ตอนที่ 2 ยอมช่วยเหลือ

ชายคนนั้นเงยหน้ามองหัวหน้าคุ้มภัย คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ใบหน้าของหัวหน้าคุ้มภัยคนนี้คล้ายสตรีอยู่หลายส่วน รูปร่างยังบอบบางไม่บึกบึนและสูงใหญ่เหมือนบ่าวคุ้มภัยคนอื่น ๆ เพียงแต่การเดินเหินและการพูดจากลับห้าวหาญคล้ายบุรุษ มือเรียวยาวล้วงถุงเงินออกจากอกเสื้อแล้ววางลงตรงหน้าคนคุ้มภัย “ข้าขอจ้างวานเจ้าไปส่งข้าที่เมืองจินหลิง เจ้าช่วยข้าได้หรือไม่”

            หัวหน้าคุ้มภัยเอ่ยอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว “ตามกฎของสำนักแล้วไม่ให้รับงานที่เป็นภัยต่อแว่นแคว้น”

            “เจ้าเพียงฟังคำใส่ร้ายจากผู้อื่นก็ด่วนสรุปแล้วหรือ ไม่สมกับที่เป็นบ่าวคุ้มภัยของสำนักคุ้มภัยเมฆาเหินเลยสักนิด”

            มือเรียวขาวโยนถุงเงินในมือเล่นกะน้ำหนักดูแล้วคงมีราคาไม่น้อยเลยทีเดียว พลางกล่าว “จะตายอยู่แล้วยังจะเดินทางอีกหรือ ข้าไม่อยากให้คนมาตายบนเรือของข้า”

            “เจ้ารู้ได้อย่างไร”

            “เจ้าโดนพิษไม่ใช่รึ”

            “ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีความรู้เรื่องพิษไม่น้อย” แม้ยังไม่เห็นบาดแผลของเขาแต่หัวหน้าคุ้มภัยผู้นี้กลับรู้แล้วว่าเขาโดนพิษ

            “ก็พอรู้บ้าง” ไม่ใช่เพียงรู้บ้าง แต่ถึงขั้นชำนาญการเลยทีเดียว เพราะก่อนที่จะมาอยู่ในร่างนี้ คนผู้นี้เคยเป็นนักฆ่ามาแล้วชาติหนึ่ง อีกทั้งยังมีความรู้เรื่องพิษและการถอนพิษเป็นอย่างดี

            ชายคนนั้นล้วงเงินออกมาอีกหนึ่งถุง “นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่ง หากเจ้ารักษาข้าได้ ข้าจะเพิ่มให้ในภายหลัง”

            หัวหน้าคุ้มภัยหยิบถุงเงินขึ้นมา มันมีน้ำหนักไม่ต่างกับถุงแรกเท่าใดนัก รวมกันแล้วน่าจะมากกว่าสองร้อยตำลึง “หากเป็นไปได้ ข้าก็ไม่อยากเจอเจ้าอีก” หัวหน้าคุ้มภัยทำสีหน้าเบื่อหน่ายคล้ายกับไม่อยากใส่ใจเขานัก “แต่บังเอิญว่าข้าก็เป็นคนหน้าเงินเสียด้วยสิ”

            ว่าแล้วก็ปลดสายรัดเอวของเขาออก จึงเห็นบาดแผลเป็นทางยาวที่ท้องด้านขวาของเขา รอบบาดแผลมีสีม่วงคล้ำ อีกทั้งเลือดที่ไหลออกมายังมีสีดำและมีกลิ่นเหม็น

            เพียงได้กลิ่นเลือด หัวหน้าคุ้มภัยก็สันนิษฐานได้ถึงเจ็ดแปดส่วนแล้วว่าเขาโดนพิษอะไร เมื่อได้เห็นบาดแผลจึงมั่นใจเต็มสิบ เป็นอย่างที่คาดไว้จริง ๆ

            ยังไม่ทันได้กล่าวสิ่งใดประตูห้องก็ถูกเคาะและเปิดออกทันที ร่างสูงใหญ่พลันชะงักงัน เมื่อเห็นบุรุษแปลกหน้านั่งอยู่ในห้องของหัวหน้า “ข้า ข้าจะมาถามหัวหน้าว่า…”

            หัวหน้าคุ้มภัยจึงเอ่ยขึ้นก่อนที่ลูกน้องจะพูดจบ “ออกเดินทางได้ อีกอย่างเจ้าไปเตรียมน้ำร้อนมาให้ข้าด้วย”

            ไป๋เทียนคั่วรู้ได้ทันทีว่าบุรุษหน้าขาวคนนั้นเป็นใคร จึงอยากเตือนสติหัวหน้าสักเล็กน้อย “แต่ว่า…”

            “ข้ารู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่” เดิมทีหัวหน้าคุ้มภัยก็ไม่คิดที่จะสังหารใครสุ่มสี่สุ่มห้าอยู่แล้ว ถึงคนผู้นี้จะมีข้อหาช่วยเหลือเหลือกบฏก็ตาม

            “ขอรับ” ไป๋เทียนคั่วจากไปโดยไม่ถามคำใดอีก หากหัวหน้ายืนยันเช่นนั้นก็ย่อมเป็นไปตามนั้น

            หัวหน้าคุ้มภัยหยิบเข็มเงินและยาถอนพิษออกมาส่งให้เขาหนึ่งเม็ด พลางออกคำสั่ง “ถอดเสื้อของเจ้าออกเสียข้าจะฝังเข็มให้ ส่วนเจ้าก็เดินลมปราณช่วยขับพิษอีกทาง”

            เห็นว่าคนคุ้มภัยเป็นบุรุษด้วยกันเพียงแต่ตัวเล็กกว่า เขาจึงไม่ลังเลที่จะถอดเสื้อออก ถึงแม้ภายนอกจะดูผอมเพรียวอยู่สักหน่อย แต่เมื่อถอดเสื้อออกแล้วจึงเผยให้เห็นกล้ามอกกล้ามท้องแน่นเครียดไปหมด

            หัวหน้าคุ้มภัยไม่ได้สนใจเรื่องนั้น รีบฝังเข็มลงตามจุดต่าง ๆ ของร่างกายให้คนผู้นั้นทันที ถึงแม้จะแปลกใจกับรอยแผลเป็นบนร่างกายของเขาก็ตาม เขาเองก็เดินลมปราณช่วย เลือดสีดำถูกขับออกมาทางบาดแผล

            ไม่ถึงหนึ่งเค่อไป๋เทียนคั่วก็ถือกาน้ำร้อนเข้ามาในห้อง แล้ววางไว้บนโต๊ะ ดวงตาฉายแววกังวลเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าชายคนนั้นถอดเสื้อเผยอกเนียนขาวต่อหน้าหัวหน้า ถึงแม้บนแผงอกจะมีรอยแผลเป็นอยู่สองสามที่ก็ตาม แม้แต่เขาที่เป็นผู้ชายด้วยกันยังอดมองไม่ได้

หัวหน้าคุ้มภัยรู้ทันความคิดของลูกน้องจึงเอ่ย “เจ้าออกไปก่อนเถิด คอยเฝ้าอยู่ด้านหน้าก็พอ”

            “แต่ข้าว่ามัน…” ไม่เหมาะสมสักเท่าไร

            กล่าวได้เพียงเท่านั้น หัวหน้าคุ้มภัยก็พูดขัดขึ้น “ตรงนี้ไม่มีอะไรให้เจ้าช่วยแล้ว” ตั้งแต่เปิดสำนักคุ้มภัยมาสี่ปี ก็ทำงานใกล้ชิดบุรุษมาตลอด ยังมีสิ่งใดให้น่าเป็นห่วงอีก

            “ขอรับ” ไป๋เทียนคั่วเดินออกไปจากห้องแต่โดยดี และหวังว่าชายผู้นั้นคงดูไม่ออกว่าหัวหน้าของมันเป็นเพียงสตรีน้อยนางหนึ่งเท่านั้น เพราะแต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยมีใครคิดว่านางเป็นสตรีอยู่แล้ว

            เมื่อร่างกายขับพิษออกจนหมด หัวหน้าคุ้มภัยจึงถอนเข็มออก จากนั้นเทน้ำร้อนลงบนผ้าแล้วทำความสะอาดบาดแผลให้เขา ก่อนจะใช้ยาทาเพื่อระงับปวดและเพื่อให้แผลสมานเร็วขึ้น “ยานี้ไม่อาจลบรอยแผลเป็นได้ทั้งหมด”

            “ไม่เป็นไร แค่นี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว ว่าแต่เจ้าชื่อแซ่อะไร”

            “ตามหลักคนถามต้องแนะนำตัวก่อนถึงจะถูก”

            “ชื่อของข้าคือเหยียนหวิน ส่วนแซ่ข้าไม่สะดวกที่จะบอก” ในเมื่อคนผู้นี้จริงใจต่อเขา เขาก็ไม่คิดปิดบัง หากอยากรู้ว่าเขาเป็นใคร สำนักคุ้มภัยที่เป็นอันดับหนึ่งในเมืองหลวงคงสืบหาได้ไม่ยากนัก แต่เขาคิดว่าคนผู้นี้คงไม่อยากรู้จักเขาถึงเพียงนั้น

            “เดิมทีข้าก็ไม่อยากรู้จักเจ้าอยู่แล้ว ส่วนข้าเป็นคนไร้แซ่ เรียกข้าว่าซูหย่าก็พอ”

            “บุญคุณครั้งนี้ข้าไม่มีวันลืม” เขาจดจำคนคุ้มภัยผู้นี้ได้ขึ้นใจแล้ว คนคุ้มภัยผู้นี้นับว่ามีร่างกายบอบบาง แต่กลับได้เป็นถึงหัวหน้าขบวนคุ้มภัย อีกทั้งยังจัดการทุกอย่างได้อย่างคล่องแคล่ว รู้จักพิษและถอนพิษได้เป็นอย่างดี นับว่ามีความสามารถที่ไม่สามัญ

            “เรื่องที่เกิดขึ้นบนเรือของข้าหากไม่จดจำจะเป็นการดีที่สุด” หัวหน้าคุ้มภัยยืนขึ้น มือสองข้างปัดกันไปมาเล็กน้อย “บนพื้นเรือค่อนข้างเย็น กว่าจะถึงเมืองจินหลิงก็คงราว ๆ สองชั่วยาม เจ้าไปนอนพักบนเตียงของข้าก่อนก็ได้ อีกอย่างคุณชายเจ้าสำอางอย่างเจ้าควรเปลี่ยนชุดใหม่แล้วทำลายชุดเก่าเสีย” ว่าจบก็หยิบชุดใหม่ส่งให้เขา ดูแล้วเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่คงมีราคาไม่น้อย จากนั้นจึงเดินออกจากห้องไปโดยไม่กล่าวคำใดอีก