บทที่ 5

ตี๋ลี่เสวี่ยรีบถลาไปทรุดตัวลงนั่งบนเตียงที่เคยเป็นของนาง ดวงตาเมล็ดซิ่งของร่างจ้องมองใบหน้าสวยคมเข้มของตนเองด้วยความรู้สึกแปลก ๆ “ข้า... เพราะเหตุใด... ข้าไม่เข้าใจ...”

ถ้อยคำที่ไม่อาจเรียบเรียงเป็นประโยคถูกกล่าวออกมาไม่เป็นคำ พร้อมสีหน้าและแววตาที่สะท้อนถึงความสับสนงงงวยของเจ้าตัว ลืมเหตุการณ์กระอักกระอ่วนที่หน้าเรือนไปเสียสิ้น

แท้จริงแล้วในใจของตี๋ลี่เสวี่ยมีหลากหลายคำถามที่อยากกล่าวออกมา หากแต่เมื่อได้เจอหน้าเจิ่งเสวี่ยอิ๋งในร่างของตัวเองแล้ว นางกลับพูดสิ่งใดไม่ออกสักคำ

เช่นเดียวกับเจิ่งเสวี่ยอิ๋งที่ได้เห็นร่างของตัวเองปรากฏอยู่ตรงหน้าเหมือนกัน “ข้าเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน”

“นี่มันเกิดสิ่งใดขึ้น? พวกเราสลับร่างกันได้อย่างไร? แต่ข้าไม่รู้ล่ะ เราจะต้องหาวิธีสลับร่างกลับให้ได้นะ อาอิ๋ง!” ตี๋ลี่เสวี่ยร้องบอกอย่างร้อนรน “ยิ่งเมื่อครู่ ท่านพ่อท่านแม่บอกข้าว่าอีกไม่กี่วัน ขบวนคุ้มกันของท่านลุงต้าปาถูก็จะมารับพวกข้ากลับแล้วด้วย หากพวกเราสลับร่างกลับไม่ทันจะทำเช่นไร?”

“แล้วเจ้ารู้หรือว่าพวกเราสลับร่างกันด้วยเหตุใด?” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งย้อนถามเสียงเรียบ ชวนให้ตี๋ลี่เสวี่ยชะงักไปชั่วครู่ นางเอียงคอมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความงุนงง แม้ว่าจะเป็นการมองใบหน้าของตนเองก็ตามที

“อาอิ๋ง... เหตุใดท่านจึงดูใจเย็นนัก ดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจกับการสลับร่างของพวกเราเลย”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งหรี่ตาลง “ลี่ลี่ เจ้ามิต้องมาจับผิดข้าหรอก ข้าเองก็ร้อนใจไม่ต่างจากเจ้า แต่ในระหว่างที่ข้านั่งคิดเมื่อครู่ ข้าก็เฝ้านึกทบทวนเหตุการณ์สุดท้ายที่พวกเราต่างยังอยู่ในร่างของตนเอง”

“ครั้งสุดท้ายที่ยังอยู่ในร่างของตนเอง?” ตี๋ลี่เสวี่ยทวนคำ พร้อมนึกตาม “ข้าช่วยท่านขึ้นมาจากสระบัว... ก่อนที่จะสลบไป แต่พอข้าตื่นขึ้นมา... ก็เป็นร่างของท่านที่เรือนชิงหนิงแล้ว”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งพยักหน้า “ใช่ ข้าเองก็สลบไปที่ข้างสระบัว พอฟื้นขึ้นมาก็เป็นร่างของเจ้าแล้วเช่นกัน”

“ถ้าเช่นนั้น สิ่งที่ทำให้พวกเราสลับร่างกันก็ต้องเป็นที่สระบัวแน่ ๆ ” ตี๋ลี่เสวี่ยร้องขึ้นอย่างดีใจ เมื่อพบเจอทางแก้ของปัญหาแล้ว นางรีบผุดลุกขึ้น พลางดึงมือของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งให้ลุกขึ้นตาม “ไป! อาอิ๋ง พวกเราไปที่สระบัวกันเถิด เราจะต้องสลับร่างกันได้แน่ ๆ !!”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งลุกขึ้นตามแรงดึง หากแต่ทันทีที่ปลายเท้าแตะลงบนพื้น นางกลับทิ้งตัวลงคุกเข่าต่อหน้าตี๋ลี่เสวี่ย ต่อหน้าร่างแท้ ๆ ของนาง

ตุบ!!

เข่าของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งในร่างของตี๋ลี่เสวี่ยกระแทกลงบนพื้นไม้ในห้องนอนเสียงดัง จนตี๋ลี่เสวี่ยถึงกับสะดุ้งและผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“อาอิ๋ง! ท่านทำอะไรน่ะ!? ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!” ตี๋ลี่เสวี่ยร้องถามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสหายสนิทคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ก่อนจะรีบก้มลงมาช่วยประคอง หากแต่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งกลับปัดมือของตี๋ลี่เสวี่ยที่พยายามดึงนางให้ลุกขึ้นยืนออก

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเงยหน้าขึ้นมองตี๋ลี่เสวี่ยด้วยแววตาที่เว้าวอน “ลี่ลี่! ข้าขอโทษ แต่ข้าขอร้อง ขอเจ้าเมตตาข้าด้วยเถิด!!”

“เมตตาอันใด? ข้าไม่เข้าใจ ท่านกำลังทำให้ข้ากลัวนะ อาอิ๋ง” ตี๋ลี่เสวี่ยร้องบอกอย่างลนลาน ด้วยนางไม่เคยเห็นสหายของตนมีท่าทางที่สิ้นหวังขนาดนี้มาก่อน

ในขณะที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งยกมือทั้งสองข้างขึ้นประกบกันเหนือหน้าผาก “ข้าขอร้องเจ้า ขอว่าพวกเราอย่าสลับร่างกลับได้หรือไม่?”

ตี๋ลี่เสวี่ย “???”

“ข้ารู้! ลี่ลี่! ข้ารู้ว่าร่างนี้เป็นของเจ้า ชีวิตนี้เป็นของเจ้า!” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเลื่อนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย โขกศีรษะลงพื้นอย่างจริงจังจนหน้าผากสัมผัสกับพื้นไม้อย่างแรง เพื่อแสดงความขอร้องเมตตาอย่างที่สุด “แต่ว่า... ข้าขอได้หรือไม่?”

ตี๋ลี่เสวี่ย “!!!”

นี่มันอะไรกันเนี่ยยยยย