2 ไม่ใช่ของเจ้า

2

ไม่ใช่ของเจ้า

แสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านบานหน้าต่างเรือนท้ายจวน หยางซูซินลืมตาตื่นขึ้น นิสัยการตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อเข้าป่าขุดสมุนไพรกลายเป็นความเคยชิน นางลุกขึ้นนั่งบนเตียง สำรวจมองห้องนอนใหม่ที่แม้จะดีกว่ากระท่อมในชนบทแต่กลับเต็มไปด้วยฝุ่นหนาและข้าวของเครื่องใช้ที่ดูเก่าเก็บเกินกว่าจะเป็นห้องของคุณหนูสายตรง

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่สาวใช้หน้าตาสะสวยคนหนึ่งจะเดินเข้ามาพร้อมถังน้ำล้างหน้า แต่นางกลับวางมันลงบนโต๊ะอย่างแรงจนน้ำกระเซ็นออกมาเลอะเทอะ

“คุณหนูสี่ตื่นแล้ว  นี่คือน้ำล้างหน้าส่วนอาหารถ้าท่านอยากกินก็ต้องเดินไปกินที่เรือนหลัก”

สาวใช้เอ่ยพลางปัดมืออย่างขอไปที  ซูซินมองถังน้ำที่มีคราบตะไคร่เกาะขอบ แล้วเงยหน้ามองนางด้วยสายตาเรียบเฉย

"เจ้าชื่ออะไร"

"ข้าชื่อหลีมู่เป็นคนของคุณหนูสาม  คุณหนูสามมีน้ำใจ  ฮูหยินจึงส่งข้ามาปรนนิบัติคุณหนูสี่เป็นการชั่วคราว" หลีมู่ตอบพร้อมเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี

"หลีมู่  น้ำล้างหน้าที่ขุ่นมัวเช่นนี้แม้แต่สุนัขในชนบทที่ข้าจากมายังไม่ยอมดื่ม แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะใช้มันล้างหน้าได้อย่างไร ไปเปลี่ยนมาใหม่ คราวหน้าหากเจ้าวางสิ่งของเสียงดังกระแทกเแดกดันเช่นนี้อีก ข้าจะถือว่าเจ้าไม่พอใจที่มาดูแลข้า ข้าจะส่งเจ้ากลับไปหานายของเจ้าด้วยสภาพแขนขาหักสองท่อน"

หลีมู่ชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อสบตากับซูซินก็รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ขู่เล่นอย่างแน่นอน ถึงอย่างนั้นก็ยังถือดีว่าตนได้รับคำสั่งจากหลินฟูเหรินและซินเหยา  นางเชิดหน้าขึ้นอย่างจองหองจนคอเป็นเอ็น

"ท่าน!  ท่านกล้าหรือ ฮูหยินเอกเป็นคนส่งข้ามานะเจ้าคะ!"

"เพราะท่านแม่ส่งเจ้ามาข้าถึงยังปราณี  ไปเปลี่ยนน้ำมาใหม่!"

ซูซินเดินเข้าไปหาหลีมู่เพียงก้าวเดียว แต่อีกฝ่ายกลับถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว  แล้วรีบวิ่งออกไปอย่างหัวซุกหัวซุน  ส่วนซูซินเดินไปที่คันฉ่องสำริดที่วางอยู่มุมห้อง ในจวนแห่งนี้บ่าวรับใช้เป็นหูเป็นตาของเจ้านาย หากนางยอมให้ข่มเหงตั้งแต่วันแรกชีวิตที่เหลือก็คงต้องอยู่แบบต่ำต้อยไปตลอดชีวิต

ครู่ต่อมา เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ดังขึ้นที่หน้าเรือน หยางซินเหยาเดินนำหน้าเข้ามา  นางสวมชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนปักลายดอกโบตั๋นอย่างประณีต สาวใช้ที่ตามหลังมาถือถาดไม้ที่วางพับผ้าไหมเนื้อดีและกล่องเครื่องประดับมาหลายชุด

"น้องสี่ตื่นแล้วหรือ" 

ซินเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ปลายจมูกของนางยังคงดูแดงเล็กน้อยราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักมาทั้งคืน 

"เมื่อคืนข้านอนไม่หลับเลยจริงๆ  คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วใจข้าใจสั่นไปหมด  กลัวเจ้าเข้าใจผิดว่าท่านแม่กับพี่ชายลำเอียงรักแต่ข้า  ข้าจึงรีบนำผ้าไหมและปิ่นปักผมเหล่านี้มาให้เจ้า หวังว่าเจ้าคงจะไม่รังเกียจที่มันเป็นของที่ข้าเคยใช้แล้ว"

หึ…ของที่ใช้แล้ว

ซูซินมองดูของกำนัลเหล่านั้นด้วยสายตารู้ทัน ผ้าไหมเหล่านั้นแม้จะสวยงามแต่กลับเป็นสีที่ซินเหยาเคยใส่บ่อยจนคนทั้งเมืองหลวงจำได้ หากนางนำไปใส่ทุกคนจะตราหน้าทันทีว่านางคือคุณหนูบ้านนอกที่เก็บของเหลือจากคนอื่นมาใช้

"เจ้าช่างมีน้ำใจ  ผ้าไหมผืนนี้สวยนัก แต่น่าเสียดายที่มันมีรอยขาดเล็กๆ เจ้าคงจะยุ่งจนลืมสังเกตเห็นกระมัง"

ซินเหยาหน้าเสียไปวูบหนึ่ง "เอ่อ...ข้าคงจะเลินเล่อไปบ้าง"

"ไม่เป็นไร ของเหลือใช้จากเจ้าข้าคงไม่กล้ารับไว้งั้นเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นก็แล้วกัน  ข้าจำได้ว่าในจดหมายของอนุเหมยระบุไว้ชัดเจนว่าในวันคลอดท่านตาของข้าได้มอบจี้หยกไว้ให้หลานสาวเพียงคนเดียว  มันเป็นของที่มีชิ้นเดียวในโลก เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าข้าเป็นบุตรของฮูหยินเอก ตอนนี้จี้หยกชิ้นนั้นอยู่ที่ไหนหรือ  เอามาคืนเสียสี"

คำถามนี้ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบกริบ ซินเหยามือสั่นโดยไม่รู้ตัว นางเอื้อมมือไปกุมที่เอวซึ่งมีจี้หยกสีเขียวมรกตน้ำงามห้อยอยู่ทันที

"ของชิ้นนี้ท่านแม่มอบให้ข้า มันคือของรักของข้า"

"แต่มันไม่ใช่ของเจ้า!" ซูซินพูดสวนขึ้นทันควัน น้ำเสียงของนางเยือกเย็นราวกับจะแช่แข็งคนได้ 

“แต่…”

"มันคือสมบัติของตระกูลหลินที่มอบให้ลูกหลานตระกูลหลิน  ในเมื่อตอนนี้ข้าหวนคืนมาแล้วของนั้นย่อมเป็นของข้าตามสิทธิ์  เจ้าควรจะคืนมันมาด้วยตนเองมากกว่าจะให้ข้าไปทวงถามเอาต่อหน้าท่านแม่และท่านพ่อในโถงใหญ่"

"เจ้าสี่ เจ้าจะรังแกเหยาเอ๋อร์เกินไปแล้วนะ!" 

จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังมาจากหน้าประตู หยางเฟิงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาเห็นซินเหยายืนตัวสั่นน้ำตาคลอก็อดไม่ได้ที่จะเข้าข้าง 

"จี้หยกชิ้นนี้เหยาเอ๋อร์ใส่มาสิบกว่าปี นางผูกพันกับมันมาก เจ้าเพิ่งมาถึงจวนวันเดียวก็จะริบของจากพี่สาวเชียวหรือ"

ซูซินมองพี่รองด้วยสายตาผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ปรับเปลี่ยนแววตาตัดพ้อนั้นอย่างรวดเร็ว 

“พี่รอง ท่านพูดคำว่ารังแกได้ง่ายดายเหลือเกิน  จี้หยกนั่นพี่ใหญ่และพี่รองซึ่งเกิดจากครรภ์ของท่านแม่ล้วนมีคนละชิ้น  ท่านตากล่าวว่ามอบให้ลูกหลานสายเลือดตระกูลหลิน  ข้าเองก็เป็นน้องสาวที่คลานตามพวกท่านมาทำไมถึงจะไม่มีสิทธิ์ครอบครองของที่เป็นของตัวเอง  เช่นนั้นข้าจะยินยอมให้นางครอบครองของของข้า  แล้วพี่รองก็เสียสละเอาจี้หยกของตนเองมามอบให้ข้าแทนแบบนั้นดีไหม”

“เจ้าสี่!  เจ้าช่างไม่รู้ความ  ไม่รู้อันดับอาวุโสก่อนหลังเลยหรือไง!”

“เช่นนั้นก็ไตร่ตรองให้ดีเถิด  เมื่อวานข้าพูดชัดเจนแล้วว่าข้าเกิดก่อนนาง  ใครสามใครสี่คิดดูให้ดีๆ"

หยางเฟิงอึกอัก พูดไม่ออกเหมือนน้ำท่วมปากไปชั่วขณะ  มุมปากของซูซินยกยิ้ม  นางปรายตากลับไปมองที่พับผ้าไหม

"ข้าไม่ได้ต้องการผ้าไหมมือสอง หรือเครื่องประดับเหลือใช้เหล่านี้  ข้าต้องการเพียงความถูกต้อง จี้หยกชิ้นนั้นหากเจ้าไม่อยากถอดให้ข้าตอนนี้ ข้าก็จะรอจนกว่าถึงเวลากินข้าวเช้าที่โถงใหญ่ ข้าจะถามท่านพ่อต่อหน้าทุกคนว่าสมบัติที่ท่านตามอบให้หลานสาวตระกูลหลินควรจะอยู่บนตัวใครกันแน่  หากคุยที่โต๊ะอาหารไม่จบ  จำเป็นอย่างยิ่งที่ข้าจะต้องไปเยี่ยมจวนตระกูลหลินเพื่อบอกเรื่องนี้ให้ท่านตาทราบ"

ซินเหยากัดริมฝีปากจนห่อเลือด หากเรื่องนี้ถึงหูแม่ทัพหยางที่ยึดมั่นในกฎระเบียบ นางจะถูกมองว่าละโมบในของที่ไม่ใช่ของตนทันที นางจึงค่อยๆ แกะจี้หยกที่เอวออกมาด้วยมือที่สั่นเทา

"ในเมื่อน้องสี่ต้องการข้าคืนให้เจ้าก็ได้  เป็นข้าที่ผิดเองพี่รองอย่าโทษน้องสี่เลยนะเจ้าคะ  เหยาเอ๋อร์ไม่อยากให้พวกเราสี่คนพี่น้องผิดใจกัน  ถึงอย่างไรเหยาเอ๋อร์ก็เกิดมาจากครรภ์อนุ  เพียงแค่พี่ชายทั้งสองและท่านพ่อท่านแม่รักและเอ็นดูก็ถือว่าเป็นบุญของเหยาเอ๋อร์มากแล้ว"

ซินเหยายื่นจี้หยกให้ซูซิน น้ำตาร่วงเผาะดูน่าสงสารยิ่งนัก  ซูซินรับจี้หยกมาถือไว้ ความเย็นของเนื้อหยกกระทบฝ่ามือทำให้นางรู้สึกถึงความยุติธรรมแรกที่ทวงกลับมาได้