บทที่ 12

และนางก็ใช้เวลาประมาณหนึ่งจิบชาจริง ๆ จึงเดินมาถึงโรงเตี๊ยมที่พระอาจารย์ชิงเต๋อชี้ให้เห็น ในขณะที่นางมองจากที่ไกล ๆ ก็เห็นว่าเป็นโรงเตี๊ยมสามชั้นที่มีขนาดไม่ใหญ่มาก

แต่ยิ่งเดินเข้ามาใกล้ ตี๋ลี่เสวี่ยจึงได้รู้ว่าตนเองคาดการณ์ผิดไปพอสมควร เพราะที่นี่เป็นโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ที่มีลูกค้าเข้าออกพลุกพล่าน แต่เหนือสิ่งอื่นใด ทุกคนที่นี่ล้วนแต่เป็นสตรี!!

ตี๋ลี่เสวี่ย “!!!”

ไม่ว่าจะเป็นลูกค้าหรือเสี่ยวเอ้อร์ก็ล้วนแต่เป็นสตรีทั้งสิ้น!

“โรงเตี๊ยมเยวี่ยฮวายินดีต้อนรับเจ้าค่ะ คุณหนู…” เสี่ยวเอ้อร์ที่เป็นเด็กสาวคนหนึ่งเข้ามาทักทายตี๋ลี่เสวี่ยด้วยรอยยิ้มสดใส “ไม่ทราบว่าคุณหนูต้องการพักแรมหรือรับประทานอาหารเจ้าคะ?”

“เอ่อ… ข้าขอพักแรมที่นี่หนึ่งคืน และ… ขออาหารด้วยหนึ่งมื้อ” ตี๋ลี่เสวี่ยสั่งอย่างงงงวย

เสี่ยวเอ้อร์พยักหน้ารับทราบ “ไม่ทราบว่าคุณหนูจะทานอาหารที่ด้านล่างหรือทานที่ห้องดีเจ้าคะ?”

ตี๋ลี่เสวี่ยเหม่อมองภาพชั้นล่างของโรงเตี๊ยมเยวี่ยฮวาที่มีโต๊ะไม้ขัดเงาจัดวางอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นหอมกรุ่นของชาสมุนไพรและขนมหวานนานาชนิดลอยอบอวลไปทั่ว

เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วของเหล่าสตรีในชุดแพรพรรณหลากสีที่กำลังนั่งจิบชาแลกเปลี่ยนเรื่องราวกันอยู่ โดยไร้ซึ่งเสียงแหบห้าวของบุรุษแทรกเข้ามา เห็นแล้วช่างให้ความรู้สึกสงบ ปลอดภัย และเป็นอิสระจริง ๆ

“ยกขึ้นไปที่ห้องเถิด” ตี๋ลี่เสวี่ยบอกหลังจากที่ตัดสินใจได้ ด้วยนางเห็นฮูหยินและคุณหนูมากหน้าหลายตา หากมีผู้ใดมาเห็นว่านางพักแรมที่นี่คงจะไม่เหมาะเท่าใดนัก ด้วยนางแจ้งเหรินอี้โหวไว้แล้วว่าจะพำนักที่วัดหลิงจี้ในค่ำคืนนี้

“เจ้าค่ะ” เสี่ยวเอ้อร์พยักหน้า และหันไปสั่งกับเสี่ยวเอ้อร์อีกคน ก่อนจะผายมือเชิญตี๋ลี่เสวี่ยให้ขึ้นบันไดไปยังห้องพักชั้นบน “เชิญคุณหนูเจ้าค่ะ ข้าน้อยจะไปส่งที่ห้องพัก”

ตี๋ลี่เสวี่ยเดินตามเสี่ยวเอ้อร์ไปอย่างว่าง่าย ในระหว่างที่นางเดินขึ้นบันไดตามหลังก็อดสงสัยแล้วถามขึ้นไม่ได้ “เหตุใดที่นี่จึงมีแต่สตรีเล่า?”

เสี่ยวเอ้อร์ได้ยินคำถามนั้น ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจ กลับอธิบายด้วยน้ำเสียงสดใสร่าเริง “คุณหนูคงจะเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกสินะเจ้าคะ โรงเตี๊ยมเยวี่ยฮวาแห่งนี้ ตั้งอยู่ใกล้กับวัดหลิงจี้อันศักดิ์สิทธิ์ จึงทำให้มีผู้มาสักการะขอพรที่วัดนี้มากมาย”

“ด้วยเจ้าของโรงเตี๊ยมแห่งนี้เป็นสตรี และกังวลว่าแม่นางทั้งหลายที่ตั้งใจมาสักการะขอพรจะไม่สามารถหาที่พักได้ ด้วยวัดหลิงจี้ห่างไกลจากเมืองหลวงพอสมควร การเดินทางก็ไม่นับว่าสะดวกเท่าใด จึงได้สร้างโรงเตี๊ยมแห่งนี้ขึ้นมา เพื่อให้สตรีทุกคนสามารถพักค้างคืนได้อย่างปลอดภัยเจ้าค่ะ”

“ดังนั้น เพื่อให้ลูกค้าทุกคนได้สบายใจ ทุกคนในโรงเตี๊ยมเยวี่ยฮวาจึงต้องเป็นสตรีทั้งหมด แต่ในบริเวณรอบ ๆ นี้ จะมีบุรุษคอยเฝ้ายามรักษาความปลอดภัยให้ ดังนั้น คุณหนูจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเลยนะเจ้าคะ!”

“แล้วถ้าบุรุษต้องการพักแรมด้วยเล่า?” ตี๋ลี่เสวี่ยอดถามขึ้นมาอย่างสงสัยไม่ได้

เสี่ยวเอ้อร์อมยิ้มกับคำถามช่างสงสัยของลูกค้ารายใหม่อย่างไม่นึกรำคาญ “โรงเตี๊ยมเยวี่ยฮวาแห่งนี้อนุญาตให้เพียงเด็กชายที่มีอายุน้อยกว่าสิบหนาวเข้าพักพร้อมผู้ปกครองได้เท่านั้นเจ้าค่ะ ส่วนบุรุษอื่นจำต้องไปพักที่โรงเตี๊ยมรื่อเซิ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่แทน”

“อา…” ตี๋ลี่เสวี่ยพยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจ แต่ก็ไม่ได้สนใจสิ่งใดมากนัก

เสี่ยวเอ้อร์เปิดประตูห้องพักริมทางเดินห้องหนึ่งให้แก่นาง “ห้องนี้เป็นห้องพักของคุณหนูนะเจ้าคะ อีกสักครู่ จะนำอาหารขึ้นมาส่ง ทั้งนี้ หากคุณหนูเบื่อ ๆ สามารถไปเดินเล่นแถวลำธารด้านล่างได้นะเจ้าคะ”

“ข้าน้อยเห็นว่าคุณหนูมีสีหน้าที่เคร่งเครียดนัก หากไม่รังเกียจ ข้าน้อยอยากจะชวนคุณหนูลองไปเดินเล่นแถวลำธารข้างโรงเตี๊ยมเยวี่ยฮวาที่ปลายเนินเขา” เสี่ยวเอ้อร์นางนั้นส่งยิ้มให้ “บริเวณลำธารแห่งนั้น มีบรรยากาศสงบร่มรื่น เหมาะสำหรับผ่อนคลายจิตใจเป็นยิ่งนักเจ้าค่ะ”

“หากคุณหนูตั้งใจมาสักการะขอพรที่วัดหลิงจี้แล้วก็ยังบังเกิดความว้าวุ่นใจ ลองเปลี่ยนไปชื่นชมธรรมชาติดูดีหรือไม่เจ้าคะ? บางทีที่ลำธารแห่งนั้นอาจจะช่วยให้คุณหนูสงบใจลงได้นะเจ้าคะ”

*หนึ่งจิบชา หมายถึง 5 นาที