บทที่ 20

ทุกคนชะงัก

อาหลิวรีบพูด “คุณหนูขอรับ เขาเป็นใครก็ไม่รู้ หากพากลับจวนอาจมีปัญหาได้”

เสี่ยวชิงเองก็ลังเล “จริงเจ้าค่ะ อีกอย่างฮูหยินคงไม่ยอมให้บุรุษแปลกหน้าเข้ามาอยู่ในจวน”

หลิงหนานมองชายหนุ่มที่นอนหมดสติ นางรู้ดีว่าการพาคนแปลกหน้ากลับไปอาจทำให้เจินจี้มีข้ออ้างกลั่นแกล้งอีกแต่หากทิ้งเขาไว้กลางป่าในสภาพเช่นนี้ โอกาสรอดชีวิตคงน้อยมาก ชายคนนี้เสี่ยงชีวิตช่วยนาง ทั้งที่ตัวเองได้รับบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว หากไม่มีเขา วันนี้นางกับเสี่ยวชิงอาจถูกโจรฆ่าตายไปแล้ว นางไม่อาจทอดทิ้งผู้มีพระคุณได้

“ข้าจะรับผิดชอบเอง” หลิงหนานกล่าวหนักแน่น

อาหลิวมีสีหน้าลำบากใจ “แต่คุณหนู…”

“เขาช่วยชีวิตพวกเรา” หากปล่อยให้เขาตายอยู่ตรงนี้ พวกเจ้าจะสบายใจหรือ” นางมองบ่าวชายทั้งสอง

อาหลิวกับอาซานเงียบลงทันที

หลิงหนานหันกลับไปมองชายหนุ่ม นางใช้ผ้าสะอาดอีกผืนช่วยห้ามเลือด ก่อนบอกให้ทุกคนเตรียมรถม้า

“อาหลิว ไปดูว่ารถม้ายังใช้ได้หรือไม่”

“ขอรับ”

“อาซาน ช่วยเก็บกระบี่ของเขาไว้ อย่าให้ใครหยิบไป”

“ขอรับ”

“เสี่ยวชิง เอาผ้าห่มในรถมาให้ข้า”

เด็กสาวรีบทำตาม

หลิงหนานมองบาดแผลที่ศีรษะของชายหนุ่มอย่างกังวล การหมดสติหลังศีรษะกระแทกเป็นเรื่องอันตราย เขาจำเป็นต้องพบหมอโดยเร็วที่สุดและต้องระวังไม่ให้ศีรษะกับลำคอขยับมากระหว่างเคลื่อนย้าย นางจึงให้บ่าวชายช่วยกันนำแผ่นไม้แข็งจากสัมภาระมารองร่างเขา แล้วประคองขึ้นรถม้าอย่างระมัดระวังที่สุด เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย หลิงหนานจึงขึ้นไปนั่งข้างชายหนุ่ม

เสี่ยวชิงตามขึ้นมา “คุณหนูเจ้าคะ”

“อะไรหรือ”

“ท่านไม่กลัวหรือเจ้าคะ”

หลิงหนานหันมอง “กลัวอะไร”

“กลัวว่าเขาจะเป็นคนไม่ดี”

หลิงหนานเงียบไปครู่หนึ่ง นางมองใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเซียวของชายหนุ่มก่อนตอบเบา ๆ “ข้าไม่รู้ว่าเขาเป็นคนดีหรือไม่แต่ข้ารู้ว่าเมื่อครู่เขาช่วยชีวิตข้าไว้ เพียงเท่านี้ก็เพียงพอให้ข้าช่วยเขากลับคืน”

เสี่ยวชิงมองนายหญิงด้วยความซาบซึ้ง “คุณหนูใจดีเหลือเกินเจ้าค่ะ”

“ข้าไม่ได้ใจดีอะไรนักหรอก” หลิงหนานส่ายหน้า นางมองออกไปนอกหน้าต่าง “ข้าเพียงไม่อยากติดค้างชีวิตใคร”

รถม้าเริ่มเคลื่อนตัว ล้อไม้บดไปตามถนนดินอย่างช้า ๆ ภายในรถ ชายหนุ่มยังคงนอนหมดสติ หลิงหนานใช้ผ้าสะอาดซับเลือดที่ซึมออกมาจากบาดแผลบนศีรษะก่อนพึมพำเบา ๆ

“ท่านเป็นใครกันแน่”

ไม่มีคำตอบ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของชายหนุ่ม

หลิงหนานมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวราวกับกำลังทำสัญญากับคนที่ไม่ได้ยิน “ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร ข้าจะหาหมอมารักษาท่านให้ดีที่สุด ขอเพียงท่านอย่าเพิ่งตายก็พอ”

รถม้าเคลื่อนผ่านป่าหินดำไปอย่างช้า ๆ แสงอาทิตย์ยามบ่ายลอดผ่านกิ่งไม้ลงมากระทบใบหน้าของชายหนุ่ม ภายใต้เสื้อคลุมสีดำที่เปื้อนเลือด มีป้ายหยกชิ้นเล็กซ่อนอยู่ด้านใน บนป้ายหยกนั้นสลักอักษรประจำจวนโหวเอาไว้อย่างประณีต แต่หลิงหนานยังไม่ทันสังเกตเห็น นางไม่รู้เลยว่าบุรุษที่กำลังนอนหมดสติอยู่ข้างกาย ไม่ใช่เพียงชายแปลกหน้าผู้มีฝีมือกระบี่สูงส่ง หากแต่เป็นบุรุษที่มีอำนาจและฐานะสูงส่งในราชสำนักและนับจากวันนี้เป็นต้นไป โชคชะตาของคนทั้งสองก็เริ่มผูกพันกันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

รถม้าของจวนสกุลหูเคลื่อนผ่านประตูใหญ่ในยามบ่ายแก่ ๆ เสียงล้อไม้บดกับพื้นหินดังเป็นจังหวะ ก่อนหยุดลงบริเวณลานด้านหน้าเรือนรับรอง อาหลิวเพิ่งกระโดดลงจากที่นั่งคนขับ ประตูเรือนใหญ่ก็เปิดออก ป้าหวังเดินนำบ่าวรับใช้หลายคนออกมา สีหน้าของนางเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นคราบเลือดบนเสื้อผ้าของอาซาน

“เกิดอะไรขึ้น!”

อาหลิวรีบประสานมือ “ระหว่างทางพวกเราถูกโจรดักปล้นขอรับ”

“โจรหรือ!” ป้าหวังเบิกตากว้าง ก่อนรีบมองเข้าไปในรถม้า หลิงหนานกำลังช่วยเสี่ยวชิงประคองชายหนุ่มในชุดดำซึ่งยังไม่ได้สติ

“คุณหนูใหญ่! ท่านพาบุรุษผู้ใดกลับมา!” ป้าหวังร้องเสียงหลง

“ป้าหวัง ไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้” หลิงหนานไม่ได้สนใจน้ำเสียงตกใจของอีกฝ่าย

“แต่เขาเป็นใครเจ้าคะ!”

“คนที่ช่วยชีวิตข้า”

“คุณหนูใหญ่ ท่านจะพาบุรุษแปลกหน้าเข้าจวนโดยพลการไม่ได้!”

หลิงหนานหันมามองนาง “หากข้าปล่อยให้เขาตายอยู่กลางป่า เจ้าจะรับผิดชอบหรือ”

ป้าหวังชะงัก “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น…”

“ถ้าเช่นนั้นก็อย่าขวางทาง” หลิงหนานหันไปหาอาหลิวกับอาซาน “ช่วยกันพาเขาไปเรือนเล็กของข้า ระวังศีรษะกับลำคอของเขาด้วย”

บ่าวชายทั้งสองรีบทำตาม พวกเขาใช้แผ่นไม้ที่รองร่างชายหนุ่มระหว่างเดินทางช่วยกันเคลื่อนย้ายอย่างระมัดระวัง

ป้าหวังยืนมองด้วยความตกตะลึงก่อนรีบหันไปสั่งบ่าวคนหนึ่ง “ไปเรียนฮูหยินเร็วเข้า!”

หลิงหนานได้ยิน แต่ไม่ได้ห้าม นางรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้ไม่มีทางปิดบังเจินจี้ได้และหากแม่เลี้ยงเป็นผู้ส่งโจรมาจริง การกลับมาของนางย่อมทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจอย่างยิ่งทว่าตอนนี้ชีวิตของชายแปลกหน้าสำคัญกว่า

ภายในเรือนใหญ่ เจินจี้กำลังนั่งจิบชาอยู่กับเหวยมี่ บนโต๊ะมีขนมดอกกุ้ยฮวาจัดวางอย่างประณีต แต่หญิงวัยกลางคนกลับไม่มีความอยากอาหารแม้แต่น้อย นางรอข่าวจากเถาหู่มาตั้งแต่เช้า ตามกำหนดเวลา รถม้าของหลิงหนานควรเข้าสู่ป่าหินดำไปแล้ว หากทุกอย่างเป็นไปตามแผน อีกไม่นานก็คงมีคนมารายงานว่าคุณหนูใหญ่ประสบเหตุร้ายระหว่างเดินทาง

เจินจี้พยายามบอกตัวเองว่าเรื่องนี้จำเป็น หากไม่กำจัดหลิงหนาน บัญชีการค้าสกุลหูอาจถูกตรวจสอบจนความผิดทั้งหมดเปิดเผย

“ท่านแม่ ท่านไม่ต้องกังวลหรอกเจ้าค่ะ เถาหู่รับเงินไปมากถึงเพียงนั้น ย่อมต้องทำงานให้สำเร็จ” เหวยมี่เรียก

“พูดเบา ๆ” เจินจี้ปรายตามองบุตรสาว