บทที่ 2

ดวงตาเมล็ดซิ่งที่สะท้อนกลับมาในคันฉ่องทองแดงเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา ริมฝีปากเล็กอ้าค้างอย่างตกตะลึง

อาอิ๋งเหรอ!?

นี่ข้ากลายเป็นอาอิ๋งอย่างนั้นเหรอ!?

ตี๋ลี่เสวี่ยหันหน้าไปทางซ้ายที ไปทางขวาที ไม่ว่าจะก้มจนเห็นรอยย่นที่หน้าผาก หรือเงยจนเห็นเหนียงที่ใต้คาง ก็ล้วนแต่เป็นใบหน้าของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งทั้งสิ้น

ไม่… ไม่สิ! ข้าจะกลายเป็นอาอิ๋งได้อย่างไร!?

ตี๋ลี่เสวี่ยยังคงไม่เชื่อในสิ่งที่สะท้อนกลับมาในคันฉ่อง จนสุดท้าย นางตัดสินใจวางคันฉ่องนั้นกลับลงไปบนโต๊ะ แล้วสูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเลิกสาบเสื้อออก นางก้มหน้าลงไปมอง เพื่อทดสอบเรือนร่างเป็นครั้งสุดท้าย

ไม่เพียงแต่จะเห็นผิวพรรณเนินเนื้อส่วนสงวนของสหายเท่านั้น นางยังเห็นจี้หยกที่จะเป็นของต่างหน้าของมารดาที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งมักจะสวมใส่ไว้ติดกายเสมออีกด้วย

เป็นร่างกายของอาอิ๋งจริง ๆ ด้วย!

แล้วทำไมข้าถึงได้มาอยู่ในร่างของอาอิ๋งล่ะ?

สมองของตี๋ลี่เสวี่ยแทบจะประมวลผลไม่ทัน เมื่อพบเจอกับความจริงที่แสนประหลาด ซึ่งเกิดขึ้นกับตนเอง

ถ้าข้าอยู่ในร่างอาอิ๋ง นั่นหมายความว่าอาอิ๋งก็อยู่ในร่างของข้าใช่หรือไม่นะ?

ไป! ไปพิสูจน์กันดีกว่า!

เร็วเท่าความคิด ตี๋ลี่เสวี่ยหมุนตัวก้าวเท้ายาวไปทางประตู ก่อนที่จะ…

ตึง!!

ร่างบางล้มหน้าทิ่มในทันที เพราะปลายเท้าที่นางก้าวยาวออกมาเหยียบลงบนชายกระโปรงกรุยกราย จนรั้งให้ทั้งร่างล้มคะมำในก้าวถัดมาทันที

โชคดีที่ตี๋ลี่เสวี่ยมีทักษะทางด้านร่างกายและไหวพริบที่ยอดเยี่ยม นางจึงสามารถใช้มือยันพื้นไว้ได้อย่างฉิวเฉียด

“เกือบไปแล้ว เกือบไปแล้ว… ฟู่ววว” ตี๋ลี่เสวี่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนที่จะพยายามยันตัวลุกขึ้นยืน สองมือยกชายกระโปรงกร่อมเท้าขึ้นสูง เพื่อไม่เกิดเหตุการณ์อย่างเมื่อครู่ขึ้นอีก

แต่ยังไม่ทันที่ปลายเท้าของนางจะได้ก้าวเดิน เสียงจากด้านนอกห้องก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

“นี่เราต้องยกยามาให้คุณหนูรองอีกนานแค่ไหนกันเนี่ย?” เสียงสาวใช้นางหนึ่งดังขึ้นอย่างหงุดหงิด

“ก็จนกว่านางจะฟื้นกระมัง?” สาวใช้อีกคนตอบกลับมา “ทำอย่างไรได้ เราก็เป็นแค่สาวใช้ นายหญิงสั่งมาอย่างไรก็ต้องทำตามอย่างนั้น”

“เสี่ยวม่านกับเพ่ยจูรึ?” ตี๋ลี่เสวี่ยพึมพำ เมื่อจำโทนเสียงของสาวใช้ที่เดินเข้ามาใกล้ได้ ด้วยนางคลุกคลีอยู่กับบรรดาสาวใช้ในจวนมาตลอดสิบปี

ไม่ว่าจะน้ำเสียงหรือท่าเดิน นางล้วนจำได้ทั้งสิ้น!

ยิ่งได้เห็นสองเงาที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ผ่านกระดาษบนกรอบหน้าต่างไม้ ตี๋ลี่เสวี่ยไม่ทันคิดสิ่งใดก็รวบชายกระโปรงแล้วกระโจนกลับขึ้นไปบนเตียง คว้าผ้าห่มมาคลุมโปงราวกับยังหลับใหล ไม่รู้สึกตัว

ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…

“คุณหนูรองเจ้าคะ…” เสี่ยวม่านเอ่ยเรียก หากแต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา พวกนางสองคนจึงเลื่อนประตูเปิดออกอย่างวิสาสะ

เพ่ยจูที่โผล่หน้าเข้ามาก่อน ยกมุมปากสูงอย่างดูแคลน “เห็นไหมเล่า? ข้าว่าแล้วว่านางยังไม่ฟื้นขึ้นมาหรอก”

เสี่ยวม่านเดินถือถาดไม้เข้ามาในห้อง ก่อนจะวางถ้วยยาร้อนลงบนโต๊ะไม้เล็ก ๆ ข้างเตียง แล้วนำยาถ้วยเก่าเก็บกลับไป

“ข้าว่าถ้านางฟื้นขึ้นมาสิแปลก ตั้งแต่ตกน้ำไป นายหญิงก็ให้หมอมาตรวจดูอาการและเขียนเทียบยาให้เพียงครั้งเดียว จากนั้นก็ไม่แยแสนางอีกเลย”

เพ่ยจูนึกดูแคลน “เฮอะ! จะทำอย่างไรได้ก็ในเมื่อตนเองเป็นเพียงบุตรอนุ! อีกทั้งยังไม่มีอี๋เหนียงคอยดูแลเหมือนคุณหนูสาม คุณหนูสี่ แล้วก็คุณหนูห้าอีก สุดท้ายก็ได้แต่ต้องพึ่งตัวเองเท่านั้นแหละ!”

“ช่างเถอะ ช่างเถอะ เราเสร็จธุระแล้วก็รีบออกไปเถิด” เสี่ยวม่านเอ่ยชวนสหายให้ออกไป “หากนางตื่นขึ้นมา แล้วได้ยินที่เจ้าว่านาง ประเดี๋ยวก็ถูกลงโทษเอาหรอก!”