บทที่ 12

เจินจี้จ้องนางอยู่นาน ในที่สุดจึงกล่าวเสียงแข็ง “เรื่องพินัยกรรม ข้าจะให้คนค้นเอกสารมาให้ดูเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม”

หลิงหนานส่ายหน้า “ข้าต้องการกำหนดเวลาที่ชัดเจน”

“เจ้า!”

“ภายในสามวันได้หรือไม่เจ้าคะ”

เจินจี้กำมือแน่น “เจ้ากำลังบังคับข้า!”

“ข้ากำลังขอดูเอกสารของบิดา” หลิงหนานตอบ “หากฮูหยินต้องใช้เวลาค้นหา ข้าก็ยินดีรอสามวัน”

เจินจี้หายใจแรง นางรู้ว่าหลิงหนานกำลังวางเงื่อนไข แต่ก็ไม่อาจหาข้ออ้างที่ฟังขึ้นมาปฏิเสธสุดท้ายจึงกัดฟันตอบ

“สามวัน!”

หลิงหนานพยักหน้า “ขอบคุณเจ้าค่ะ”

“แต่ระหว่างนี้เจ้าห้ามออกไปสร้างเรื่องนอกจวน!”

“หากไม่มีเหตุจำเป็น ข้าจะไม่ออกไป”

เจินจี้จ้องนางอย่างไม่ไว้วางใจ “แล้วเรื่องที่เจ้าขัดคำสั่งข้าวันนี้…”

“ข้าไม่ได้ทำชุดของเหวยมี่เสียหาย” หลิงหนานกล่าวแทรกอย่างสุภาพ “และข้าก็ไม่เห็นว่าตัวเองทำผิดเรื่องใด”

เหวยมี่รีบลุกขึ้น “หูหลิงหนาน!”

หลิงหนานหันไปมอง “มีอะไรหรือ”

“เจ้าอย่าคิดว่าชนะวันนี้แล้วจะทำอะไรก็ได้!”

“ข้าไม่เคยคิดเช่นนั้น” หลิงหนานมองนางด้วยแววตาเรียบเฉย เธอหยุดเล็กน้อย “แต่ข้าก็ไม่คิดจะยอมให้ใครใส่ร้ายอีก”

เหวยมี่หน้าแดงด้วยความโกรธ

“พอแล้ว!” เจินจี้รีบยกมือห้ามบุตรสาว นางมองหลิงหนานด้วยสายตาเย็นชา “กลับเรือนของเจ้าไปเสีย!”

“ข้าขอตัวเจ้าค่ะ” หลิงหนานย่อตัวคำนับตามมารยาทจากนั้นจึงหันไปหาเสี่ยวชิง “ไปกันเถอะ”

เสี่ยวชิงรีบเดินตามแต่ก่อนจะถึงประตู หลิงหนานกลับหยุดฝีเท้า เธอหันกลับมาอีกครั้ง

“ฮูหยินเจ้าคะ ข้าลืมบอกไปเรื่องหนึ่ง”

“อะไร!”

“นอกจากพินัยกรรมแล้ว ข้าต้องการดูสมุดบัญชีการค้าของบิดาด้วย”

เจินจี้ลุกพรวด “ข้าไม่ได้อนุญาต!”

“ข้าไม่ได้ขออนุญาตให้เข้าไปเปลี่ยนแปลงกิจการเจ้าค่ะ” หลิงหนานไม่ได้สะทกสะท้าน เธอพูดชัดถ้อยชัดคำ “ข้าเพียงแจ้งให้ฮูหยินทราบว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่ปล่อยให้เรื่องทรัพย์สินของบิดาเป็นเรื่องที่ข้าไม่มีสิทธิ์รับรู้”

เจินจี้จ้องนางอย่างโกรธจัด

หลิงหนานกล่าวต่อ “ข้าจะเริ่มจากร้านผ้าไหมทั้งสามแห่ง โกดังสินค้าทางทิศใต้ และรายการรับจ่ายย้อนหลังสองปี”

เหวยมี่เบิกตากว้าง เสี่ยวชิงหันมองนายหญิงด้วยความตกตะลึง

“หากบัญชีทุกเล่มถูกต้อง ฮูหยินก็ไม่จำเป็นต้องกังวล” หลิงหนานยิ้มเล็กน้อย เธอหยุดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้าจะเริ่มตรวจสอบบัญชีการค้าของบิดาด้วยตัวเองเจ้าค่ะ”

พูดจบ หลิงหนานก็เดินออกจากห้องโดยไม่รอคำตอบ เสียงฝีเท้าของนางค่อย ๆ ห่างออกไปตามทางเดิน เจินจี้ยืนตัวแข็งอยู่กลางห้อง เหวยมี่รีบเดินเข้ามาหามารดา

“ท่านแม่! ท่านจะปล่อยให้นางทำเช่นนี้จริงหรือเจ้าคะ!”

เจินจี้ไม่ตอบทันที นางมองไปยังประตูที่หลิงหนานเพิ่งเดินผ่าน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความระแวง หูหลิงหนานเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ ไม่ใช่เพียงกล้าต่อปากต่อคำแต่เริ่มรู้จักตั้งคำถามในเรื่องที่ไม่ควรถามโดยเฉพาะเรื่องบัญชีการค้า

เจินจี้ค่อย ๆ กำมือแน่นเพราะนางรู้ดีว่าในสมุดบัญชีบางเล่ม มีรายการเงินที่ไม่ควรให้หลิงหนานเห็นและหากหญิงสาวตรวจพบความผิดปกติเหล่านั้นขึ้นมา สิ่งที่นางพยายามปกปิดมาตลอดสองปีอาจถูกเปิดเผยทั้งหมด

“ท่านแม่…” เหวยมี่เรียกอีกครั้ง

เจินจี้หันไปมองบุตรสาว ก่อนกล่าวเสียงต่ำ “ไปตามผู้ดูแลบัญชีมาพบข้า”

“ตอนนี้หรือเจ้าคะ”

“เดี๋ยวนี้!”

เหวยมี่สะดุ้ง

เจินจี้หันกลับไปมองประตูอีกครั้ง ริมฝีปากของนางเม้มแน่น “ข้าอยากรู้นักว่าเด็กที่ไม่เคยออกไปทำการค้าจะอ่านบัญชีได้สักกี่หน้า”

แต่แม้จะพูดเช่นนั้น ภายในใจของนางกลับไม่สงบเลยเพราะเป็นครั้งแรกที่เจินจี้รู้สึกว่าอำนาจเหนือจวนสกุลหูซึ่งเคยมั่นคง กำลังถูกท้าทายจากคนที่นางดูแคลนมากที่สุด

แสงตะวันยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างไม้ฉลุลายเข้ามาภายในห้องหนังสือของจวนสกุลหู

บนโต๊ะไม้จันทน์มีสมุดบัญชีหลายเล่มวางซ้อนกันอย่างไม่เป็นระเบียบ ข้างกันเป็นลูกคิดทองเหลืองและเอกสารซื้อขายสินค้าที่มีตราประทับของร้านผ้าไหมสกุลหู

เจินจี้นั่งอยู่หลังโต๊ะ ใบหน้างดงามตามวัยบัดนี้กลับเคร่งเครียดจนเห็นรอยย่นระหว่างคิ้ว

ตรงหน้านางคือหลิวกว่าง ผู้ดูแลบัญชีของร้านผ้าไหมทั้งสามแห่ง ชายวัยกลางคนผู้นี้เคยเป็นเพียงเสมียนธรรมดา แต่หลังจากหูเต๋อเมิ่งเสียชีวิต เจินจี้ก็แต่งตั้งเขาขึ้นเป็นผู้ดูแลบัญชีทั้งหมดแทนคนเก่าที่ถูกปลดออก

ตลอดสองปีที่ผ่านมา หลิวกว่างได้รับผลประโยชน์จากตำแหน่งนี้ไม่น้อยและนั่นทำให้เขากลายเป็นคนที่ไม่อาจถอนตัวจากเรื่องที่เจินจี้กำลังทำอยู่ได้ง่าย ๆ

“เจ้าตรวจสอบแล้วหรือยัง” เจินจี้ถามเสียงต่ำ

หลิวกว่างรีบก้มศีรษะ “ตรวจสอบแล้วขอรับ ฮูหยิน”

“มีอะไรผิดปกติบ้าง”

ชายวัยกลางคนลังเล ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง “หากดูเพียงบัญชีรายเดือนทั่วไป คงไม่พบปัญหาอะไรขอรับ แต่ถ้าคุณหนูใหญ่ขอตรวจสอบบัญชีย้อนหลังทั้งหมด แล้วนำไปเทียบกับใบส่งสินค้าและจำนวนผ้าที่อยู่ในโกดัง…”

เขาหยุดพูด

เจินจี้เงยหน้าขึ้นทันที “แล้วอย่างไร!”

“เกรงว่าจะปิดบังไม่ได้ขอรับ” หลิวกว่างกลืนน้ำลาย

เสียงฝ่ามือกระแทกโต๊ะดังสนั่น

ปัง!

“ไร้ประโยชน์!” เจินจี้ตวาด “ข้าให้เจ้าดูแลบัญชีมาตั้งสองปี เหตุใดจึงจัดการเรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ไม่ได้!”

หลิวกว่างรีบคุกเข่าลง “ฮูหยินโปรดระงับโทสะด้วยขอรับ!”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากเรื่องนี้ถูกเปิดเผยจะเกิดอะไรขึ้น!”

“ข้าน้อยทราบขอรับ!”

“แล้วเหตุใดจึงปล่อยให้มีช่องโหว่!”

หลิวกว่างก้มหน้าจนแทบชิดพื้น “เพราะเงินที่นำออกไปมีจำนวนมากเกินไปขอรับ ต่อให้แก้ไขตัวเลขในสมุดบัญชี แต่สินค้าที่ขายออกไปกับเงินที่นำเข้าคลังไม่ตรงกัน หากตรวจสอบละเอียดก็ต้องพบอยู่ดี”

เจินจี้กัดฟันแน่น นางรู้ดีว่าหลิวกว่างไม่ได้พูดเกินจริง ตลอดสองปีที่ผ่านมา นางนำเงินจากกิจการสกุลหูไปใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย ทั้งเครื่องประดับ เสื้อผ้า งานเลี้ยง และของขวัญสำหรับสร้างความสัมพันธ์กับตระกูลใหญ่ในเมือง ยังไม่รวมเงินที่ส่งให้ญาติฝ่ายตนเองเปิดกิจการ เงินจำนวนหนึ่งถูกนำไปซื้อที่ดินในชื่อของคนสนิท อีกส่วนถูกใช้ชำระหนี้พนันของเหวยตาน

แรกเริ่มเจินจี้คิดเพียงว่าตนเป็นภรรยาของหูเต๋อเมิ่ง ย่อมมีสิทธิ์ใช้เงินในจวน แต่เมื่อเวลาผ่านไป จำนวนเงินที่นำออกจากกิจการกลับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงวันนี้ แม้แต่นางเองก็ไม่อยากรู้ยอดรวมที่แท้จริง

“ขาดไปเท่าไร” เจินจี้ถามเสียงต่ำ

“ฮูหยิน…” หลิวกว่างเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

“ข้าถามว่าขาดไปเท่าไร!”