บทที่ ๓ ของขวัญชิ้นแรก

จวบจนรุ่งสาง แสงอรุณสาดส่องผ่านช่องโหว่ของหลังคา ปลุกให้สรรพสิ่งมีชีวิตตื่นขึ้นจากนิทรา หยางจิ้งอวี่ลืมตาขึ้นในความเงียบ ดวงตาของนางกระจ่างใสไร้ซึ่งร่องรอยของความง่วงงุน

‘หรือว่าเรื่องเมื่อคืนเป็นเพียงความฝัน?’

นางครุ่นคิดในใจ แต่แล้วก็ต้องสลัดความคิดนั้นทิ้งไป ความทรงจำเกี่ยวกับระบบแก้แค้นสุดเทพยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เอง

นางทดลองเรียกในใจอย่างเงียบๆ ‘ยังอยู่หรือไม่?’

[อรุณสวัสดิ์โฮสต์ที่รัก! ระบบผู้ยิ่งใหญ่พร้อมรับใช้ท่านเสมอ!]

เสียงที่ร่าเริงจนน่าขนลุกตอบกลับมาแทบจะในทันที ยืนยันว่าเรื่องประหลาดเมื่อคืนไม่ใช่จินตนาการของนางอย่างแน่นอน

จิ้งอวี่ถอนหายใจเบาๆ พลางยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า สายตาของนางกวาดมองไปรอบกาย ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร่างของคนสองคนที่นอนหลับอยู่ไม่ไกล

แม้จะอยู่ในห้วงนิทรา แต่ร่างกายของคนทั้งสองก็ยังคงสั่นสะท้านเป็นพักๆ จากความหนาวเย็น ใบหน้าของพวกนางซูบตอบจนเห็นโหนกแก้มชัดเจน ผิวพรรณซีดเหลืองขาดเลือดฝาด ทุกครั้งที่หายใจเข้าออกจะมีเสียงไอแห้งๆ ดังตามมาเป็นระยะ เป็นสัญญาณของร่างกายที่อ่อนแอจากการขาดสารอาหารและตรากตรำทำงานหนักมานานหลายปี สภาพของพวกนางไม่ต่างอะไรจากตะเกียงที่ใกล้จะสิ้นน้ำมัน^๑

ภาพนั้นทำให้หัวใจของจิ้งอวี่กระตุกวูบ ความรู้สึกหวงแหนและต้องการปกป้องซึ่งเป็นของเจ้าของร่างเดิมผุดขึ้นมาอย่างรุนแรง

‘ร่างกายของพวกนางอ่อนแอเกินไป หากปล่อยไว้เช่นนี้ ต่อให้ข้ามีแผนการที่ดีเพียงใดก็คงไร้ประโยชน์’ นางครุ่นคิดอย่างเฉยชา ‘สิ่งแรกที่ต้องทำ คือฟื้นฟูสุขภาพของพวกนางให้กลับมาแข็งแรงเสียก่อน’

แต่การจะทำเช่นนั้นได้ย่อมต้องใช้ยาบำรุงชั้นดีและอาหารเลิศรส ซึ่งทั้งหมดล้วนต้องใช้เงิน หากว่าพวกนางไม่มีเลยแม้แต่อีแปะเดียว

ราวกับอ่านความคิดของนางออก เสียงในหัวก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

[ไอโย่ว โฮสต์ผู้มีจิตใจเมตตา ข้ามองเห็นความต้องการของท่านแล้ว ความกังวลของท่านย่อมเป็นความกังวลของข้า!]

น้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นเข้าอกเข้าใจนั้นทำให้จิ้งอวี่รู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย

[ในร้านค้าระบบของข้ามียาสุดวิเศษที่สามารถแก้ปัญหาของท่านได้ในพริบตา มันคือยาฟื้นฟูพลังระดับต้น หนึ่งเม็ดสามารถขจัดความอ่อนล้า ฟื้นฟูพลังกาย และรักษาอาการเจ็บป่วยเล็กๆ น้อยๆ ได้อย่างชะงัด]

ข้อเสนอของระบบช่างหอมหวานจนน่าเหลือเชื่อ เป็นสิ่งที่นางต้องการที่สุดในตอนนี้

หยางจิ้งอวี่จึงถามกลับในใจอย่างระแวดระวัง ‘ต้องใช้อะไรแลกเปลี่ยน?’

ในโลกของนาง ไม่มีอาหารกลางวันที่ไหนให้กินฟรี^๒ ทุกอย่างล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย

เสียงของระบบเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์เล็กน้อย

[แหม... โฮสต์ช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก เงื่อนไขนั้นง่ายแสนง่าย เพียงแค่ท่านเอ่ยชมข้าด้วยความจริงใจเท่านั้น!]

“...”

[เพียงแค่ท่านเอ่ยชมข้าว่าระบบช่างสุดยอดหาใครเปรียบ ข้าจะมอบยาฟื้นฟูพลังระดับต้นให้ท่านทันที 1 เม็ด เป็นอย่างไรเล่า? คุ้มยิ่งกว่าคุ้มเสียอีก]

คิ้วเรียวของจิ้งอวี่ขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม

ให้ตายเถอะ นี่มันระบบอะไรกันแน่? บ้ายอเสียยิ่งกว่าขันทีเฒ่าในวังหลวงเสียอีก สำหรับนางที่เคยเป็นถึงนักฆ่าอันดับหนึ่ง ผู้ที่ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร การที่จะต้องมาเอ่ยคำเยินยอเลี่ยนๆ เช่นนี้ มันน่าอัปยศยิ่งกว่าการถูกบังคับให้คุกเข่าเสียอีก

นางเหลือบมองไปยังพี่สาวที่กำลังไอจนตัวโยนอีกครั้ง...

ภาพความทรงจำที่หยางเสวี่ยอิงคอยแบ่งปันอาหารน้อยนิดให้นางเสมอ ภาพที่นางใช้ร่างเล็กๆ ของตนเองบังหิมะให้ยามฤดูหนาว ภาพเหล่านั้นล้วนฉายชัดขึ้นมาในหัว

จิ้งอวี่หลับตาลงช้าๆ ศักดิ์ศรีหรือ? ในสถานการณ์เช่นนี้มันจะมีค่าอะไรกัน

เมื่อต้องเผชิญกับทางเลือกสองทางที่เลวร้ายไม่แพ้กัน ก็จำต้องเลือกทางที่ส่งผลเสียน้อยที่สุด การเสียศักดิ์ศรีเล็กน้อยเทียบไม่ได้เลยกับสุขภาพ และความปลอดภัยของพี่สาว

นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคนั้นออกมาในใจด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ระบบ... ช่างสุดยอดหาใครเปรียบ”

แม้จะไร้ซึ่งอารมณ์ แต่ดูเหมือนว่าระบบจะไม่ได้ใส่ใจในรายละเอียดเล็กน้อยเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย

[ติ๊ง! ได้รับคำชมจากโฮสต์ ค่าความจริงใจ 75% ผ่านเกณฑ์ กำลังส่งมอบของรางวัล]

สิ้นเสียงนั้น ในห้วงความคิดของจิ้งอวี่ก็พลันสว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีทองอันอบอุ่น แสงนั้นควบแน่นรวมตัวกันจนกลายเป็นยาเม็ดกลมๆ สีเขียวมรกตเม็ดหนึ่ง ก่อนที่มันจะปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของนางในโลกแห่งความเป็นจริง

หยางจิ้งอวี่เบิกตากว้าง จ้องมองโอสถในมือด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

ยาเม็ดนั้นมีขนาดเท่าเมล็ดเหลียนฮวา ส่งกลิ่นหอมสดชื่นราวกับสมุนไพรนับพันชนิดในยามเช้า พลังงานบริสุทธิ์แผ่ออกมาจากตัวยาจางๆ จนสัมผัสได้ จิ้งอวี่กำยาเม็ดนั้นไว้ในมือแน่น ดวงตาของนางทอประกายกล้าขึ้นมาอีกครั้ง

. . . . . .

ย่ำรุ่งของเช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมกับไอหมอกบางเบาและอากาศที่เย็นชื้นกว่าเดิม หยางจิ้งอวี่ตื่นขึ้นก่อนใครเพื่อน นางขยับตัวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนการพักผ่อนของพี่สาวและบ่าวคนสนิท

นางหยิบยาฟื้นฟูพลังระดับต้นออกมาจากอกเสื้อ กลิ่นหอมสดชื่นของมันยังคงชัดเจน การจะให้คนทั้งสองกินยาเม็ดนี้เข้าไปโดยไม่ให้เกิดข้อสงสัย จำเป็นต้องอาศัยความแนบเนียนอยู่บ้าง

จิ้งอวี่เดินไปยังมุมห้อง หยิบถ้วยชาที่บิ่นไปใบหนึ่งกับก้อนหินเรียบๆ ที่นางเก็บไว้ขึ้นมา นางค่อยๆ วางยาเม็ดลงในถ้วยแล้วใช้ก้อนหินบดขยี้มันอย่างเบามือที่สุด ยาเม็ดที่ดูแข็งกลับถูกบดเป็นผงละเอียดสีเขียวมรกตได้อย่างง่ายดาย กลิ่นหอมยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

ไม่นานนัก หลานจิงก็ตื่นขึ้นและออกไปก่อไฟเพื่อต้มโจ๊กสำหรับมื้อเช้า ซึ่งก็คือโจ๊กที่ใสราวกับน้ำล้างข้าวเช่นทุกวัน เมื่อหลานจิงนำโจ๊กสองถ้วยเข้ามาในห้อง จิ้งอวี่จึงรีบฉวยโอกาสนั้นทันที

นางแสร้งทำเป็นเดินโซเซเข้าไปหาพี่สาวที่เพิ่งจะลืมตาตื่น ก่อนจะยื่นมือที่กำผงยาไว้แน่นออกไปเบื้องหน้าคนทั้งสอง

“เจี่ยเจีย... หลานจิง... กิน... ยา...” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงติดขัดเล็กน้อย แววตาดูสับสนแต่ก็แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่นบางอย่าง

หยางเสวี่ยอิงกับหลานจิงมองหน้ากันอย่างงุนงง

“ยาอะไรหรือ อาอวี่?” เสวี่ยอิงถามอย่างอ่อนโยน พลางประคองร่างน้องสาวให้นั่งลง “เจ้าไปเอายามาจากที่ใดกัน?”

“ใน... ในฝัน...” จิ้งอวี่ตอบช้าๆ พยายามปั้นเรื่องราวที่น่าเชื่อถือที่สุด “ท่านแม่... ท่านแม่มาเข้าฝัน... บอกว่า... มียาสมุนไพร... อยู่ใต้หมอน... บอกให้... พวกเรา... กิน...”

คำพูดที่กระท่อนกระแท่นของนาง ประกอบกับแววตาที่ดูซื่อตรง กลับทำให้เรื่องราวที่ดูเหลือเชื่อนี้มีความน่าเชื่อถือขึ้นมาอย่างประหลาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันเกี่ยวข้องกับมารดาผู้ล่วงลับของพวกนาง

หยางเสวี่ยอิงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่เมื่อเห็นความตั้งใจจริงของน้องสาว นางก็ไม่อยากขัดใจ บางทีการที่น้องสาวเริ่มจดจำเรื่องราวต่างๆ ได้ อาจเป็นเพราะนางคิดถึงท่านแม่มากจนเก็บไปฝันก็เป็นได้ ดั่งคำกล่าวที่ว่า คิดเรื่องใดในยามตื่น ย่อมฝันถึงเรื่องนั้นในยามหลับ^๓

“เช่นนั้นหรือ ดีจริงที่เจ้าเริ่มจำเรื่องราวต่างๆ ได้แล้ว” เสวี่ยอิงลูบศีรษะน้องสาวเบาๆ “เอาเถิด ในเมื่อเป็นสูตรยาที่ท่านแม่บอก พวกเราก็จะกิน”

จิ้งอวี่แอบลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก นางค่อยๆ เทผงยาสีมรกตในมือ แบ่งครึ่งใส่ลงในถ้วยโจ๊กของพี่สาวและหลานจิงอย่างเท่าเทียมกัน ผงยานั้นละลายหายไปกับน้ำโจ๊กในทันที ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ ที่กลมกลืนไปกับกลิ่นข้าวต้ม

ทั้งหยางเสวี่ยอิงและหลานจิงต่างก็กินโจ๊กเข้าไปโดยไม่ลังเล แม้รสชาติจะแปลกไปเล็กน้อย แต่พวกนางก็ไม่ได้เอะใจอะไร

ทว่าเพียงไม่กี่อึดใจหลังจากที่โจ๊กถ้วยนั้นหมดลง . . .

หลานจิงซึ่งมักจะไอค่อกแค่กอยู่เสมอพลันรู้สึกว่าอาการคันระคายคอที่เรื้อรังมานานได้หายเป็นปลิดทิ้ง นางลองสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่สามารถหายใจได้อย่างเต็มปอดโดยไม่รู้สึกเจ็บหน้าอก

“คุณหนูใหญ่!” นางอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง “อาการไอของบ่าว... หายไปแล้ว! หายไปจริงๆ เจ้าค่ะ!”

หยางเสวี่ยอิงเองก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงเช่นกัน นางรู้สึกได้ถึงกระแสธารอันอบอุ่นสายหนึ่งที่แผ่ซ่านออกจากช่องท้อง ไหลเวียนไปหล่อเลี้ยงทั่วทุกส่วนของร่างกาย ขับไล่ความหนาวเย็นและความอ่อนล้าที่เกาะกินนางมาแรมปีให้สลายไปสิ้น ใบหน้าที่เคยซีดเผือดเริ่มปรากฏสีเลือดฝาดจางๆ ขึ้นมาให้เห็น

พวกนางทั้งสองมองหน้ากันด้วยความเหลือเชื่อ ก่อนจะหันไปมองหยางจิ้งอวี่เป็นตาเดียว แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและคำถามมากมาย

หยางเสวี่ยอิงรู้สึกราวกับมีก้อนสะอื้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ นางค่อยๆ คลานเข้าไปหาน้องสาว กุมมือนางไว้แน่น น้ำตาที่เก็บกลั้นไว้ไม่อยู่ไหลทะลักออกมาอาบแก้มทั้งสองข้าง

“อาอวี่... เจ้า...” เสียงของนางสั่นเครือจนแทบไม่เป็นคำ “เจ้า... เจ้าจำเรื่องราวของท่านแม่ได้แล้วหรือ?”

หยางจิ้งอวี่มองสบตาพี่สาว นางเห็นภาพสะท้อนของตนเองในดวงตาที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำตานั้น ชั่วขณะนั้นเอง หัวใจที่เคยด้านชาของนักฆ่าสาวก็พลันรู้สึกได้ถึงกระแสธารอันอบอุ่นที่ไหลเข้าสู่ใจเป็นครั้งแรก เป็นความรู้สึกที่นางไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในชีวิต

ความอบอุ่นที่เรียกว่าครอบครัว . . .

นางไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่ทำเพียงพยักหน้าช้าๆ หนึ่งครั้ง

และเพียงเท่านั้น ก็เพียงพอที่จะทำให้หยางเสวี่ยอิงปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น นางโผเข้ากอดน้องสาวไว้แน่นราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะสลายไป

จิ้งอวี่ยอมให้นางกอดอย่างเงียบงัน นางยกมือขึ้นลูบหลังพี่สาวเบาๆ เป็นการปลอบประโลม

ในใจของนางได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า นับจากนี้ไป คนผู้นี้คือครอบครัวของนาง คนที่นางจะต้องปกป้องไว้ แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม!