3 อย่าบีบน้ำตา

3

อย่าบีบน้ำตา

หยางเฟิงมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ จะโต้เถียงเพื่อแย่งชิงจี้หยกมาให้ซินเหยาก็ทำไม่ได้เพราะนั่นคือสิทธิ์โดยชอบธรรมของซูซิน  หากเรื่องนี้ไปถึงหูคนตระกูลหลินก็อาจจะยิ่งทำให้ชื่อเสียงของจวนแม่ทัพเสื่อมเสีย

"ข้าเหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว อยากจะแต่งตัวเพื่อไปกินข้าวเช้ากับท่านพ่อและท่านแม่เสียที  รบกวนพี่รองพาซินเหยากลับไปเถิดเจ้าค่ะ  แล้วก็อย่าลืมเอาผ้าไหมพวกนี้กลับไปด้วย เรือนของข้าคับแคบนักไม่มีที่พอจะวางของที่ข้าไม่ได้ใช้"

ซูซินกล่าวจบก็หมุนกายกลับเข้าด้านในหน้าตาเฉย ทิ้งให้หยางเฟิงและซินเหยายืนนิ่งอยู่กลางห้อง  ซินเหยาทำหน้าไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง  พอตั้งสติได้ก็ปล่อยเสียงสะอื้นไห้ออกมาเบาๆ แล้วซบหน้าลงกับต้นแขนพี่ชาย

“อย่าเสียใจไปเลย เดี๋ยวพี่จะขอให้ท่านแม่ซื้อจี้หยกอันใหม่ที่คุณภาพดีไม่แพ้กันให้เจ้าก็แล้วกัน”  เขาลูบศีรษะน้องสาวกำมะลอเบาๆ อย่างอ่อนโยน

“พี่รองอย่าลำบากเลยเจ้าค่ะ  ข้าไม่ได้ต้องการของมีค่าใดๆ เพียงแค่จี้หยกชิ้นนั้นอยู่กับข้ามาสิบห้าปี  ข้ารู้สึกอาลัยอาวรณ์ก็เท่านั้น”

“เจ้าช่างรู้ความยิ่งนัก  ไม่เหมือนเจ้าสี่เลยสักนิิด”

ที่โถงอาหารเต็มไปด้วยความอึดอัด บนโต๊ะมีอาหารเลิศรสหลายอย่าง ทั้งโจ๊กข้าวขาว รังนกตุ๋น และขนมจีบ ทว่ากลับไม่มีใครยอมจับตะเกียบเลยสักคน หลินฟูเหรินนั่งกุมมือหยางซินเหยาที่ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้หนัก ส่วนหยางเฟิงนั่งทำหน้าบึ้งตึงอยู่ข้างๆ มีเพียงหยางหยุนที่จิบชาเงียบๆ

เมื่อเสียงฝีเท้าของซูซินดังขึ้น ทุกสายตาก็พุ่งตรงไปที่ร่างโปร่งในชุดสีน้ำเงินเข้มที่ดูเรียบง่าย บนเอวของนางห้อยจี้หยกมงคลน้ำงามโดดเด่น  พอซินเหยาเห็นแล้วก็ยิ่งสร้างความปวดใจเพิ่มเป็นทวีคูณ

"ลูกคารวะท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ พี่รองเจ้าค่ะ"

ซูซินย่อกายลงทำความเคารพผู้อาวุโสกว่าด้วยท่าทางที่ถูกต้องตามจารีตทุกประการ แต่แววตาของนางกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในฤดูเหมันต์  บางครั้งแววตาของนางเย็นชาเสียจนทุกคนเกือบคิดไปว่านี่ไม่ใช่แค่เด็กสาวอายุสิบห้า  แต่เป็นผู้ใหญ่ที่ผ่านเรื่องราวมามากมายจนดวงใจที่ควรจะสดใสสมวัยนั้นแข็งกระด้างเกินเยียวยา  

"มาแล้วหรือซูซิน นั่งลงเถิดจะได้เริ่มกินข้าวเสียที"

แม่ทัพหยางเอ่ย เขามองดูจี้หยกที่เอวของบุตรสาวแล้วลอบถอนหายใจ เรื่องที่เกิดขึ้นในเรือนท้ายจวนถูกถ่ายทอดออกจากปากของหยางเฟิงให้ทุกคนได้รับรู้แล้ว  แต่ถึงอย่างนั้นแม่ทัพหยางก็เห็นว่าการทวงจี้หยกที่เป็นของท่านตาคืนมาให้ซินเหยาเป็นเรื่องไม่เหมาะสม  เช่นนั้นก็มอบจี้หยกคืนเจ้าของไปเสียเถิดจะได้จบ  ความจริงที่ว่าเขาปล่อยให้ลูกในไส้ไปลำบากถึงสิบปีเป็นแผลในใจที่ทำให้ไม่กล้าสบตาซูซินตรงๆ

“เจ้าสี่รีบไปหาที่นั่งเถิด”  แม่ทัพหยางบอกอีกครั้ง

ซูซินไม่ขยับไปนั่งในที่ว่างที่บ่าวจัดไว้ให้ซึ่งอยู่เกือบท้ายโต๊ะ แต่นางกลับเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าซินเหยาที่นั่งอยู่ข้างกายหลินฟูเหริน ซึ่งเป็นที่นั่งของคุณหนูสามผู้เป็นบุตรสาวสายเลือดภรรยาเอก

"ลุกขึ้น" นางพูดสั้นๆ น้ำเสียงห้วนกระด้างและเถรตรง

"น้องสี่เจ้าว่าอะไรนะ"  ซินเหยาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ

"ลุกขึ้น  ที่นั่งตรงนี้จัดตามลำดับอาวุโส  ตระกูลหยางเป็นตระกูลขุนนางที่มีระเบียบวินัยเคร่งครัด  เจ้าเป็นเพียงลูกที่เกิดจากอนุภรรยามีสิทธิ์อะไรมานั่งชิดท่านแม่ในตำแหน่งที่เป็นของข้า"  ซูซินย้ำอีกครั้ง  ครั้งนี้ขยายความชัดเจนจนทั้งโต๊ะอึ้งไปตามๆ กัน

"ซูซิน! นี่เจ้าจะมากเกินไปแล้วนะ เหยาเอ๋อร์นั่งตรงนี้มาตั้งแต่เด็ก เจ้าเพิ่งกลับมาวันแรกก็จะไล่นางเชียวหรือ" 

หลินฟูเหรินฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะจนถ้วยน้ำชาสั่นสะเทือน  ซูซินหันไปมองมารดาแท้ๆ ด้วยสายตาที่ทำให้หลินฟูเหรินถึงกับชะงัก 

“ท่านแม่เจ้าคะ นางนั่งกินข้าวตรงนี้มาสิบห้าปี  ท่านแม่รู้ไหมว่าข้าก็นั่งกินข้าวข้างคอกวัวมาสิบห้าปีเช่นกัน  แล้วมีใครรู้บ้างว่าข้ากินข้าวกับอะไร  ทุกวันข้าได้กินโจ๊กข้าวฟ่างที่หน้าตาเหมือนอาหารหมู  ในหนึ่งสัปดาห์จะได้กินเนื้อแค่หนึ่งครั้ง  ขอถามพี่ใหญ่  พี่รอง  และซินเหยา  พวกท่านทั้งสามเคยกินโจ๊กข้าวฟ่างสักครั้งในชีวิตหรือไม่”

"เจ้า!  เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรกัน  ถึงอนุเหมยจะถูกเนรเทศไปอยู่ชนบทแต่ข้าก็ยังส่งเบี้ยเลี้ยงไปให้นางทุกเดือน  จะเป็นไปได้อย่างไรที่เจ้าจะได้กินของหยาบแบบนั้น" หลินฟูเหรินหน้าสั่นด้วยความโกรธ

“เบี้ยเลี้ยง?  เบี้ยงเลี้ยงที่ท่านแม่พูดถึงได้แค่ปีแรก  ซึ่งตอนนั้นข้าอายุแค่หกขวบ  อีกเก้าปีต่อมาไม่เคยได้รับอีกเลย  ท่านแม่ต้องถามคนของท่านแม่แล้วว่าเบี้ยเลี้ยงที่ว่านั้นส่งไปให้ใคร  หรือว่าคนผู้นั้นส่งเข้าท้องตัวเองไปหมดแล้ว”

คนที่หลินฟูเหรินมอบมายให้ไปส่งเสบียงและเบี้ยเลี้ยงคือบ่าวรับใช้เก่าแก่ของตระกูลหยาง  พอซูซินพูดมาแบบนั้นมารดาก็ตกใจไม่น้อย  เพราะตลอดเวลานางคิดมาโดยตลอดว่าถึงอนุเหมยจะถูกส่งไปชนบทแต่ตนก็มีน้ำใจต่อทายาทตระกูลหยาง  ไม่คิดเลยว่าเบี้ยเลี้ยงที่ว่านั้นจะถูกบ่าวรับใช้โกงไปตั้งเก้าปี  หลินฟูเหรินพูดไม่ออก  มือกำแน่น  รู้สึกสับสนงุนงงเป็นอย่างยิ่ง

ซูซินหันกลับมามองซินเหยาที่ยังนั่งนิ่ง "เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ  เหตุใดถึงยังไม่ลุกอีก  ตำแหน่งตามสายเลือดข้าไม่จำเป็นต้องรอให้ใครอนุญาตเพราะมันเป็นของข้ามาตั้งแต่เกิด"

"ข้า...ข้าขอโทษ" ซินเหยาสะอื้นตาแดงก่ำ รีบลุกขึ้นยืนพลางทำท่าจะเดินไปที่ท้ายโต๊ะอย่างน่าสงสาร

"เหยาเอ๋อร์ไม่ต้องไป!  ท่านพ่อดูความโอหังของเจ้าสี่เถิด นางเพิ่งมาถึงก็สร้างความวุ่นวายไม่หยุดหย่อน เพียงแค่ที่นั่งตัวเดียวต้องจริงจังถึงเพียงนี้เชียวหรือ"  หยางเฟิงลุกขึ้นประคองซินเหยาไว้

“พี่รองคิดแบบนั้นหรือเจ้าคะ…”  ซูซินถามโดยไม่ต้องการคำตอบแต่หันไปหาบิดาแล้วพูดต่อ  "ท่านพ่อ  ท่านพ่อเป็นแม่ทัพที่คุมกำลังพลนับหมื่น หากในสนามรบมีทหารเลวมานั่งในตำแหน่งขุนพล ท่านพ่อจะบอกว่ามันเป็นแค่เรื่องที่นั่งตัวเดียวหรือไม่"

หยางเฟิงถึงกับพูดไม่ออก คำพูดของซูซินตรงไปตรงมาและมีเหตุผลจนเขาหาคำโต้แย้งไม่ได้  แม่ทัพหยางมองบุตรสาวคนเล็กด้วยแววตาที่เริ่มเปลี่ยนไป นางไม่ได้ใช้อารมณ์แต่ใช้เหตุผลเป็นแต้มต่อที่ฟังขึ้นจัดการกับทุกคน 

"ที่เจ้าสี่พูดมาก็มีส่วนถูก เหยาเอ๋อร์เจ้าไปนั่งท้ายโต๊ะเถิด ส่วนซูซินเจ้ามานั่งข้างท่านแม่ของเจ้า"