บทที่ 1

ความอบอุ่นที่ห่อหุ้มรอบกายคือสัมผัสแรกที่นางรู้สึกได้ เปลือกตาหนาค่อย ๆ ถูกยกขึ้น ดวงตาเมล็ดซิ่งกะพริบถี่ ก่อนจะมองเห็นเพดานเรือนที่ไม่คุ้นตา

ที่นี่ที่ไหน?

ไม่ใช่ห้องนอนของข้าที่เรือนเฉิ่งจี้นี่นา…

ตี๋ลี่เสวี่ยบอกกับตนเองจนแน่ใจ พลางกลอกนัยน์ตากวาดมองเพดานไปมา ก่อนที่จะค่อย ๆ พยุงกายลุกขึ้นนั่ง ทำให้ผ้าห่มผืนหนาร่วงหล่นลงมา นางจึงได้เห็นสภาพห้องนอนที่นางกำลังนอนอยู่

ผนังห้องทาสีขาวนวล ตัดกับกรอบประตูและหน้าต่างที่ทำจากไม้สนสีอ่อน แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาเพียงเล็กน้อย ทำให้นางมองเห็นตู้เสื้อผ้าที่ทำจากไม้เนื้อแข็งสีเข้มตั้งอยู่ที่มุมห้อง

โต๊ะเครื่องแป้งไม้ไผ่ที่ขัดเงาอย่างดี มีคันฉ่องทองแดงทรงกลมตั้งอยู่ สิ่งของบนโต๊ะมีเพียงหวีหยกธรรมดา และกล่องเครื่องประทินโฉมไม้เล็ก ๆ ที่บรรจุผงแป้งและชาดที่มีคุณภาพดี แต่ไร้ของล้ำค่าอย่างไข่มุกหรืออัญมณีอื่นใด

อีกด้านหนึ่งเป็นโต๊ะหนังสือข้างหน้าต่างกระดาษและพู่กันวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ผ้าม่านที่ทำจากผ้าฝ้ายเนื้อหนาพลิ้วไหวไปตามแรงลม ไร้ซึ่งสิ้นอับชื้นจากโรงม้าอย่างที่นางคุ้นเคย

นี่มัน... ห้องนอนของอาอิ๋งนี่?

เหตุใดข้าจึงมานอนในห้องของอาอิ๋งได้เล่า?

หากข้านอนอยู่ที่นี่ แล้วอาอิ๋งจะนอนที่ใดกัน?

ตี๋ลี่เสวี่ยคิดอย่างสงสัย ไม่มีทางที่นายท่านและนายหญิงจะให้ข้ามานอนบนเตียงของอาอิ๋งได้หรอก!!

แม้จะพูดไม่ได้เต็มปากว่านางมิใช่สาวใช้ที่ซื้อตัวมาเหมือนสาวใช้คนอื่นทั่วไปในจวนเหรินอี้โหว เพราะนางเป็นบุตรสาวของหนู่เอ๋อร์เจียงและกู่ลี่น่าที่ได้ทำข้อตกลงกับเหรินอี้โหวไว้ตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนแล้ว

แต่เดิมครอบครัวของนางเป็นชาวอุยกูร์ที่อาศัยอยู่บริเวณทางเหนือของแคว้นต้าจิ้ง และในขณะที่นางเพิ่งครบห้าหนาว หนู่เอ๋อร์เจียงก็ได้ตัดสินใจพากู่ลี่น่าและตี๋ลี่เสวี่ยเข้าร่วมขบวนคาราวานค้าม้า

หากแต่โชคร้ายที่ขบวนคาราวานค้าม้าของพวกเขาถูกโจรบุกปล้นระหว่างทาง หนู่เอ๋อร์เจียงจึงได้แต่พาพวกนางควบม้าหนีการไล่ล่าเตลิดไกลมาถึงเมืองหลวงของแคว้นต้าจิ้งในสภาพสะบักสะบอม

พวกนางสามคนพ่อแม่ลูกไร้ของมีค่าติดตัว บิดาได้แต่จำใจขายม้าที่พาพวกเขาหนีตายมาถึงเมืองหลวงอย่างจำใจ เพื่อแลกกับอาหารประทังชีวิตไปวัน ๆ

ในขณะที่พวกนางกำลังนั่งคุดคู้อยู่ที่กำแพงเมือง ม้าศึกชั้นยอดที่เหรินอี้โหวกำลังควบผ่านมาเกิดอาการตื่นกลัวอย่างรุนแรงจนเกือบจะก่อให้เกิดอันตรายต่อชาวบ้านในบริเวณนั้น

โชคดีที่หนู่เอ๋อร์เจียง บิดาของนางมีทักษะควบคุมและดูแลม้าที่ยอดเยี่ยมอยู่ตรงนั้นพอดี จึงสามารถเข้าไปปลอบโยนและควบคุมม้าให้สงบลงได้ในพริบตา

เหรินอี้โหวนึกทึ่งกับความสามารถเฉพาะตัวนั้นเป็นอย่างมาก จึงได้ไต่ถามความเป็นมา ก่อนที่จะว่าจ้างให้หนู่เอ๋อร์เจียงมาเป็นผู้จัดการคอกม้าทั้งหมดของจวน ด้วยเหรินอี้โหวนั้นมีความโปรดปรานม้าเป็นอย่างมาก จึงเฝ้าตามหาผู้ที่มีความสามารถและเชี่ยวชาญในการดูแลม้ามาโดยตลอด

ในครั้งแรก หนู่เอ๋อร์เจียงก็เกิดความลังเล แต่เมื่อเห็นภรรยาและบุตรสาวที่แทบจะอดตายอยู่ริมกำแพงแล้วจึงได้ตอบตกลง พร้อมทั้งยื่นข้อตกลงว่าพวกนางจะอาศัยอยู่ที่จวนเหรินอี้โหวจนกว่าจะสามารถติดต่อกับสหายชาวอุยกูร์ได้ หากพวกนางสามารถกลับเผ่าได้เมื่อใด พวกนางก็จะจากไปในทันที

เหรินอี้โหวตอบรับข้อตกลงนั้น และได้ทำการว่าจ้างหนู่เอ๋อร์เจียงให้เป็นผู้จัดการคอกม้าทั้งหมดของจวน พร้อมทั้งจัดเตรียมเรือนพักส่วนตัวนามว่าเรือนเฉิ่งจี้ไว้ให้หนู่เอ๋อร์เจียงและครอบครัวเป็นการเฉพาะ

อีกทั้งยังเห็นว่าตี๋ลี่เสวี่ย บุตรสาวของหนู่เอ๋อร์เจียงในวัยห้าหนาว อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเจิ่งเสวี่ยอิ๋ง บุตรสาวคนรองของตน จึงได้ว่าจ้างตี๋ลี่เสวี่ยให้เป็นสาวใช้คนสนิทของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งตั้งแต่นั้นมา

เมื่อเวลาผ่านมานานนับสิบปี พวกนางสองคนก็เป็นมากกว่านายบ่าว กอปรกับแต่เดิมร่างกายของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งนั้นไม่ค่อยแข็งแรง ตั้งแต่ที่อนุอวี้ มารดาของนางจากไป ก็ไม่ค่อยมีผู้ใดในจวนเหรินอี้โหวให้ความสนใจดูแล

หนู่เอ๋อร์เจียงและกู่ลี่น่าเห็นเช่นนั้นก็อดสงสารไม่ได้ จึงได้ช่วยกันเลี้ยงดูเจิ่งเสวี่ยอิ๋งร่วมกับตี๋ลี่เสวี่ย ราวกับว่าเป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของตนอีกคน

ด้วยกู่ลี่น่าที่พอมีความรู้ทางแพทย์ติดตัวและมียาบำรุงร่างกายตำรับอุยกูร์อยู่ในมือ จึงทำให้ร่างกายของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งดีขึ้นเป็นอย่างมากในช่วงสิบปีที่ผ่านมานี้ หากแต่เพื่อความปลอดภัยของนาง เจิ่งเสวี่ยอิ๋งยังคงต้องแสร้งอ่อนแอและเจ็บป่วยได้ง่าย เพื่อตบตาผู้อื่นที่หวังจะกลั่นแกล้งนางในจวน

ไม่ได้! ไม่ได้! จะให้ผู้ใดเข้ามาเห็นว่าข้าแอบมานอนบนเตียงของอาอิ๋งไม่ได้ มิเช่นนั้น สาวใช้ปากมากพวกนั้นจะเอาไปฟ้องนายหญิง แล้วมาหาเรื่องแกล้งอาอิ๋งอีก!

ตี๋ลี่เสวี่ยผุดลุกขึ้นจากเตียง สองมือเตรียมตวัดผ้าห่มออกจากกาย แต่นางก็ดันบังเอิญเห็นบางอย่างเสียก่อน

ท่อนแขนขาวเรียบเนียนกลมกลึง ปลายนิ้วเรียวยาวได้รูป…

ตี๋ลี่เสวี่ยพลิกท่อนแขนที่มองเห็นไปมาอย่างไม่เชื่อสายตา

นี่ไม่ใช่แขนของข้านะ…

ตี๋ลี่เสวี่ย “!!!”

ร่างบางในชุดสีขาวก้าวเท้าลงจากเตียงที่ทำจากไม้หอมเนื้อดี เพียงแค่เท้าแรกที่เหยียบลงไป ตี๋ลี่เสวี่ยก็รู้สึกได้ถึงอาการมึนศีรษะที่เข้ามาจู่โจม หากแต่นางก็กัดฟัน เพื่อที่จะพิสูจน์ความจริงบางอย่าง

นางพยายามประคองร่างกายเดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้งไม้ไผ่ที่ตั้งคันฉ่องทองแดงทรงกลมไว้อยู่ นางหยิบฉวยมันขึ้นมาส่องหน้าตนเองในทันที

“อาอิ๋ง!!”