FAZER LOGINCompartilhar
บทที่ 22
Data de publicação:
2026-10-24 14:00:21หลิงหนานมองแม่เลี้ยงอย่างพิจารณา เมื่อครู่เจินจี้กล่าวว่าเป็นห่วงชื่อเสียงแต่กลับไม่ยอมให้ส่งคนบาดเจ็บไปโรงหมอ ดูเหมือนอีกฝ่ายไม่ได้ต้องการแก้ปัญหา เพียงต้องการหาข้ออ้างลงโทษนางเท่านั้น
“ถ้าเช่นนั้นฮูหยินต้องการให้ข้าทำอย่างไร” หลิงหนานถาม
เจินจี้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวเสียงแข็ง “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าห้ามออกจากเรือนเล็กโดยไม่ได้รับอนุญาต!”
เสี่ยวชิงเบิกตากว้าง “ฮูหยินเจ้าคะ!”
“ส่วนบุรุษผู้นั้นก็ห้ามออกจากบริเวณเรือนเช่นกัน!”
“เขายังไม่ได้สติ จะออกไปไหนได้เจ้าคะ” หลิงหนานขมวดคิ้ว
เหวยมี่หัวเราะเยาะ “เจ้าก็พูดเก่งนัก!”
เจินจี้ชี้หน้าหลิงหนาน “ข้าจะให้คนเฝ้าประตูเรือน หากเจ้ายังกล้าฝ่าฝืน ข้าจะส่งเรื่องนี้ให้ผู้ใหญ่ในตระกูลตัดสิน!”
“แล้วหมอเล่าเจ้าคะ” หลิงหนานมองนางนิ่ง
“เจ้าพูดเรื่องอะไร”
“ท่านจะให้หมอเข้ามารักษาเขาหรือไม่”
“หมอเข้ามาได้เพียงครั้งนี้” เจินจี้เม้มปาก นางไม่อยากให้หมอหรือคนนอกเข้ามายุ่งเกี่ยว แต่หากห้ามโดยตรงก็อาจถูกกล่าวหาว่าไร้เมตตา
“ไม่ได้เจ้าค่ะ” หลิงหนานส่ายหน้า
เจินจี้ตาโต “เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้าอีกแล้วหรือ!”
“คนบาดเจ็บหนักอาจต้องให้หมอตรวจซ้ำ หากฮูหยินห้าม ข้าก็ไม่อาจรับรองความปลอดภัยของเขาได้” หลิงหนานหยุดเล็กน้อย “และหากเขาเสียชีวิตในจวน เรื่องคงยิ่งทำให้ชื่อเสียงสกุลหูเสียหายมากกว่าเดิม”
คำพูดนั้นทำให้เจินจี้นิ่งไป นางรู้ดีว่าหลิงหนานพูดถูก หากชายแปลกหน้าตายภายในจวน อาจมีคนเข้ามาสอบถามถึงสาเหตุ ยิ่งไปกว่านั้น หากมีการสืบสาวถึงเหตุโจรปล้นระหว่างทาง เรื่องอาจย้อนกลับมาถึงนาง
“ก็ได้!” เจินจี้ตอบอย่างไม่เต็มใจ “ให้หมอเข้ามาได้ แต่ต้องมีคนของข้าเฝ้าด้วย”
หลิงหนานพยักหน้า “ตกลงเจ้าค่ะ”
เหวยมี่รีบพูด “ท่านแม่ แล้วเรื่องที่นางทำให้สกุลหูเสื่อมเสียเล่าเจ้าคะ”
“ข้ายังไม่ได้พูดจบ” เจินจี้หันมองบุตรสาว นางหันกลับมาหาหลิงหนาน “ระหว่างถูกกักบริเวณ เจ้าห้ามเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกิจการหรือสมุดบัญชีใด ๆ ทั้งสิ้น!”
หลิงหนานเข้าใจทันที นี่ต่างหากคือจุดประสงค์ที่แท้จริง เจินจี้ต้องการใช้เรื่องชายแปลกหน้าเป็นข้ออ้างขัดขวางการตรวจสอบบัญชี
“ฮูหยินเจ้าคะ ข้าไม่ลืมเรื่องพินัยกรรม” หลิงหนานกล่าวช้า ๆ
เจินจี้หน้าเปลี่ยนสี “เจ้าพูดอะไร!”
“ฮูหยินรับปากว่าจะให้ข้าดูภายในสามวัน” หลิงหนานสบตานาง “การที่ข้าถูกกักบริเวณ ไม่ได้ทำให้คำรับปากนั้นหายไป”
เหวยมี่รีบตวาด “หูหลิงหนาน!”
“ข้าจะรอเอกสารตามกำหนดเจ้าค่ะ” แต่หลิงหนานไม่ได้สนใจ
เจินจี้กำมือแน่น นางไม่คิดว่าแม้จะถูกลงโทษ หลิงหนานก็ยังไม่ยอมถอย
“ดี! ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะปากเก่งได้อีกนานเพียงใด!” เจินจี้กล่าวเสียงเย็น พูดจบ นางก็สะบัดแขนเสื้อเดินออกไป
เหวยมี่รีบตามหลัง ป้าหวังหันมามองหลิงหนานด้วยสายตาไม่พอใจ ก่อนปิดประตูเรือนดังปัง
เสี่ยวชิงถอนหายใจ “คุณหนูเจ้าคะ…”
“ไม่เป็นไร” หลิงหนานหันกลับไปมองชายหนุ่มบนเตียง
“แต่พวกเราถูกกักบริเวณแล้วนะเจ้าคะ”
“อย่างน้อยก็ยังมีข้าวกิน มีที่นอน และมีหมอเข้ามาได้” หลิงหนานตอบ “ตอนนี้ข้าต้องการเพียงให้เขารอดก่อน”
เสี่ยวชิงมองนายหญิงด้วยความกังวล นางรู้ดีว่าการกักบริเวณครั้งนี้อาจไม่จบง่าย ๆ แต่เมื่อเห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของหลิงหนาน ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
หมอชรามาถึงในเวลาต่อมา เขาชื่อหมอเฉิน เป็นหมอประจำร้านยาแห่งหนึ่งในเมือง หลังตรวจบาดแผลและชีพจรของชายหนุ่มอย่างละเอียด สีหน้าของเขาก็เคร่งเครียดขึ้น
“บาดแผลที่ชายโครงค่อนข้างลึก”
หลิงหนานรีบถาม “อันตรายมากหรือไม่เจ้าคะ”
“โชคดีที่ไม่ถูกอวัยวะสำคัญ แต่เสียเลือดไปไม่น้อย” หมอเฉินตรวจบริเวณท้ายทอยอีกครั้ง “ส่วนศีรษะที่กระแทกก้อนหินนั้นน่าเป็นห่วงกว่า”
หลิงหนานขมวดคิ้ว “เขาจะฟื้นหรือไม่”
“ตอนนี้ยังตอบไม่ได้” หมอเฉินกล่าวตามตรง “ต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด หากเขาไม่ฟื้น หรือมีอาการทรุดลง ต้องรีบตามข้าทันที”
หลิงหนานพยักหน้า “ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ”
หมอเฉินจัดการทำความสะอาดและเย็บบาดแผลที่จำเป็น ก่อนพันผ้าอย่างระมัดระวังจากนั้นจึงจ่ายยาและอธิบายวิธีดูแล
“อย่าให้เขาลุกเดินในช่วงนี้ และต้องระวังไม่ให้บาดแผลติดเชื้อ หากมีไข้สูง อาเจียนซ้ำ ชัก หรือหายใจผิดปกติ ต้องรีบให้คนไปตามข้า”
หลิงหนานตั้งใจฟังทุกคำ นางให้เสี่ยวชิงจดคำแนะนำเอาไว้ก่อนหมอเฉินกลับ หลิงหนานจึงถามอีกเรื่องหนึ่ง
“ท่านหมอ หากเขาฟื้นขึ้นมาแล้วจำอะไรไม่ได้ จะเป็นไปได้หรือไม่เจ้าคะ”
หมอเฉินมองนางอย่างแปลกใจ “เหตุใดจึงถามเช่นนั้น”
“เพราะเขากระแทกศีรษะอย่างแรง ข้าเคยได้ยินว่าบางคนอาจมีปัญหาเรื่องความทรงจำ”
หมอเฉินพยักหน้า “เป็นไปได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นเช่นนั้น”
“แล้วหากเกิดขึ้นจริง จะรักษาได้หรือไม่”
“ต้องดูอาการ บางคนค่อย ๆ จำได้เอง บางคนใช้เวลานาน” หมอเฉินถอนหายใจ “เรื่องของศีรษะคาดเดายากนัก”
หลิงหนานมองชายหนุ่มบนเตียง ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ นางหวังเพียงว่าเขาจะฟื้นขึ้นมาโดยปลอดภัย ส่วนเรื่องอื่นค่อยคิดภายหลัง
ค่ำคืนนั้นฝนตกลงมาอย่างเงียบ ๆ เสียงหยดน้ำกระทบชายคาดังเป็นจังหวะ ภายในเรือนเล็กมีเพียงแสงตะเกียงดวงหนึ่งส่องสว่างอยู่ข้างเตียง หลิงหนานนั่งบนเก้าอี้ไม้ มือถือผ้าสะอาดคอยเช็ดเหงื่อให้ชายหนุ่ม
เสี่ยวชิงนั่งอยู่ใกล้ประตู “คุณหนูเจ้าคะ ท่านไปพักก่อนเถอะ ข้าจะเฝ้าเอง”
หลิงหนานส่ายหน้า “เจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปนอนเถอะ”
“แต่ท่านก็เหนื่อยเช่นกัน”
“ข้ายังไหว”
“คุณหนู…” เสี่ยวชิงลังเล
Último capítulo
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 25
“นั้นสิ” นางพึมพำ“เจ้าจะตั้งชื่อให้ข้าหรือ” ชายหนุ่มมองนาง“ถ้าท่านไม่รังเกียจ” หลิงหนานยิ้มเขานิ่งคิดก่อนตอบ “ตามใจเจ้า”หลิงหนานวางผ้าสะอาดลง นางมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มอย่างพิจารณา เขาดูเป็นคนหยิ่งทะนง แม้ความทรงจำหายไป แต่ท่าทางและน้ำเสียงยังมีความเด็ดขาดอย่างประหลาด จะตั้งชื่อธรรมดาเกินไปก็ดูไม่เหมาะ แต่หากตั้งชื่อสูงส่งเกินไปก็อาจฟังแปลก หลิงหนานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ส่องผ่านหน้าต่างลมอ่อนพัดเข้ามา ทำให้ม่านผ้าสีขาวขยับเบา ๆ นางนึกถึงความหมายของคำว่า เซียง ที่อาจสื่อถึงความเป็นมงคล ชายคนนี้ปรากฏตัวในวันที่นางเกือบเสียชีวิต แม้เขาจะได้รับบาดเจ็บ แต่การพบกันครั้งนั้นก็ทำให้นางมีโอกาสกลับมามีชีวิตอีกครั้ง หากมองในอีกแง่หนึ่ง เขาอาจเป็นโชคดีท่ามกลางเคราะห์ร้ายของนาง“ข้าคิดออกแล้ว” หลิงหนานกล่าวชายหนุ่มเงยหน้า “ชื่ออะไร”นางยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย “อาเซียง”เขาขมวดคิ้ว “อาเซียง?”
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 24
ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามอีกครั้ง “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะเป็นคนไม่ดีหรือ”หลิงหนานหัวเราะเบา ๆ “เสี่ยวชิงก็ถามข้าเช่นนี้ ข้าไม่รู้ว่าท่านเป็นคนดีหรือไม่”ชายหนุ่มเลิกคิ้วหลิงหนานพูดต่อ “แต่ข้ารู้ว่าท่านช่วยข้าไว้” นางหยุดเล็กน้อย “หากวันหนึ่งพบว่าท่านเป็นคนไม่ดีจริง ๆ ข้าค่อยไล่ท่านออกไปก็ยังไม่สาย”“เจ้าพูดจาตรงดี” ชายหนุ่มชะงักก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย“ข้าถือว่าเป็นคำชม”เขามองนางอีกครั้ง แววตาที่เคยระแวดระวังเริ่มอ่อนลงเล็กน้อยแต่เมื่อมองไปรอบห้อง ความสับสนก็กลับมาอีกครั้ง“แล้วข้าจะไปที่ไหน”หลิงหนานนิ่งไป คำถามนั้นตอบยากกว่าที่คิด ชายหนุ่มไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ไม่รู้ว่ามาจากไหน และไม่มีใครรู้ว่าคนที่กำลังตามหาเขาเป็นมิตรหรือศัตรู หากปล่อยให้ออกไปในสภาพเช่นนี้ อาจเกิดอันตรายอีก“ตอนนี้ท่านยังไปไหนไม่ได้” นางตอบ“เหตุใด” ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันที“เพราะท่านบาดเจ็บ”“แ
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 23
หลิงหนานหันมามองแล้วส่งยิ้มบาง ๆ “ข้าไม่ได้จะเฝ้าเขาตลอดทั้งคืน เจ้าพักก่อน อีกสักพักเราค่อยผลัดกัน”เด็กสาวจึงยอมไปเอนตัวพักบนตั่งเล็กอีกมุมหนึ่งของห้องหลิงหนานหันกลับมามองชายหนุ่ม เขายังคงหลับสนิท ใบหน้าซีดเซียวกว่าเมื่อตอนพบกันกลางป่าแต่ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้น นางค่อย ๆ วางผ้าสะอาดลง“ท่านนี่ช่างทำให้คนอื่นลำบากจริง ๆ ข้ากำลังยุ่งกับเรื่องพินัยกรรมอยู่แท้ ๆ” เสียงของนางเบามากไม่มีคำตอบหลิงหนานถอนหายใจ “แต่จะโทษท่านก็ไม่ได้ หากไม่มีท่าน ข้าคงไม่ได้กลับมานั่งบ่นอยู่ตรงนี้”ความทรงจำตอนที่ชายหนุ่มพุ่งเข้ามาขวางคมดาบย้อนกลับมา นางยังจำแววตาของเขาในตอนนั้นได้ เย็นชา เด็ดขาด และไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว หลิงหนานไม่เข้าใจว่าคนคนหนึ่งจะยอมเสี่ยงชีวิตช่วยคนแปลกหน้าได้อย่างไรในโลกเดิม เธอพบผู้คนมากมายที่เข้าหาเพราะผลประโยชน์ บางคนยิ้มต่อหน้า แต่พร้อมหักหลังทันทีที่มีโอกาส เธอจึงเรียนรู้ว่าการไว้ใจใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย ทว่าชายหนุ่มคนนี้กลับช่วยชีวิตเธอโดยไม่รู้แม้แต่ชื่อ
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 22
หลิงหนานมองแม่เลี้ยงอย่างพิจารณา เมื่อครู่เจินจี้กล่าวว่าเป็นห่วงชื่อเสียงแต่กลับไม่ยอมให้ส่งคนบาดเจ็บไปโรงหมอ ดูเหมือนอีกฝ่ายไม่ได้ต้องการแก้ปัญหา เพียงต้องการหาข้ออ้างลงโทษนางเท่านั้น“ถ้าเช่นนั้นฮูหยินต้องการให้ข้าทำอย่างไร” หลิงหนานถามเจินจี้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวเสียงแข็ง “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าห้ามออกจากเรือนเล็กโดยไม่ได้รับอนุญาต!”เสี่ยวชิงเบิกตากว้าง “ฮูหยินเจ้าคะ!”“ส่วนบุรุษผู้นั้นก็ห้ามออกจากบริเวณเรือนเช่นกัน!”“เขายังไม่ได้สติ จะออกไปไหนได้เจ้าคะ” หลิงหนานขมวดคิ้วเหวยมี่หัวเราะเยาะ “เจ้าก็พูดเก่งนัก!”เจินจี้ชี้หน้าหลิงหนาน “ข้าจะให้คนเฝ้าประตูเรือน หากเจ้ายังกล้าฝ่าฝืน ข้าจะส่งเรื่องนี้ให้ผู้ใหญ่ในตระกูลตัดสิน!”“แล้วหมอเล่าเจ้าคะ” หลิงหนานมองนางนิ่ง“เจ้าพูดเรื่องอะไร”“ท่านจะให้หมอเข้ามารักษาเขาหรือไม่”“หมอเข้ามาได้เพียงครั้งนี้” เจินจี้เม้มปาก นางไม
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 21
เหวยมี่รีบหันมองประตู เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ใกล้จึงลดเสียงลง “ข้าเพียงคิดว่าอีกไม่นานพวกเราก็ไม่ต้องเห็นหน้านางอีกแล้ว”เจินจี้ไม่ได้ตอบ นางยกถ้วยชาขึ้นจิบแต่ยังไม่ทันแตะริมฝีปาก เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากด้านนอก“ฮูหยินเจ้าคะ! มีเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!” บ่าวหญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาคุกเข่า“เกิดอะไรขึ้น” เจินจี้วางถ้วยชาลงทันที“คุณหนูใหญ่กลับมาแล้วเจ้าค่ะ!”“เจ้าว่าอะไรนะ!” ถ้วยชาในมือเจินจี้หลุดกระแทกโต๊ะ น้ำชาร้อนหกเปื้อนแขนเสื้อ แต่นางกลับไม่รู้สึกเจ็บ“คุณหนูใหญ่กลับมาถึงจวนแล้วเจ้าค่ะ”เหวยมี่ลุกพรวด “เป็นไปไม่ได้!”“จริง ๆ เจ้าค่ะ ตอนนี้คุณหนูกำลังให้คนพาบุรุษแปลกหน้าเข้าไปในเรือนเล็ก” บ่าวหญิงสะดุ้งเจินจี้นิ่งค้าง กลับมาแล้ว? หูหลิงหนานยังมีชีวิตอยู่? แล้วเถาหู่เล่า คนที่รับเงินไปห้าร้อยตำลึงทำอะไรอยู่!“นางกลับมากับใคร” เจินจี้ถามเสียงแข็ง “เสี่ยวชิง อาหลิว และอาซานเจ้าค่ะ แต่ทุกคนมีรอยบาดเจ็
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 20
ทุกคนชะงักอาหลิวรีบพูด “คุณหนูขอรับ เขาเป็นใครก็ไม่รู้ หากพากลับจวนอาจมีปัญหาได้”เสี่ยวชิงเองก็ลังเล “จริงเจ้าค่ะ อีกอย่างฮูหยินคงไม่ยอมให้บุรุษแปลกหน้าเข้ามาอยู่ในจวน”หลิงหนานมองชายหนุ่มที่นอนหมดสติ นางรู้ดีว่าการพาคนแปลกหน้ากลับไปอาจทำให้เจินจี้มีข้ออ้างกลั่นแกล้งอีกแต่หากทิ้งเขาไว้กลางป่าในสภาพเช่นนี้ โอกาสรอดชีวิตคงน้อยมาก ชายคนนี้เสี่ยงชีวิตช่วยนาง ทั้งที่ตัวเองได้รับบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว หากไม่มีเขา วันนี้นางกับเสี่ยวชิงอาจถูกโจรฆ่าตายไปแล้ว นางไม่อาจทอดทิ้งผู้มีพระคุณได้“ข้าจะรับผิดชอบเอง” หลิงหนานกล่าวหนักแน่นอาหลิวมีสีหน้าลำบากใจ “แต่คุณหนู…”“เขาช่วยชีวิตพวกเรา” หากปล่อยให้เขาตายอยู่ตรงนี้ พวกเจ้าจะสบายใจหรือ” นางมองบ่าวชายทั้งสองอาหลิวกับอาซานเงียบลงทันทีหลิงหนานหันกลับไปมองชายหนุ่ม นางใช้ผ้าสะอาดอีกผืนช่วยห้ามเลือด ก่อนบอกให้ทุกคนเตรียมรถม้า“อาหลิว ไปดูว่ารถม้ายังใช้ได้หรือไม่”“ขอรับ”“อ
Você também pode gostar
OBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat114.9K visualizaçõesคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.4K visualizaçõesประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่220.2K visualizaçõesรอยร้าวรัก
Sitha76.2K visualizaçõesความลับของไอดอลสาว
นายไข่เค็ม119 visualizaçõesครามคนเลว
ทิพยเวช41 visualizaçõesเมียบำเรอ
Xiaohlinz218 visualizaçõesเมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย
น้องเหม่ยเหมย313 visualizações
