บทนำ 2

แม่ทัพเอี้ยนฟงนั่งจิบชาด้วยท่าทีสุขุม สายตาคมปลาบดุจพยัคฆ์จ้องมองไปยังม่านนั้นอย่างพินิจ เขาเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง

"เขาว่ากันว่า... คุณหนูฉินมิเพียงงดงามทว่ายังมีสติปัญญาเลิศล้ำ วันนี้ข้ามาเพื่อขอสดับฟังบทกวีที่ว่ากันว่าสะเทือนถึงสรวงสวรรค์อีกสักคราจะได้หรือไม่?"

เสี่ยวหนิงที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหลังม่านลอบผ่อนลมหายใจเบาๆ นางปรายตามองคุณหนู ฮวาเฟย ที่กำลังนั่งแคะเล็บอย่างไม่สนใจโลก ก่อนที่มือเรียวของสาวใช้จะเริ่มบรรเลงดีดสายพิณเบาๆ เป็นท่วงทำนองเนิบนาบชวนฝัน แล้วร่ายบทกวีที่กลั่นกรองจากมันสมองของนางออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่ากังวานจับใจบุรุษทุกคนในที่นั้น

“ม่านมุกบดบังโฉม ประโลมเพียงสุรเสียง

ดุจจันทร์เร้นเมฆา นิทราในราตรี

กวีร้อยเรียงถ้อย สลักรอยในดวงแด

มิใช่เพียงรูปกาย... ทว่าคือจิตวิญญาณที่ส่องประกายกลางใจคน”

"โอ้! ช่างล้ำลึกนัก!" บัณฑิตหนุ่มผู้หนึ่งถึงกับวางจอกชาลงพลางอุทานด้วยความทึ่ง "เปรียบเปรยการเร้นกายหลังม่านดุจจันทร์ในเมฆา ทว่าแสงสว่างแห่งปัญญากลับทะลุผ่านออกมาได้... สมคำเล่ำลือจริงๆ!"

เอี้ยนฟงยกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาไหววูบด้วยความพึงพอใจ "จิตวิญญาณที่ส่องประกายงั้นรึ?... คุณหนูฉิน วาจาของท่านช่าง 'คมคาย' จนข้าอยากจะรู้ยิ่งนักว่า หากดึงม่านนี้ออก แสงจันทร์ที่ท่านว่า... จะสว่างจ้าจนทำให้ข้าตาบอดเทียวหรือไม่?"

หลังม่านนั้น คุณหนูผู้งดงามดีใจจนเนื้อเต้น "ตอบไปสิ! อย่าให้ท่านแม่ทัพรู้ว่าข้าคิดกวีตอบไม่ออก... เร็วเข้า!"

เสี่ยวหนิงรับคำสั่งอย่างนอบน้อม นางขยับปลายนิ้วดีดสายพิณแรงขึ้นหนึ่งจังหวะจนเกิดเสียงกังวานใส ก่อนจะร่ายบทกวีโต้ตอบกลับไปอย่างแหลมคม

"คมดาบสยบแคว้น... ทว่าคมปัญญาปราบพยัคฆ์

แสงจันทร์รำไร... ย่อมละมุนตากว่าอาทิตย์แผดเผา

ท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกร หากปรารถนาชมจันทร์ยามกระจ่าง

ย่อมต้องรู้จัก 'อดทน' รอคอยให้เมฆาเคลื่อนคล้อยไปเอง"

"ฮ่าๆๆ! ดี! ดีนัก!" เอี้ยนฟงระเบิดเสียงหัวเราะด้วยความถูกใจในความพยศของฝีปากหญิงสาว "อดทนรอเมฆาเคลื่อนคล้อยงั้นรึ? ข้าเป็นนักรบ... หากจันทร์ไม่ส่องแสง ข้ามักจะใช้วิธี 'พังทลาย' เมฆาเสียมากกว่า!"

บรรยากาศเบื้องหลังม่านมุกพลันเปลี่ยนเป็นตึงเครียด เมื่อแม่ทัพเอี้ยนฟงวางจอกชาลงดัง "กึก" ดวงตาคมปลาบของเขาจ้องเขม็งราวกับจะมองให้ทะลุผ่านม่านไม้ไผ่เพื่อจับผิดสตรีผู้อยู่เบื้องหลัง

"คุณหนูฉิน... ที่ผ่านมาข้าได้ยินแต่คำล่ำลือเรื่องรูปโฉมและกวี ทว่าในยามที่แผ่นดินทิศประจิมกำลังลุกเป็นไฟด้วยข้อพิพาทเรื่องเส้นทางลำเลียงเสบียง ข้าอยากรู้นักว่า 'อัญมณีแห่งเมืองหลวง' เช่นท่าน จะมีมุมมองต่อภูมิศาสตร์ที่เป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญนี้อย่างไร?"

เอี้ยนฟงจงใจโยนคำถามหินที่แม้แต่กุนซือในกองทัพยังกุมขมับ เขาต้องการทดสอบว่าสตรีผู้นี้มีดีแค่เปลือกนอกหรือมีความคิดที่ 'คู่ควร' จะเป็นนายหญิงแห่งจวนแม่ทัพ

เสี่ยวหนิงที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างกายฮวาเฟย ลอบมองเจ้านายสาวที่บัดนี้กำลังนั่งหาวหวอดด้วยความเบื่อหน่าย นางจึงรีบขยับปลายนิ้วดีดสายพิณเป็นจังหวะรัวเร็วประหนึ่งเสียงกลองรบ ก่อนจะร่ายวาจาโต้ตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังกว่าเดิม

"ท่านแม่ทัพเอ่ยถึงเส้นทางหุบเขาใช่หรือไม่เจ้าคะ?" เสียงหวานเบื้องหลังม่านเอ่ยขึ้น "หากมองเพียงแผนที่ ย่อมเห็นว่าเป็นชัยภูมิที่ได้เปรียบเพราะขนาบด้วยหน้าผาสูง ทว่าลมมรสุมที่พัดผ่านทิศนี้ในช่วงเหมันต์ จะหอบเอาความชื้นและหมอกหนามาปกคลุมจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว"

เอี้ยนฟงชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยสบประมาทแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งฟังอย่างตั้งใจ

"การตั้งทัพอยู่ในหุบเขาจึงมิใช่เรื่องฉลาด... แต่หากท่านอ้อมไปทางทุ่งหญ้าทางทิศใต้ แม้จะใช้เวลาเพิ่มขึ้นสามสัปดาห์ ทว่าที่นั่นมีแหล่งน้ำใต้ดินและเส้นทางที่เปิดโล่ง ชัยภูมิที่ดูอ่อนด้อยกว่า... กลับเป็นจุดตายที่จะทำให้ท่านตลบหลังศัตรูที่กำลังรอคอยความตายอยู่ในสายหมอกได้ดีที่สุด"

คำตอบนั้นทำให้เอี้ยนฟงถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความทึ่ง! เขามองเห็นภาพรวมของสงครามในมุมที่เขาคาดไม่ถึง มุมมองเรื่องสภาพอากาศที่สอดประสานกับภูมิศาสตร์อย่างลึกซึ้งเช่นนี้ มิใช่สิ่งที่สตรีในห้องหอจะรู้ได้ง่ายๆ

"มหัศจรรย์นัก!" เอี้ยนฟงเอ่ยชมจากใจจริง "ข้าศึกษาสนามรบมาทั้งชีวิต กลับไม่เคยนึกถึงการใช้ 'ลมและหมอก' มาเป็นส่วนหนึ่งของชัยภูมิได้เฉียบแหลมเท่าท่าน... คุณหนูฉิน ปัญญาของท่านช่างล้ำเลิศจนข้าประทับใจยิ่งนัก!"

เขาก้าวเข้าไปประชิดม่านมุกมากขึ้นจนเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนม่าน "ความรู้และการเมืองของท่าน... ทำให้ข้ามิได้เพียงแค่อยากเชยชมรูปโฉม แต่ยิ่งทำให้ข้าปรารถนาจะครองคู่กับสตรีผู้เป็นเพชรน้ำเอกเช่นท่านไปชั่วชีวิต!"

“ท่านแม่ทัพโปรดสำรวมด้วยเจ้าค่ะ”

หลังม่านมุกที่ซ้อนทับด้วยม่านไม้ไผ่ เสี่ยวหนิงตัวสั่นสะท้าน รีบก้มหมอบลงอย่างเจียมตน ฉินฮวาเฟยจิกเล็บลงบนฝ่ามือตัวเองจนห่อเลือด ใบหน้าที่เคยฉาบไว้ด้วยความอวดดีบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยเพลิงริษยาที่เผาไหม้ลึกเข้าไปในทรวง

นางได้ยินเต็มสองหู... คำชมเชยจากปากของบุรุษที่งามสง่าที่สุดอย่างแม่ทัพเอี้ยนฟง แม้เขาจะเอ่ยชม 'ฉินฮวาเฟย' แต่นางก็อยากจะกระชากผมเสี่ยวหนิงแล้วลากออกมาตบตีให้สาแก่ใจ

"เสี่ยวหนิง..." ฉินฮวาเฟยกระซิบเสียงเย็นเยียบลอดไรฟัน น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยพิษสงที่พร้อมจะทิ่มแทง "จงจำใส่หัวไว้... ที่ท่านแม่ทัพชมเมื่อครู่ เขาชม 'ข้า' ไม่ใช่เจ้า! อย่าได้ริอ่านลำพองใจคิดว่าตัวเองมีค่าขึ้นมาเชียว"

เสี่ยวหนิงก้มหน้าต่ำจนหน้าผากจรดพื้นดิน "บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะคุณหนู บ่าวรู้ตัวดีว่าต่ำต้อยเพียงใด"

"ดี! ถ้ารูตัวก็จงมุดหัวอยู่ในรูโง่ๆ ของเจ้าต่อไป อย่าให้ข้าเห็นว่าเจ้าพยายามจะเรียกร้องความสนใจจากท่านแม่ทัพอีกเด็ดขาด!" ฮวาเฟยขู่ฟ่อพลางใช้เท้าถีบไหล่สาวใช้อย่างแรงจนเสี่ยวหนิงล้มคะมำ

“คนที่จะเคียงคู่กับท่านแม่ทัพก็คือคุณหนูผู้งดงามอย่างข้า ไม่ใช่สาวใช้กระจอกๆ เยี่ยงเจ้า!”