุณอคิณเพราะหวังเงินก้อนโต ทั้งที่ริษามีแฟนอยู่แล้ว”

               “เรื่องมันผ่านไปแล้ว อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ”

“ริษาเป็นยังไงบ้าง ร้านอาหารที่นิวยอร์กไปได้ดีมั้ย” ผู้เป็นพ่อถาม

“ร้านไปได้ดีค่ะ กำลังจะขยายสาขา รดาเพิ่งไปเยี่ยมพี่ริษามาเมื่อเดือนก่อน พี่ริษาบอกว่าถ้าคุณพ่อพ้นโทษแล้ว จะมารับคุณพ่อไปอยู่ที่โน่นด้วย”

“ก็ดีเหมือนกัน เพราะถ้ารดากับคุณอคิณปรับความเข้าใจกันได้ พ่อก็คงไม่มีหน้าอยู่ร่วมบ้านกับเขาหรอก”

“ไม่มีวันนั้นหรอกค่ะคุณพ่อ ป่านนี้คุณอคิณคงแต่งงานกับคุณริต้าไปแล้ว”

               “แล้วนี่คุณอคิณรู้หรือยังว่าอนาคิณเป็นลูกเขา” สุรชัยถามด้วยแววตาหม่นหมองระคนรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุทำให้ลูกสาวต้องตกอยู่ในสภาพแม่เลี้ยงเดี่ยวแบบนี้

               “ไม่รู้ค่ะ คนที่เมืองไทยก็ไม่มีใครรู้สักคน เพราะรดาไปอยู่ลอนดอนตั้งแต่ท้องได้เดือนเดียว เวลากลับมาเยี่ยมคุณพ่อ รดาก็ไม่ได้บอกใคร”

               “รดาควรบอกเขานะ อนาคิณก็ถามถึงพ่อตลอดไม่ใช่เหรอ”

               “ถามหาทุกวันจนรดาไม่รู้จะตอบลูกว่ายังไงแล้วค่ะ” อมลรดาตอบรับเสียงเศร้า ตั้งแต่อนาคิณเข้าเรียนชั้นอนุบาลแล้วเห็นเพื่อนๆ มีทั้งพ่อและแม่มาส่งที่โรงเรียน เด็กชายตัวน้อยก็ถามถึงพ่อของตัวเองตลอด โอลิเวอร์รู้เข้าก็สงสาร พยายามจะไปรับไปส่งอณาคิณที่โรงเรียนพร้อมอมลรดาทุกครั้งที่มีเวลาว่าง แต่อณาคิณก็มักจะพูดว่า ‘อังเคิลโอ’ ไม่ใช่ ‘คุณพ่อ’ “ป่านนี้คุณอคิณคงมีลูกกับคุณริต้าไปแล้ว อย่าให้เขารู้เลยค่ะ รดาไม่อยากให้ครอบครัวเขามีปัญหา”

               “จะคิดจะทำอะไรก็นึกถึงลูกให้มากๆ นะรดา รดาโตแล้วอาจจะทนเจ็บปวดได้ แต่เด็กไม่ใช่”

               “รดาจะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้อนาคิณให้ดีที่สุดค่ะ” อมลรดาบอกอย่างหนักแน่น “รดาต้องกลับแล้วนะคุณพ่อ ทิ้งเจ้าตัวแสบไว้กับโอลิเวอร์สองคน ป่านนี้คงตีกันแย่แล้ว”

               “รีบไปเถอะ ฝากบอกหลานด้วยว่าปีหน้าตาจะไปเล่นด้วย”

               “ค่ะคุณพ่อ คุณพ่อดูแลตัวเองนะคะ ปีหน้าเราก็จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว” อมลรดาบอกด้วยรอยยิ้มแห่งความหวังว่าอีกไม่นานพ่อก็จะได้รับอิสรภาพแล้ว

               “แม่ค้าบ...แม่กลับมาแล้ว” เด็กชายตัวป้อมวิ่งเข้ามากอดขาผู้เป็นแม่ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องพักในโรงแรมหรูใจกลางเมืองหลวงของประเทศไทย

               “ดื้อกับอังเคิลโอมั้ยครับ” อมลรดาย่อตัวลงโอบกอดลูกชายเอาไว้แล้วหอมแก้มนุ่มๆ หนึ่งฟอด

               “ไม่ดื้อ ไม่ซนครับ”

               “เก่งมากเลยครับ” หญิงสาวปล่อยลูกชายไปเล่นของเล่นตามเดิมแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาซึ่งโอลิเวอร์นั่งอยู่ก่อนแล้ว

               “คุณพ่อคุณเป็นยังไงบ้าง” หนุ่มอังกฤษถามอย่างใส่ใจ ทุกปีเขาจะเป็นคนพาอมลรดากับลูกกลับเมืองไทยเพื่อเยี่ยมสุรชัยในวันพบญาติ แต่หญิงสาวไม่ได้พาลูกชายเข้าไปเยี่ยมคุณตาในเรือนจำด้วยเพราะสุรชัยไม่อยากให้หลานเข้าไปในที่แบบนั้น ดังนั้นโอลิเวอร์ก็จะรับหน้าที่ดูแลอนาคิณไว้ให้เวลาที่อมลรดาไปเยี่ยมพ่อ              

“สบายดีค่ะ ปีหน้าก็จะพ้นโทษแล้ว”

               “ผมจะเตรียมที่อยู่ที่โน่นไว้ให้”

               “ฉันคุยกับคุณพ่อแล้ว คุณพ่อขออยู่ที่บ้านเดิมที่เมืองไทยมากกว่า” อมลรดานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “ถ้าคุณพ่ออยู่ที่เมืองไทย ฉันก็คงต้องย้ายกลับมาอยู่ด้วย ฉันไม่อยากทิ้งคุณพ่อไว้คนเดียว”

               “ไม่กลัวที่จะเจออคิณแล้วเหรอ” โอลิเวอร์ถามเสียงเรียบ

               “ไม่แล้วละ” อมลรดาฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความเศร้าในหัวใจ “ป่านนี้เขาคงแต่งงาน มีลูกไปแล้ว เขากับคุณปู่คงไม่ต้องการอนาคิณหรอก”

               “แม่ครับ หิว...” เด็กชายอนาคิณเดินเข้ามาหาแม่แล้วซบหน้าลงบนตักออดอ้อนอย่างน่าเอ็นดู

               “เดี๋ยวแม่สั่งอาหารมาให้นะ รอห้านาทีได้มั้ยครับ”

               “ได้ครับ”

               “พาลูกออกไปกินข้าวข้างนอกดีกว่า อุดอู้อยู่แต่ในห้องมาทั้งวันแล้ว” โอลิเวอร์เสนอแล้วยกร่างเล็กของเด็กชายขึ้นมาอุ้มแล้วเดินนำออกไปก่อน “วันนี้กินอะไรกันดีน้า”

               “กินปูครับ” เด็กชายตอบเสียงใส

               “ได้เลย อังเคิลโอจะพาไปกินปูยักษ์ตัวโตๆ เลย”

               “เย้ๆๆ ไปกินปูๆ” เด็กชายหัวเราะดีใจที่จะได้ไปกินปูอลาสก้าของโปรด

               อมลรดาเดินตามหลังออกไปพลางมองลูกชายหยอกล้อกับ ‘อังเคิลโอ’ อย่างสนุกสนานแล้วยิ้มอย่างผ่อนคลาย หลายปีที่ผ่านมา โอลิเวอร์ดูแลเธอและลูกอย่างดีมาตลอด แต่มันก็ไม่สามารถทดแทนความรักจากใครบางคนได้ เธอยังคงต้องการความรักจาก ‘สามี’ เช่นเดียวกับอนาคิณที่ถามหา ‘พ่อ’ ทุกวันจนเธอไม่รู้จะตอบว่ายังไงแล้ว