บทที่ 11

ครั้นรถม้าคันใหญ่หายลับไปจากสายตา หากแต่ตี๋ลี่เสวี่ยก็ยังคงยืนเหม่อลอยอยู่เช่นเดิมเกือบหนึ่งเค่อ จนกระทั่ง อาเถี่ย คนขับรถม้าทักขึ้นมาอย่างแผ่วเบา “คุณหนูรอง…”

เสียงของเขาจึงทำให้ตี๋ลี่เสวี่ยรู้สึกตัว มือบอบบางอ่อนช้อยยกขึ้นซับน้ำตาอย่างรวดเร็ว พลางเรียกแรงฮึดในกายให้ลุกโชน สลัดความเศร้าเสียใจที่เกาะกุมอยู่ทิ้งไป

หยุดร้องได้แล้ว ตี๋ลี่เสวี่ย!

เป็นเจ้าที่ตัดสินใจเลือกหนทางนี้เอง ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น เจ้าย่อมต้องยอมรับในการเลือกนั้นสิ!

“เจ้ากลับจวนโหวไปก่อนเถิด แล้ววันพรุ่งในยามเฉิน ค่อยมารับข้าที่นี่”

“ตะ แต่ว่า…” อาเถี่ยเริ่มอิดออด จะให้เขาปล่อยคุณหนูรองไว้ที่วัดแต่เพียงผู้เดียวได้อย่างไร

ตี๋ลี่เสวี่ยส่งยิ้มให้ “ไปเถิด ข้าแจ้งนายท่าน… ท่านพ่อแล้วว่าข้าอยากจะอยู่เคารพสักการะท่านแม่และค้างคืนที่นี่ ท่านพ่อก็ได้อนุญาตแล้ว หากเจ้าเป็นกังวลนัก วันพรุ่งก็มารับข้าแต่เช้าหน่อยก็แล้วกัน”

อาเถี่ยลังเล หากแต่ก็พยักหน้าตอบรับตามคำสั่ง “ขอรับ คุณหนูรอง”

มิใช่ว่าตี๋ลี่เสวี่ยยังไม่อยากกลับเข้าไปในจวนเหรินอี้โหว หากแต่นางรู้สึกว่านางยังไม่พร้อม ในวันที่บิดามารดาและสหายสนิทอย่างเจิ่งเสวี่ยอิ๋งจากไป

จิตใจของนางก็ดำดิ่งจนนับว่าแย่แล้ว หากต้องกลับจวนไปเผชิญหน้ากับนายท่าน นายหญิง และบรรดาคุณหนู เพื่อสวมบทบาทของอาอิ๋งให้แนบเนียนอีก นางก็กลัว… กลัวว่าจะเผยพิรุธออกมาเสียมากกว่า

ดังนั้น ตี๋ลี่เสวี่ยจึงขอเวลาหลบมาทำใจก่อนสักคืน ให้ความโศกเศร้าที่เกาะกุมในใจมันคลายลง เพื่อที่จะตั้งสติและพร้อมรับมือกับคนรอบตัวของอาอิ๋ง รวมถึงสวมบทในชีวิตใหม่ที่นางครอบครองอยู่นี้ให้แนบเนียน!

ตี๋ลี่เสวี่ยถอนหายใจอย่างแรง ก่อนจะหมุนตัวหันกลับมาเจอประตูวัดหลิงจี้ที่ปลายเนินเขา นางก็อดจะเม้มริมฝีปากอย่างหนักใจมิได้

อืม… ข้าควรจะทำอย่างไรดี…

ด้วยความเชื่อทางจิตใจและความเชื่อทางร่างกายกำลังขัดแย้งกันอย่างรุนแรง จนตี๋ลี่เสวี่ยไม่รู้จะทำอย่างไรดี จนสุดท้าย นางก็ตัดสินใจเดินลัดเลาะไปตามริมเนินเขา ด้วยรู้ดีว่าหลุมศพมารดาของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งอยู่ที่หลังเขาของวัดหลิงจี้

เอาเถิด! อย่างน้อยก็มิต้องเดินเข้าวัดไปตรง ๆ !!

ตี๋ลี่เสวี่ยคิดอย่างสบายใจ ก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปทางหลังเขา นางเดินเลี้ยวซ้ายก็จะเจอสุสานข้างวัดที่มีหลุมศพเรียงราย ด้วยคำสั่งของฉินซื่อที่ไม่ต้องการให้บรรดาอนุมาฝังรวมอยู่กับสุสานของจวนเหรินอี้โหว ดังนั้น หลุมศพของอนุอวี้จึงต้องมาอยู่ที่วัดหลิงจี้แห่งนี้แทน

ตี๋ลี่เสวี่ยเดินตรงไปที่หลุมศพของอนุอวี้อย่างคุ้นเคย ด้วยหลายครั้งที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งมากราบไหว้หลุมศพของมารดา ตี๋ลี่เสวี่ยก็มักจะติดตามมาด้วย และนางก็มักจะใช้วิธีเดินทางเช่นนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงการเดินเข้าวัดหลิงจี้ไปตรง ๆ

ตี๋ลี่เสวี่ยทำพิธีเคารพมารดาของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่จะรู้สึกถึงสายตาของใครบางคนที่จับจ้องนางอยู่ตลอดเวลา จนตี๋ลี่เสวี่ยรู้สึกเย็นวาบไปทั่วทั้งแผ่นหลัง

นางหันขวับกลับไปทันที!

พระอาจารย์ชิงเต๋อ!!

ตี๋ลี่เสวี่ย “!!!”

พระอาจารย์ชิงเต๋อเป็นเจ้าอาวาสของวัดหลิงจี้แห่งนี้ ซึ่งท่านได้รับการนับถือเป็นอย่างมาก ด้วยมีวาจาศักดิ์สิทธิ์ สามารถทำนายทายทักได้อย่างแม่นยำ ทำให้บรรดาขุนนางรวมถึงชาวบ้านหลายคนนับถือเลื่อมใส แห่กันมาสักการะขอพรที่วัดหลิงจี้มิได้ขาด

แต่ด้วยพระอาจารย์ชิงเต๋อนั้น เป็นที่นับถือเป็นอย่างมาก การที่จะได้เจอและสนทนาธรรมกับท่านจึงมิใช่เรื่องง่าย อยู่ที่ว่าท่านจะออกมาพบและร่วมสนทนาธรรมด้วยหรือไม่

แล้วนี่เหตุใดพระอาจารย์ชิงเต๋อจึงได้มาปรากฏกายอยู่ที่สุสานหลังวัดหลิงจี้ได้เล่า!?

ละ… แล้วข้าต้องทำอย่างไร? เอ่ยนมัสการ… ไม่สิ! ยกมือไหว้หรือ? แต่ข้าเป็นอิสลาม ไม่สิ! ร่างนี้เป็นพุทธ แล้วปกติชาวพุทธทักทายอย่างไร?

“อะ… เอ่อ…” ตี๋ลี่เสวี่ยเริ่มร้อนรน ละล่ำละลักอย่างไม่รู้จะกล่าวทักทายและนมัสการอีกฝ่ายอย่างไรดี

พระอาจารย์ชิงเต๋อกลับยกยิ้มอย่างมีเมตตา พลางกล่าวเสียงเบาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ไม่ว่าผู้ใดได้ยินแล้วก็พลันรู้สึกสงบใจได้อย่างง่ายดาย “โยมใจเย็นก่อนเถิด…”

ตี๋ลี่เสวี่ย “???”

“อามิตตาพุทธ สิ่งที่โยมเห็นอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เป็น สิ่งที่ไม่ได้ครอบครองมาตั้งแต่ต้นก็มิได้หมายความว่าจะมิใช่ของโยม”

ตี๋ลี่เสวี่ยขมวดคิ้วแน่น เมื่อนางฟังสิ่งที่พระอาจารย์ชิงเต๋อพูดไม่เข้าใจ “???”

พระอาจารย์ชิงเต๋อยกรอยยิ้มให้อย่างอ่อนโยนอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “ในเวลานี้ โยมอาจจะยังไม่เข้าใจ สับสนว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับโยม แต่โยมจงรู้ไว้เถิดว่านี่คือที่ที่เหมาะสมและสมควรแล้ว นี่คือสิ่งที่เป็นของโยมมาตั้งแต่ต้น”

“เอ่อ… แล้ว…” ตี๋ลี่เสวี่ยก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี และที่ไม่เข้าใจมากไปกว่านั้นคือนางจะสนทนาต่อพระอาจารย์ตรงหน้าอย่างไรดี จึงได้แต่อ่ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่เช่นนั้น

“นี่ก็ใกล้ค่ำมากแล้ว หากโยมไม่สะดวกใจที่จะพำนักที่นี่ โยมจงเดินลงเขาไปทางเหนืออีกประมาณหนึ่งจิบชา จะมีโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ใกล้ลำธารอยู่ตรงนั้น”

“บริเวณนั้นเป็นพื้นที่ส่วนตัวของตระกูลพ่อค้าผู้ใจบุญที่มีความเลื่อมใสในศาสนาเป็นอย่างมาก ดังนั้น เขาจึงตั้งใจสร้างโรงเตี๊ยมขึ้นมา เพื่อให้สาธุชนทั้งหลายได้เข้าพักค้างคืนอย่างปลอดภัย อย่างไรเสีย โยมก็จงไปพักที่นั่นเถิด”

ตี๋ลี่เสวี่ยมองตามปลายนิ้วของพระอาจารย์ชิงเต๋อที่ชี้นิ้วไปที่ปลายเนินเขาอีกทาง ก่อนจะสังเกตเห็นอาคารไม้ขนาดสามชั้นตั้งเด่นเป็นสง่า

ดูท่าคืนนี้คงต้องไปพักที่นั่นจริง ๆ แหละ…

“ขอบคุณ…” ตี๋ลี่เสวี่ยหันหน้ากลับมาเตรียมจะกล่าวขอบคุณ หากแต่คำพูดนั้นของนางก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่อพระอาจารย์ชิงเต๋อได้อันตรธานหายไปแล้ว! “!!!”

เอย์ อัลลอฮ์! หายไปแล้ว!!

บรื้อ! รีบไปดีกว่า!!

คิดได้เพียงเท่านั้น ตี๋ลี่เสวี่ยก็รีบรวบชายกระโปรงขึ้นอย่างไม่สนใจความเป็นแม่นางในห้องหอเลยแม้แต่น้อย รีบพาตัวเองไปให้ถึงโรงเตี๊ยมนั้นให้เร็วที่สุด!

*หนึ่งจิบชา หมายถึง 5 นาที

*หนึ่งเค่อ หมายถึง 15 นาที

*ยามเฉิน หมายถึง ช่วงเวลา 07.00-08.59 น.