บทที่ 13

ตี๋ลี่เสวี่ยได้แต่นอนดิ้นไปดิ้นมาอยู่บนเตียงในห้องพักชั้นสองของโรงเตี๊ยมเยวี่ยฮวา จะกล่าวนางนอนแปลกที่จึงนอนไม่หลับก็ไม่น่าจะใช่ เพราะตามปกตินั้น นางเป็นคนนอนง่ายเสียอย่างกับอะไรดี เพียงแค่ศีรษะถึงหมอนก็สามารถหลับได้แล้ว

หากแต่ตี๋ลี่เสวี่ยรู้ดีว่าเป็นเพราะใจของนางนั้นไม่ได้สงบลงเลยแม้แต่น้อย ความคิดต่าง ๆ นานาพาตีกันอยู่ในสมอง ทั้งความโศกเศร้าเสียใจที่ต้องห่างไกลจากบุพการี ความรู้สึกที่ถูกทอดทิ้ง รวมถึงความเครียด เมื่อคำนึงถึงอนาคตที่จะต้องสวมบทบาทเป็นเจิ่งเสวี่ยอิ๋ง โดยมิให้ผู้ใดจับได้อีก

“โอ๊ย! เครียด!” เสียงนางร้องดังขึ้นมา พร้อมกับลุกขึ้นนั่งอย่างทนไม่ไหว เพราะนางทิ้งตัวลงนอนมาหลายชั่วยามแล้ว แต่ก็ไม่อาจข่มตาให้หลับได้เลย “หรือว่าจะไปเดินเล่นที่ลำธารนั้นดี…”

แต่เดิม ตี๋ลี่เสวี่ยไม่มีความคิดที่จะออกไปเดินเล่นที่ลำธารตามคำแนะนำของเสี่ยวเอ้อร์เลยแม้แต่น้อย ด้วยเป็นยามค่ำคืนที่ต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของตนเองเป็นหลัก หากแต่ยามนี้ นางไม่อาจข่มตาหลับได้เลยจริง ๆ

สุดท้าย ตี๋ลี่เสวี่ยก็ลุกขึ้นแต่งกายให้มิดชิดและเรียบร้อย แล้วเปิดประตูห้องพักออกมา เมื่อนางเดินออกมาที่ริมระเบียง จึงสามารถมองเห็นบริเวณชั้นล่างของโรงเตี๊ยมเยวี่ยฮวาได้อย่างชัดเจน

นับว่าผิดคาดไปมากทีเดียวที่ตี๋ลี่เสวี่ยคิดว่าจะไร้ผู้คน ด้วยเป็นยามดึกสงัด เพราะที่ชั้นล่างนั้น ยังคงมีเสียงสนทนา เรียกสั่งอาหารขนมและชาอยู่เสมอ เป็นบรรยากาศครึกครื้นที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นในที่แห่งนี้

ตี๋ลี่เสวี่ยเม้มริมฝีปากอย่างครุ่นคิด ดูจากบรรยากาศของที่นี่แล้ว หากออกไปเดินเล่นนิดหน่อยคงไม่เป็นสิ่งใดมากหรอกกระมัง?

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว นางก็เดินลงบันไดมา ก่อนจะซักถามเสี่ยวเอ้อร์คนเดิมว่าลำธารที่นางพูดถึงนั้นอยู่ที่ใด เสี่ยวเอ้อร์ก็ยิ้มแย้มแนะนำเป็นอย่างดี

ตี๋ลี่เสวี่ยจึงเดินออกจากโรงเตี๊ยมเยวี่ยฮวาไปตามทางที่เสี่ยวเอ้อร์บอก เพียงไม่ถึงหนึ่งจิบชา นางก็เดินมาถึงลำธารที่ว่า

ในยามราตรีที่ทั่วท้องฟ้ามีเพียงแสงจันทร์นวลผ่องสาดส่องรอดกิ่งหลิวที่พลิ้วไหว ลงกระทบผิวน้ำใสจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับคล้ายดวงดาวที่ตกลงมานอนก้นลำธาร เสียงน้ำใสไหลรินเอื่อยเฉื่อยคลอเคล้ากับเสียงจิ้งหรีดที่ขับขานอยู่ตามพงหญ้าริมตลิ่ง

ทั้งภาพที่เห็นและเสียงที่ขับกล่อมนั้น ทำให้ตี๋ลี่เสวี่ยตื่นตะลึงไปกับความงดงามในยามค่ำคืนได้จริง ๆ พลันสลัดความว้าวุ่นใจที่เกาะกุมจิตใจของนางอยู่ได้อย่างเป็นปลิดทิ้ง

ตี๋ลี่เสวี่ยเดินเลาะไปตามริมลำธาร นางถอดรองเท้าวางไว้ ก่อนจะค่อย ๆ จุ่มปลายเท้าลงสู่กระแสน้ำเย็นเยียบ ความหนาวเหน็บแล่นเข้าสู่ผิวเนื้อ สยบความร้อนรุ่มในอกให้บรรเทาลงชั่วขณะ

ความว้าวุ่นใจใด ๆ ค่อยๆ ถูกชะล้างไปกับสายน้ำที่ไหลผ่าน ตี๋ลี่เสวี่ยหย่อนก้นลงนั่งบนโขดหิน ดวงตาเมล็ดซิ่งเหม่อมองไปยังเงาสะท้อนของดวงจันทร์ในผืนน้ำที่พร่าเลือน

แม้ว่าความโดดเดี่ยวเดียวดายจะยังคงเกาะกุมจิตใจของนางแน่น แต่เมื่อนางมาอยู่ท่ามกลางความสงบเงียบที่ราวกับธรรมชาติกำลังโอบกอดและปลอบประโลมจิตใจอันสับสนของนาง

ทุกสิ่งทุกอย่างก็ดูเปลี่ยนไป…

สายลมที่พลิ้วไหวราวกับสอนให้นางเข้าใจความเปลี่ยนแปลง อย่าได้ยึดติด… แม้เมื่อไม่กี่วันก่อน นางจะยังเป็น ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ แต่มาในวันนี้ นางกลับกลายเป็น ‘เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง’

สายน้ำที่ไหลผ่านราวกับชะล้างความกังวลใจที่ต่อให้คิดมากไปก็ไม่อาจช่วยสิ่งใดได้... ต่อให้นางนั่งท้อใจอยู่ตรงนี้ จนตายก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความจริงนั้นได้

เสียงจิ้งหรีดที่กรีดร้องราวกับกู่ร้องให้กำลังใจให้นางลุกขึ้นมาเป็นคนใหม่... แทนที่จะนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ตรงนี้ มิสู้ปรับเปลี่ยนใจของตนเองให้เตรียมพร้อมรับมือสิ่งที่เป็นอยู่ในปัจจุบันไม่ดีกว่าเหรอ?

ตี๋ลี่เสวี่ย... ไม่ใช่คนอ่อนแอเช่นนี้นี่น่า!?

ดวงตาเมล็ดซิ่งที่เคยหม่นหมองพลันเปล่งประกายสดใส ราวกับขจัดเมฆหมอกในใจได้จนหมดสิ้น สลัดทิ้งทุกความกลัวออกไป ตี๋ลี่เสวี่ยผุดลุกขึ้นยืนด้วยความมั่นใจที่เต็มเปี่ยม!!

“ได้! ข้าจะเป็นคนใหม่!” …เป็น ‘เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง’ คนใหม่!! “มาสิ! ไม่ว่าจะเป็นนายท่าน นายหญิง คุณหนูใหญ่ จะกี่ปัญหาก็วิ่งเข้ามาได้เลย!!” ตี๋ลี่เสวี่ยป้องปากตะโกนเสียงดัง เพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ ท่ามกลางความเงียบสงัดของธรรมชาติ ก่อนที่จะมีเสียงหนึ่งตอบรับกลับมา

“ช่วยด้วยยยยยยยย!!”

ตี๋ลี่เสวี่ย “!!!”

*หนึ่งจิบชา หมายถึง 5 นาที