3.1 | ไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ เหรอ

สุมาลีและแพรวาอยู่จัดการบังคับอคิณกินข้าวกินยามื้อเย็นจนเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงกลับไป คล้อยหลังทั้งคู่ไม่นาน ดนัยและวรรณาก็มาเยี่ยมอคิณ

               “คุณปู่ คุณย่าเล็ก ทำไมมาค่ำนักละครับ” คนเจ็บรีบวางเอกสารรายงานกระประชุมที่กำลังอ่านอยู่แล้วกล่าวทักทายผู้อาวุโสทั้งสองท่าน

               “หมอนัดตรวจหลังผ่าตัดหกเดือนน่ะ เพิ่งตรวจเสร็จ เลยแวะมาเยี่ยมแกซะหน่อย แล้วนี่เป็นไง อยู่โรงพยาบาลมาเป็นเดือนแล้วเมื่อไหร่จะได้กลับบ้าน” คุณปู่ถามด้วยความห่วงใย ผิดกับย่าเล็กที่นั่งเชิดหน้าคอตั้ง

               “อีกสองวันก็กลับบ้านได้แล้วครับ แต่ยังต้องทำกายภาพบำบัดทุกวันจนกว่าจะเดินได้คล่องกว่านี้”

               “แล้วเรื่องริษาจะเอายังไง” วรรณาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นอย่างห่างเหิน ลึกๆ แล้วเธอเกลียดขี้หน้าอคิณมาก เพราะถ้าไม่มีอคิณ เจษฎา ลูกชายของเธอซึ่งมีอายุเท่ากับแพรวาก็คงจะได้รับตำแหน่งประธานกรรมการบริหารโรงแรมต่อจากดนัยไปแล้ว

               “ตอนนี้ผมทราบแล้วครับว่าริษาหนีไปอยู่ที่ไหน ผมจะให้คนไปตามตัวเธอกลับมา”

               “ตามกลับมา ปู่ก็ไม่รับเป็นหลานสะใภ้แล้วนะ” ดนัยกระแทกไม้เท้าลงพื้นเสียงดังอย่างไม่พอใจ

               “ผมก็ไม่คิดจะรับผู้หญิงอย่างนั้นมาเป็นภรรยาแล้วเหมือนกันครับ ผมแค่อยากได้เครื่องเพชรประจำตระกูลมาคืนคุณแม่ แล้วให้ริษากลับมาชดใช้สิ่งที่เธอทำกับผมเท่านั้น” ใครที่กล้าทรยศหักหลังเขา ต้องได้รับบทเรียนอย่างสาสม

               “อย่างนี้ก็แปลว่าอคิณจะมีหลานชายให้คุณปู่ภายในหนึ่งปีไม่ได้แล้วสินะ เราจะทำยังไงกันดีคะคุณท่าน” วรรณาที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับสุมาลีหันไปถามสามีวัยเจ็ดสิบห้าปีด้วยสีหน้าที่แสร้งทำเป็นกลัดกลุ้ม

               “ผู้หญิงไม่ได้มีคนเดียวในโลก อคิณจะไปมีลูกกับใครก็ได้ ขอแค่ให้มีทายาทสืบสกุลให้ปู่ให้ได้ภายในหนึ่งปีก็พอ”

               “ทำไมต้องรีบขนาดนั้นด้วยครับ คุณปู่ก็เห็นว่าตอนนี้ผมยังเดินไม่คล่องเลย แล้วจะมีลูกได้ยังไง”

               “แกก็รู้ว่าโรคหัวใจที่ปู่เป็นอยู่ จะหัวใจวายตายเมื่อไหร่ก็ได้ ปู่ไม่อยากตายไปแบบมีห่วง”

               อคิณดูออกว่าปู่ไม่ได้แกล้งดราม่าเพื่อบีบบังคับเขา แต่ท่านเป็นกังวลเรื่องนี้มากจริงๆ จึงได้แต่นิ่งเงียบด้วยความเข้าใจ ในขณะเดียวกัน ดนัยเองก็ยอมยืดหยุ่นตามสถานการณ์เช่นกัน

               “ปู่ให้เวลาแกรักษาตัวให้หายเป็นปกติหกเดือน แล้วหลังจากนั้นอีกหนึ่งปี แกต้องมีทายาทสืบสกุลให้ปู่ให้ได้ ถ้าทำไม่ได้ภายในระยะเวลาที่กำหนด ปู่จะยึดตำแหน่งประธานกรรมการบริหารคืน แล้วย้ายแกไปเป็นพนักงานยกกระเป๋า”

               “คุณปู่...” ผู้บริหารหนุ่มที่กำลังจะถูกริบตำแหน่งคืนประท้วงเสียงอ่อนระโหย

               “ถ้าแกไม่อยากเป็นพนักงานยกกระเป๋า ก็ต้องทำตามเงื่อนไขของปู่ให้ได้”

“ครับคุณปู่ ผมจะต้องทำให้ได้” เขาจะยอมทำทุกอย่าง เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องร่วงจากตำแหน่งสูงสุดของโรงแรมมาเป็นพนักงานยกกระเป๋า

               เวลาสามทุ่มกว่า ภายในบ้านสวนหลังเล็กแถบชานเมือง อมลรดาที่อยู่ในชุดนอนแบบเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงขาสั้นผ้าเนื้อนิ่มสีชมพูพาสเทลกำลังเคร่งเครียดอยู่กับการโทร. หาพ่อและพี่สาว แต่ทั้งคู่ปิดเครื่อง หรือบางทีอาจจะปิดเบอร์ทิ้งไปแล้วก็ได้

               “เฮ้อ หนีไปอยู่ที่ไหนกันนะ” หญิงสาวทิ้งตัวลงนอนแผ่กลางเตียงนอนที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาสารพัดสัตว์อย่างสิ้นหวังและโดดเดี่ยว แต่แล้วก็ต้องเด้งตัวขึ้นมาใหม่เมื่อได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น ตอนแรกเธอนึกว่าเป็น ‘นาน่า’ เพื่อนสนิทข้างบ้าน แต่พอลงมาเปิดประตูกลับพบว่าเป็นชายแปลกหน้ารูปร่างผอมสูง ผิวขาวสะอาด อายุไม่น่าเกินสามสิบปีซึ่งอยู่ในชุดสูทสีดำ ลักษณะคล้ายบอดี้การ์ดหรือไม่ก็พวกลูกน้องมาเฟีย ทว่ารอยยิ้มเป็นมิตรบนใบหน้าหล่อตี๋แบบอินเตอร์ของเขาก็ทำให้อมลรดาใจชื้นขึ้นมาบ้าง ว่าเขาน่าจะมาดี

               “มาหาใครคะ”

               “คุณ” เขาตอบสั้นๆ พลางชี้นิ้วมาที่ตัวเธอ

               “แต่เราไม่รู้จักกัน”

               ชายในชุดสูทสีดำยิ้มสุภาพอีกครั้ง “ผมคงพูดสั้นไป คนที่ต้องการพบคุณไม่ใช่ผม แต่เป็นเจ้านายของผมครับ”

               “ใครคะเจ้านายคุณ”

               “เจ้านายผมรออยู่ในรถครับ” หนุ่มตี๋อินเตอร์เดินไปที่รถยุโรปราคาหลักสิบล้านสีดำแล้วเปิดประตูรถด้านหลังพร้อมผายมือเชิญอมลรดาให้เข้าไปนั่งด้านใน “เชิญครับ”

               หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ประตูรถแล้วก้มหน้าส่องเข้าไปดูด้านในอย่างระมัดระวังตัว จากนั้นก็เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง “คุณอคิณ!”

               “แค่เห็นหน้าผมต้องตกใจขนาดนี้เลยเหรอ” ชายหนุ่มในชุดคนไข้พูดพลางดึงข้อมือหญิงสาวให้เข้ามานั่งในรถแล้วเอื้อมมือผ่านตัวเธอมาดึงประตูรถปิด

               “คุณออกจากโรงพยาบาลมาได้ยังไง”

               “ก็นั่งรถมา” อคิณตอบหน้าตาย

               “ฉันหมายถึง หมออนุญาตให้คุณออกจากโรงพยาบาลได้แล้วเหรอ” อมลรดามองชุดคนไข้ที่เขาสวมอยู่แล้วคิดว่าไม่น่าใช่ “นี่คุณหนีออกจากโรงพยาบาลมาเหรอ?”

               “ผมแค่ออกมาคุยธุระกับคุณแป๊บเดียว เดี๋ยวก็กลับไปนอนโรงพยาบาลเหมือนเดิม”

               “ธุระอะไร สำคัญมากถึงขนาดต้องมาหาฉันดึกขนาดนี้เลย”

               อคิณไม่ตอบคำถามนั้น แต่กลับย้อนถาม “วันนี้ที่คุณไปหาผมที่โรงพยาบาล คุณตั้งใจไปแสดงความรับผิดชอบเรื่องพ่อคุณจริงๆ ใช่มั้ย”

               “ใช่”

               “แล้วเรื่องพี่สาวคุณล่ะ ไม่คิดจะรับผิดชอบแทนบ้างเหรอ” ชายหนุ่มเริ่มตะล่อมอย่างใจเย็น

               “ฉันรับปากคุณแม่คุณไปแล้วว่าจะเอาเครื่องเพชรมาคืนให้ภายในหนึ่งเดือน”

               “มันไม่ใช่แค่นั้น”

               “ยังมีอะไรอีก”

               “คุณต้องมาทำหน้าที่ ‘ภรรยา’ ของผมแทนพี่สาวของคุณ”

               “ทุเรศ! พูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง” อมลรดาด่าเสียงดังลั่นรถที่ปิดประตูสนิททั้งสี่บานพร้อมกับตวัดมือขึ้นตบหน้าอคิณอย่างแรงจนเขาหน้าหัน “พูดแบบนี้เหมือนไม่รักพี่ริษาเลย”

               “ผมไม่ได้รักพี่สาวคุณ” อคิณกัดกรามแน่น เจ็บจนหน้าชา

               “หมายความว่าไง” อมลรดาไม่เข้าใจ ถ้าไม่รัก แล้วจะแต่งงานกันทำไม

“คุณไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับครอบครัวคุณเลยจริงๆ เหรอ”