บทที่ 3

“ลงโทษแล้วอย่างไร ผู้ใดกลัวกัน!” เพ่ยจูยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ หากแต่สองเท้าก็รีบก้าวออกจากห้อง ด้วยกลัวว่าคุณหนูรองจะตื่นขึ้นมาแล้วลงโทษนางจริง ๆ

เสี่ยวม่านเห็นอย่างนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างระอา แล้วก้าวเท้าออกจากห้องตามไป

เมื่อบานประตูเรือนชิงหนิงถูกปิดสนิท เสียงสนทนาระหว่างเสี่ยวม่านกับเพ่ยจูเบาลงไปเรื่อย ๆ ตี๋ลี่เสวี่ยจึงค่อย ๆ หรี่ตาขึ้นทีละข้าง เมื่อไม่เห็นผู้ใดอยู่ในห้องแล้ว นางจึงได้ผุดลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง

“ฟู่วว นึกว่าจะถูกจับได้ซะแล้ว” ตี๋ลี่เสวี่ยตบอกปลอบใจตัวเองเบา ๆ ก่อนที่จะนึกขึ้นได้ว่า “เอ๊ะ! แล้วข้าจะกลัวพวกนางจับได้ด้วยเหตุใด ในเมื่อตอนนี้ ข้าเป็นอาอิ๋งแล้วนี่น่า…”

คิดได้เท่านั้น ตี๋ลี่เสวี่ยก็อยากโขกศีรษะลงบนหมอนแรง ๆ หากแต่ได้กลิ่นยาลอยฟุ้งออกมาดึงความสนใจของนางไปเสียก่อน

นางเอียงคอมองอย่างสงสัย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยยานั้นขึ้นมาดม

“อี๊… ยาราคาถูก…” ตี๋ลี่เสวี่ยย่นจมูก ยู่ปากอย่างดูแคลนถ้วยยาในมือ “ท่านแม่ยังใช้สมุนไพรที่มีราคาแพงกว่านี้มาต้มให้อาอิ๋งกินเลย นายหญิงช่างตระหนี่จริงเชียว!”

ตี๋ลี่เสวี่ยเบ้ปาก ก่อนที่จะวางถ้วยยาลงตามเดิม “จริงสิ! เราว่าจะไปหาอาอิ๋งนี่น่า!”

ร่างบอบบางหมุนตัวก้าวลงจากเตียงอีกครั้ง แม้ว่าจะยังมีอาการมึนศีรษะเล็กน้อย แต่ตี๋ลี่เสวี่ยก็ไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้แล้ว

“ไม่ได้! ต้องเปลี่ยนชุดก่อน!” ตี๋ลี่เสวี่ยก้าวเท้ามาถึงหน้าประตู จึงเพิ่งได้สังเกตเห็นชุดที่นางสวมใส่อยู่ ว่าเป็นเพียงชุดสำหรับใส่ในเรือนส่วนตัวเท่านั้น

ตี๋ลี่เสวี่ยเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้า แล้วเลือกหยิบชุดสีฟ้าสดใสออกมาสวมใส่อย่างรวดเร็วด้วยความเคยชินของร่างกายจนนางยังนึกแปลกใจ แต่ยังไม่ทันได้เอะใจอะไร เพราะในยามปกติ ตี๋ลี่เสวี่ยก็มักจะช่วยเจิ่งเสวี่ยอิ๋งแต่งตัวอยู่แล้ว ก่อนที่นางจะมองหาดอปป้ามาสวมใส่ตามความเคยชิน

“ไม่ได้สิ! นี่มันร่างของอาอิ๋ง อาอิ๋งไม่สวมดอปป้าสิ”

ตี๋ลี่เสวี่ยเกาศีรษะด้วยความขัดใจในหลักความเชื่อของตนเองกับรูปลักษณ์ภายนอกในยามนี้ นางเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะแต่งกายให้เรียบร้อยแล้วรีบตรงไปยังเรือนเฉิ่งจี้ของตนเอง

ตี๋ลี่เสวี่ยออกจากเรือนชิงหนิงของคุณหนูรองเดินตรงไปทางด้านหลังจวนเหรินอี้โหว ก่อนจะเห็นโรงม้าขนาดใหญ่ และข้าง ๆ ติดกันเป็นเรือนเฉิ่งจี้ของหนู่เอ๋อร์เจียง บิดาของนาง

ซึ่งในขณะที่ตี๋ลี่เสวี่ยเดินไปถึงนั้น หนู่เอ๋อร์เจียงก็กำลังก้มเก็บของลงในกล่องเครื่องมืออยู่หน้าเรือนเฉิ่งจี้

“ท่านพ่อ…” ตี๋ลี่เสวี่ยที่ยามนี้เหมือนเด็กน้อยที่กำลังหลงทาง ครั้นได้เห็นหน้าบุพการีก็สะท้านไปทั้งตัวด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย น้ำตารื้นขึ้นมาราวกับต้องการร่ำไห้

เสียงเรียกแผ่วเบา ทำให้หนู่เอ๋อร์เจียงต้องเงยหน้าขึ้นมามอง เมื่อเห็นว่าผู้ใดมาเยือนถึงเรือนชาน ก็ส่งรอยยิ้มทักทายอย่างยินดีที่เห็นคนตรงหน้า “อ้าว! คุณหนูรอง หายดีแล้วหรือขอรับ?”

เสียงทักทายของหนู่เอ๋อร์เจียงดังกังวาน จนทำให้ตี๋ลี่เสวี่ยต้องตื่นจากภวังค์เมื่อครู่ว่ายามนี้ รูปลักษณ์ของนางมิใช่ ‘ตี๋ลี่เสวี่ย’ บุตรสาวของหนู่เอ๋อร์เจียง หากแต่เป็น ‘เจิ่งเสวี่ยอิ๋ง’ คุณหนูรองของจวนเหรินอี้โหวต่างหาก!

“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ เอ๊ย! ท่านลุง” ตี๋ลี่เสวี่ยตอบอย่างเคอะเขินด้วยความที่นางยังไม่สามารถปรับตัวได้ดีนัก “มิทราบว่าอาอิ๋ง เอ๊ย! ลี่ลี่ฟื้นหรือยังเจ้าคะ?”

หนู่เอ๋อร์เจียงฉีกยิ้มกว้างกับคำตอบนอบน้อมนั้น “ดิลลี่เพิ่งจะฟื้นน่ะ แม่เขาเพิ่งเอายาเข้าไปให้ แต่นับว่าร่างกายของคุณหนูรองดีขึ้นมากแล้วจริง ๆ นะขอรับ ดูเอาเถิด ทั้ง ๆ ที่คุณหนูรองตกน้ำก่อน หากแต่ดิลลี่กลับฟื้นขึ้นมาทีหลังคุณหนูเสียอีก”

ตี๋ลี่เสวี่ยได้แต่ยิ้มแหยอย่างไม่รู้จะตอบสิ่งใด ก่อนจะถามขึ้นใหม่ว่า “เช่นนั้น ข้าขอเข้าไปหาลี่ลี่ได้หรือไม่เจ้าคะ?”

“อืม…” หนู่เอ๋อร์เจียงเริ่มลังเลขึ้นมา ด้วยอาการของบุตรสาวเพิ่งจะฟื้นไข้ หากให้เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเข้าไปหาในยามนี้ ไม่รู้ว่าจะเป็นการรบกวนบุตรสาวของเขาหรือเปล่า “เดี๋ยวข้าไปถามดิลลี่ก่อนนะขอรับ เผื่อนางอาจจะยังอ่อนเพลียต้องการพักผ่อน…”

“เจ้าค่ะ ท่านลุง” ตี๋ลี่เสวี่ยพยักหน้ารับทราบอย่างไม่นึกแปลกใจอะไร เพราะเป็นธรรมดาอยู่แล้วที่ท่านพ่อจะให้ความสำคัญกับนางมากที่สุด อีกทั้งพวกนางก็ไม่อาจนับได้ว่าเป็นบ่าวหรือสาวใช้ของจวนเหรินอี้โหวอย่างเต็มตัวเช่นเดียวกับคนรับใช้คนอื่นในจวน

หากแต่หนู่เอ๋อร์เจียงยังไม่ทันได้กลับเข้าเรือนเฉิ่งจี้ไปถาม กู่ลี่น่าก็เดินออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง “ดิลลี่กำลังรอให้คุณหนูรองเข้าไปหาอยู่พอดีเจ้าค่ะ”

*ดอปป้า เป็นเครื่องสวมศีรษะติดกายของชาวอุยกูร์