5 ไร้การศึกษา

 5

ไร้การศึกษา

ใขณะเดียวกันหยางซูซินยืนนิ่งอยู่ในมุมมืดด้านหลังห้องอาหาร  นางไม่ได้เดินจากไปไกลอย่างที่ทุกคนเข้าใจ  ทว่ากลับยืนรอเพื่อฟังความในใจของคนใรครอบครัวที่นางอุตส่าห์ดั้นด้นหวนคืนมาหา  ความเย็นยะเยือกของกำแพงที่แผ่นหลังพิงอยู่นั้น ยังไม่หนาวเหน็บเท่ากับถ้อยคำที่พรั่งพรูออกมาจากปากของมารดาผู้ให้กำเนิด

ทุกถ้อยคำด่าทอที่ลอยมาตามลม ทั้งคำว่าป่าเถื่อน  ไร้การศึกษา  หรือแม้แต่คำว่าน่าอับอายที่มีนางเป็นลูก  เปรียบเสมือนเข็มนับพันที่ทิ่มแทงลงบนหัวใจ ซูซินหลับตาลงช้าๆ มือทั้งสองข้างบีบกันแน่นจนเจ็บแปลบ ความเจ็บที่ฝ่ามือนั้นช่วยดึงสติไม่ให้นางเผลอปล่อยหยดน้ำตาออกมา

นางเสียใจ  นั่นคือความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ แม้ภายนอกจะแข็งกระด้างเพียงใด  ทว่าลึกๆ แล้วยังคงมีความหวังเล็กๆ ว่าสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกายจะทำให้มารดามองเห็นเงาของตนเองบ้าง แต่วันนี้ความหวังนั้นถูกขยี้จนแหลกลาญด้วยคำพูดที่ว่ารังเกียจเดียดฉันท์ลูกในไส้

"บ้านป่าเมืองเถื่อน  ที่เป็นเช่นนี้…แล้วข้าผิดอะไรถึงต้องไปอยู่ในที่แบบนั้นล่ะ  ตัวข้าเลือกเองได้อย่างนั้นหรือ"

ซูซินพึมพำกับตนเองเบาๆ ในความเงียบ มุมปากของนางยิ้มหยันด้วยความขมขื่น นางอยากจะเดินเข้าไปถามมารดานักว่า ในขณะที่นางต้องใช้มือกวาดหิมะเพื่อหาหัวมันมาประทังชีวิต มารดาที่รักเกียรติรักศักดิ์ศรีคนนี้กำลังป้อนขนมหวานเข้าปากลูกของลูกอนุที่สลับตัวนางไปใช่หรือไม่  ตอนยังไม่รู้ก็ช่างเถิด  พอรู้แล้วเหตุใดถึงยังไม่เหลียวแลอีกล่ะ

นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สะกดกลั้นความน้อยเนื้อต่ำใจที่เอ่อล้นขึ้นมาในอก ชนบทที่ลำบากสอนให้นางรู้จักความหิวโหยและความเจ็บปวด แต่นางไม่คิดเลยว่าในจวนที่มั่งคั่งแห่งนี้จะสอนให้นางรู้จักความโดดเดี่ยวที่โหดร้ายยิ่งกว่า... 

เมื่อจัดการกับอารมณ์ที่สั่นคลอนได้แล้ว ซูซินก็ค่อยๆ เดินจากไปอย่างเงียบเชียบจนไม่มีบ่าวไพร่คนใดสังเกตเห็น

นางเดินมุ่งหน้าสู่เรือนพักท้ายจวนอันเงียบเหงาและรกร้าง  ยิ่งเดินไกลออกมาจากเรือนหลัก  ต้นไม้ที่เคยถูกตัดแต่งอย่างประณีตก็เริ่มเปลี่ยนเป็นวัชพืชที่ขึ้นรกชัฏ ซูซินเดินผ่านสะพานไม้เก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ก้าวผ่าน จนกระทั่งมาถึงเรือนพักที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้ตน

นางหยุดยืนหน้าประตูไม้ที่สีลอกร่อนจนเห็นเนื้อไม้ด้านใน กวาดมองไปทั่วบริเวณด้วยความสมเพช  เรือนพักแห่งนี้ซอมซ่อเสียจนน่าใจหาย หลังคามุงกระเบื้องมีรอยโหว่หลายจุดจนเห็นท้องฟ้า รั้วที่ล้อมรอบก็หักพังทลายลงมาครึ่งหนึ่ง สภาพของมันแทบจะดูดีกว่าเรือนของบ่าวรับใช้เพียงนิดเดียวเท่านั้น

"นี่น่ะหรือที่ที่พวกท่านจัดไว้ให้บุตรสาวในไส้  รู้สึกเป็นเกียรติอย่างหาที่สุดไม่ได้จริงๆ"

พอเดินเข้าไปด้านในห้องพัก กลิ่นอับและฝุ่นละอองฟุ้งกระจายจนนางต้องยกมือขึ้นปิดจมูก นางเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าคันฉ่องที่หมองคล้ำจนแทบมองไม่เห็นเงาตนเอง มองเห็นเพียงภาพสะท้อนของหญิงสาวที่ดูแปลกแยกกับสถานที่มั่งคั่งแห่งนี้

ในชนบท นางอาจจะยากจนแต่ก็มีที่ทางของตนเอง มีความรักจากคนที่นางเรียกว่าแม่แม้จะเป็นเพียงคำลวง 

ถูกแล้ว…อนุเหมยไม่เคยบีบครั้นหรือทารุณนางเลยสักครั้ง  แต่กลับเลี้ยงดูนางมาด้วยความรักไม่ต่างจากลูกสาวแท้ๆ  ยามลำบากก็ลำบากมาด้วยกัน  ทุกข์สุขก็แบ่งปันด้วยความยินดี  หรือนั่นอาจเป็นเพราะลึกๆ แล้วอนุเหมยรู้สึกผิดบาปอยู่ในใจก็เป็นได้  นางจึงปฏิบัติดีกับซูซินเสมอต้นเสมอปลายตราบจนลมหายใจสุดท้าย

ด้วยเหตุนี้ซูซินจึงยังมีความรู้สึกที่ก้ำกึ่งกับอนุเหมย  พอทราบความจริงว่าถูกสลับตัวจึงคิดไม่ตกว่าจะรักหรือเกลียดแม่ปลอมๆ ผู้นั้นดี  ก็จริงอยู่ว่าในชนบทลำบากยากเข็ญ  ทว่าในจวนแม่ทัพหยางที่กว้างใหญ่แห่งนี้กลับไม่มีที่ให้นางพึ่งพิง สถานที่นี้ไม่ได้ต้อนรับนางในฐานะบุตรสาวแต่ต้อนรับนางในฐานะสายเลือดที่ไม่มีใครต้องการ

"ทำไมเมื่อคืนถึงไม่รู้สึกว่าเรือนพักนี่โกโรโกโสขนาดนี้นะ"

ซูซินนั่งลงบนเตียงที่แข็งกระด้าง แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับหม่นแสงลงชั่วครู่ นางมองดูความทรุดโทรมรอบกายแล้วนึกถึงคำพูดของซินเหยาที่บอกว่าจะสละทุกอย่างคืนให้นาง  แต่เรือนหลักเล็กผุพังในสภาพดูไม่ได้แบบนี้  ใครยังจะอยากแลกเปลี่ยนชีวิตที่แสนสบายในเรือนงามมาอาศัยอยู่ในรูหนู

แต่ในเมื่อมารดาแท้ๆ เป็นคนยกวาสนาของลูกแท้ให้ลูกเลี้ยงแล้วยังจะโต้แย้งอะไรได้อีก  ซูซินนึกถึงคนที่แย่งชิงวาสนาของนางไป นางกลับมาทวงฐานะคุณหนูสามแต่ได้เป็นคุณหนูสี่  ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยสักอย่าง  ห้องเก็บของที่ผุพังนี่คงเป็นรางวัลของนางที่มารดาตั้งใจมอบให้  ในขณะที่บุตรอนุยังคงนอนเตียงนุ่มห่มผ้าอุ่นอยู่ดีมีสุข

เสียงความคิดในหัวของซูซินดังขึ้นเรื่อยๆ นางไม่ได้เสียใจที่ต้องลำบาก เพราะเคยลำบากกว่านี้มาหลายเท่า แต่นางเจ็บปวดที่ความลำบากครั้งนี้มาพร้อมกับเจตนาที่จะยัดเยียดให้นางจำใจยอมรับ  การจัดให้นางมาอยู่ในที่แห่งนี้ไม่ใช่เพราะห้องหับไม่เพียงพอ แต่เพราะหลินฟูเหรินต้องการเตือนให้รู้ว่า…เจ้าไม่คู่ควร  เพราะสุดท้ายแล้วถึงจะได้เกิดมาจากครรภ์ฮูหยินเอก  ในสายตาของแม่และพี่ชายก็ยังคงมองว่าเป็นเพียงคนบ้านนอกไร้การศึกษา

"นั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่แบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์”

ซูซินพึมพำพลางลุกขึ้นจากเตียง  ไม่รอให้บ่าวรับใช้ขี้เกียจเหล่านั้นมาจัดการเรือนให้ นางเริ่มถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วมองไปที่กองฝุ่นและหยากไย่หนาเตอะ  มือที่เคยขุดดินหาอาหารเริ่มทำงานอีกครั้งเหมือนจับกัง

ตลอดสองชั่วยามที่นางลงมือจัดการเรือนหลังนี้ มีเงาร่างของสาวใช้สองสามคนเดินผ่านไปมาที่ซุ้มประตูวงพระจันทร์ พวกนางทำทีเป็นเดินผ่านไปทำธุระ  ทว่าสายตากลับชะเง้อมองเข้ามาด้านในด้วยความอยากรู้อยากเห็น บ้างก็หยุดยืนกระซิบกระซาบกันครู่หนึ่งก่อนจะรีบเดินจากไปราวกับกลัวว่าหากหยุดมองนานกว่านั้นจะถูกดึงเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย

ซูซินหาได้ใส่ใจสายตาเหล่านั้นไม่ ในจวนที่อำนาจถูกแบ่งแยกชัดเจนเช่นนี้ บ่าวรับใช้ย่อมต้องฉลาดพอที่จะเลือกข้าง เมื่อฮูหยินเอกแสดงออกชัดเจนว่ารังเกียจบุตรสาวในไส้ และคุณหนูสามตัวปลอมยังได้รับความรักเต็มเปี่ยม ใครเล่าจะกล้ายื่นมือเข้ามาช่วยคุณหนูสี่ที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าและไร้ซึ่งคนหนุนหลัง หากไม่ได้รับคำสั่งจากเบื้องบน การก้าวเข้ามาในเขตเรือนท้ายจวนก็เท่ากับการเอาชีวิตไปเสี่ยงกับคลื่นพายุ

เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายและซึมผ่านเสื้อผ้าเนื้อหยาบ  ซูซินยังคงทำงานอย่างคล่องแคล่ว นางจัดการยกโต๊ะน้ำชาที่ขาไม่ได้สมดุลออกมาขัดสีฉวีวรรณจนสะอาดเอี่ยมอ่อง แม้เครื่องเรือนจะยังคงดูเก่าและทรุดโทรม แต่มันกลับสะอาดสะอ้านขึ้นอย่างผิดหูผิดตา ฝุ่นละอองที่เคยฟุ้งกระจายเลือนหายไป เหลือเพียงกลิ่นของอากาศบริสุทธิ์ที่ถ่ายเทได้สะดวกขึ้น