18.2 | ความหวังดีที่สูญเปล่า

            “คุณรดา!”

เสียงที่ไม่คุ้นหูของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นทันทีที่ประตูลิฟต์ที่อมลรดากับโอลิเวอร์ซึ่งกำลังอุ้มเด็กชายอนาคิณอยู่เปิดออก อมลรดาชาวาบไปทั้งตัวเมื่อละสายตาจากลูกชายแล้วหันมามองเจ้าของเสียง

“คุณริต้า...” อมลรดาเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงแผ่วอย่างจำได้แม่นทั้งที่เคยพบกันแค่ครั้งเดียวที่โรงพยาบาลในจังหวัดเชียงใหม่

“ผมพาลูกไปรอที่รถนะ คุณคุยกับเพื่อนตามสบาย” โอลิเวอร์บอกอมลรดาแล้วหันไปยิ้มทักทายกับรชิตาตามมารยาทแล้วอุ้มเด็กชายอนาคิณเดินออกไป

“คุณรดาแต่งงานกับ...เอ่อ...” หญิงสาวมองตามหลังโอลิเวอร์กับเด็กชายไปด้วยแววตาสงสัย

อมลรดายิ้มก่อนตอบ “โอลิเวอร์เป็นเพื่อนของฉันค่ะ เรารู้จักกันตั้งแต่ตอนที่ฉันเรียนไฮสกูลอยู่ที่อังกฤษ แล้วเขาก็ช่วยฉันดูแลลูกตั้งแต่แรกคลอดด้วย สองคนนั้นก็เลยสนิทกันเหมือนพ่อลูกจริงๆ คุณริต้าท้องกี่เดือนแล้วคะเนี่ย” ถามพลางก้มลงมองหน้าท้องที่นูนป่องของอีกฝ่าย

“เจ็ดเดือนแล้วค่ะ” รชิตาตอบเสียงใสพลางลูบท้องตัวเองอย่างเบามือ “นี่ท้องสองแล้วนะคะ คนแรกเป็นผู้ชาย ตอนนี้สองขวบแล้ว”

“แล้วคุณอคิณไม่มาด้วยเหรอคะ” อมลรดาอดที่จะถามถึงผู้ชายที่เธอคิดถึงทุกวินาทีไม่ได้

“พี่คิณจะมากับริต้าทำไมคะ”

“ก็คุณริต้าท้องแก่ขนาดนี้ ทำไมเขาปล่อยให้ไปไหนมาไหนคนเดียว”

“อย่าบอกนะคะว่าคุณรดาคิดว่าพี่คิณเป็นสามีริต้า” สาวท้องแก่หัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“แล้วไม่ใช่เหรอคะ” อมลรดาเริ่มงงแล้วว่าความจริงมันเป็นยังไงกันแน่

“ไม่ใช่ค่ะ เมื่อสี่ปีก่อนผู้ใหญ่พยายามจะจับริต้ากับพี่คิณแต่งงานกันให้ได้ แต่ริต้ากับพี่คิณก็คุยกันแล้วว่าเราจะไม่ยอมทำตามความต้องการของผู้ใหญ่ เพราะเราต่างก็มีคนที่เรารักอยู่แล้วทั้งคู่” รชิตายิ้มให้อมลรดาอย่างเป็นมิตรแล้วบอกความจริงบางอย่างที่ทำให้อมลรดาน้ำตาแทบร่วง “พี่คิณรักคุณรดามากนะคะ หลังจากที่คุณรดาทิ้งพี่คิณไป เขาก็ลาออกจากตำแหน่งประธานโรงแรม สละสิทธิ์ในกองมรดก พี่คิณยอมแลกทุกอย่างเพื่อคุณ ทั้งที่คุณไม่อยู่กับเขาแล้ว”

สิ่งที่ได้ยินทำให้อมลรดาใจหายวาบ แล้วถามออกมาแผ่วเบา “ตอนนี้คุณอคิณอยู่ที่ไหนคะ”

“เปิดบูติกรีสอร์ทเล็กๆ อยู่ที่เชียงใหม่ค่ะ คุณปู่กับคุณป้าสุพยายามขอร้องให้กลับมาทำงานที่โรงแรม แต่พี่คิณก็ไม่ยอมกลับ ถ้าคุณรดายังไม่ได้มีใครใหม่ และยังรักพี่คิณอยู่ก็กลับมาหาเขาเถอะนะคะ แล้วช่วยพาเขากลับมาเป็นพี่คิณคนเดิมของทุกคนที ตอนนี้คุณปู่กับคุณป้าสุกลุ้มใจจะแย่แล้ว”

อมลรดาเข่าอ่อนแทบยืนไม่อยู่ เธอไม่เคยรู้เลยว่าตลอดระยะเวลาสี่ปีที่เธอเฝ้าคิดถึงเขา เขาก็ยังรักและยังรอเธออยู่ เท่ากับสิ่งที่เธอทำลงไปทั้งหมดนั้นสูญเปล่า เวลาสี่ปีที่เสียไปไร้ค่าโดยสิ้นเชิง

               ณ บูติกรีสอร์ตขนาดเล็กเชิงดอยอำเภอแม่สะเมิงซึ่งมีบ้านพักเพียงสิบหลังผู้คนจึงไม่พลุกพล่าน บรรยากาศเงียบสงบเหมาะสำหรับมาการพักผ่อนในวันหยุด ไม่ว่าจะมาคนเดียว มากับกลุ่มเพื่อน หรือมากับครอบครัว และที่บริเวณสวนสวยสไตล์อังกฤษของรีสอร์ต ที่มักจะมีลูกค้ามาขอใช้เป็นสถานที่จัดงานแต่งงานอยู่บ่อยๆ นั้นมีร่างสูงสง่าของอคิณที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวพิมพ์ลายกราฟฟิกและกางเกงขาสั้นเสมอเข่าสีน้ำตาลเข้มกำลังยืนคุมคนงานตกแต่งสวนใหม่อยู่

               “คุณอคิณคะ ลูกค้าขอพบค่ะ” พนักงานสาวแผนกต้อนรับเดินเข้ามารายงานผู้เป็นเจ้าของรีสอร์ต

               “มีปัญหาอะไร” อคิณหันมาถาม เพราะโดยปกติแล้วลูกค้าจะไม่เรียกหาเขา

               “ไม่ได้มีปัญหาอะไรค่ะ” พนักงานสาวรรีบบอกให้เจ้านายคลายกังวล “ลูกค้าบอกว่ารู้จักกับคุณอคิณ และเขามีเรื่องสำคัญจะมาบอก มากันเป็นครอบครัว คุณพ่อเป็นต่างชาติ คุณแม่เป็นคนไทย มีลูกชายคนนึงน่ารักมากเลยค่ะ”

               อคิณกระตุกหัวคิ้วเข้าหากันนิดหนึ่ง เขารู้สึกสังหรณ์ใจว่า ‘ครอบครัว’ ที่พนักงานพูดถึงอาจจะเป็นครอบครัวของใครบางคนที่ทิ้งเขาไปเมื่อสี่ปีก่อน

               อมลรดา...เธอกลับมาทำไม!

               “ตอนนี้ลูกค้าอยู่ที่ไหน”

               “รออยู่ที่ล็อบบี้ค่ะ”

               อคิณพยักหน้ารับทราบแล้วเดินออกไป เพียงก้าวแรกที่เข้าไปถึงล็อบบี้ เสียงเล็กน่ารักของเด็กชายก็ดังมาให้ได้ยิน

               “แม่ครับ”

               “ว่าไงครับ” อมลรดาตอบรับน้ำเสียงอ่อนโยน

               “ผมปวดฉี่” เด็กชายอนาคิณบอกพลางยืนบิดตัวไปมาให้เห็นว่าปวดมากจนจะทนไม่ไหวแล้ว

               “อั้นไว้ก่อนมายบอย” โอลิเวอร์บอกเด็กน้อยก่อนจะหันมาบอกอมลรดา “ผมพาลูกไปเข้าห้องน้ำเอง” ว่าแล้วก็รีบอุ้มเด็กชายตรงไปยังห้องน้ำอย่างรวดเร็วก่อนที่เจ้าตัวแสบจะทำเลอะเทอะกลางล็อบบี้

               คำว่า ‘ลูก’ ที่หลุดออกจากปากของโอลิเวอร์ทำให้อคิณยืนขาแข็งอยู่ตรงนั้น เขาเคยคิดว่าตัวเองทำใจได้ที่จะเห็นอมลรดามีครอบครัวใหม่กับผู้ชายที่เธอรัก แต่เมื่อความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้าเขากลับเจ็บในอกจนแทบทนไม่ไหว

               “คุณอคิณ...” อมลรดาหันมาเห็นชายหนุ่มยืนอยู่ตรงกลางทางเดินในล็อบบนี้ เธอลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา

               “พนักงานบอกว่าคุณอยากพบผม” อคิณกลั้นใจเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอด ทว่าวันนี้เธอมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว แต่เขากลับไม่สามารถแตะต้องเธอได้แม้ปลายก้อย

               “ค่ะ” อมลรดานั่งลงที่โซฟาตามเดิม

               “ระหว่างเรายังมีอะไรต้องคุยกันอีกเหรอ” อคิณพูดจาห่างเหินพลางนั่งลงที่ฝั่งตรงกันข้าม

               “คุณสบายดีมั้ย” เมื่อเจอท่าทีหมางเมินจากชายหนุ่ม อมลรดาถึงกับจุกจนหลุดถามคำถามโง่ๆ ออกไป

               “คุณก็เห็นแล้วนี่”

               “ทำไมคุณทำแบบนี้”

               “ผมทำอะไร” อคิณยังคงใช้น้ำเสียงราบเรียบดังเดิม

               “ทิ้งโรงแรมใหญ่ระดับห้าดาวอย่างแกรนด์ธาดา แล้วมาเปิดรีสอร์ตเล็กๆ ที่นี่ คุณทำแบบนี้เท่ากับทำให้ความเจ็บปวดของฉันต้องสูญเปล่ารู้มั้ย” หญิงสาวพูดเสียงแผ่ว ดวงตากลมโตมีน้ำตารื้นขึ้นมาคลอเบ้า

               “คุณหมายความว่ายังไง”

               “ฉันเดินออกจากชีวิตคุณเพื่อให้คุณมีชีวิตที่ดี แต่คุณกลับทิ้งทุกอย่างมาแบบนี้”

               “ผมไม่ต้องการอะไรนอกจากคุณ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้แล้ว” อคิณยอมเปิดเปลือยความรู้สึกแบบไม่อาย “แค่วันนี้ผมเห็นคุณมีความสุขกับสามีที่ดี กับลูกที่น่ารักมากขนาดนั้นผมก็มีความสุขแล้วละ”

               “คุณอคิณ...ฉันขอโทษ” น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงพรูลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ฉันไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ เป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่น่าทำร้ายคุณแบบนั้นเลย”