บทที่ 24

ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามอีกครั้ง “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะเป็นคนไม่ดีหรือ”

หลิงหนานหัวเราะเบา ๆ “เสี่ยวชิงก็ถามข้าเช่นนี้ ข้าไม่รู้ว่าท่านเป็นคนดีหรือไม่”

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว

หลิงหนานพูดต่อ “แต่ข้ารู้ว่าท่านช่วยข้าไว้” นางหยุดเล็กน้อย “หากวันหนึ่งพบว่าท่านเป็นคนไม่ดีจริง ๆ ข้าค่อยไล่ท่านออกไปก็ยังไม่สาย”

“เจ้าพูดจาตรงดี” ชายหนุ่มชะงักก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย

“ข้าถือว่าเป็นคำชม”

เขามองนางอีกครั้ง แววตาที่เคยระแวดระวังเริ่มอ่อนลงเล็กน้อยแต่เมื่อมองไปรอบห้อง ความสับสนก็กลับมาอีกครั้ง

“แล้วข้าจะไปที่ไหน”

หลิงหนานนิ่งไป คำถามนั้นตอบยากกว่าที่คิด ชายหนุ่มไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ไม่รู้ว่ามาจากไหน และไม่มีใครรู้ว่าคนที่กำลังตามหาเขาเป็นมิตรหรือศัตรู หากปล่อยให้ออกไปในสภาพเช่นนี้ อาจเกิดอันตรายอีก

“ตอนนี้ท่านยังไปไหนไม่ได้” นางตอบ

“เหตุใด” ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันที

“เพราะท่านบาดเจ็บ”

“แต่ข้ายังเดินได้”

“ท่านเดินได้แต่ท่านไม่รู้จะไปที่ไหน ไม่สู้อยู่ที่นี่ไปก่อนล่ะ?” หลิงหนานมองเขาอย่างไม่พอใจ “แล้วท่านก็ก็ล้มศีรษะกระแทกก้อนหิน อาการท่านน่าเป็นห่วงกว่าสภาพท่านเมื่อวานเสียอีก”

ชายหนุ่มนิ่งไป ดูเหมือนจะหาคำโต้แย้งไม่ได้

หลิงหนานพูดต่อ “ท่านพักอยู่ที่นี่ก่อน รอให้บาดแผลดีขึ้น แล้วค่อยคิดว่าจะทำอย่างไรต่อ”

“เจ้าจะให้ข้าอยู่?”

“ใช่”

“ทั้งที่ไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร?”

“ใช่”

ชายหนุ่มมองนางด้วยสายตาซับซ้อน ในความทรงจำอันว่างเปล่าของเขา ไม่มีสิ่งใดบอกได้ว่าตนเคยเป็นคนแบบไหน แต่สัญชาตญาณกลับทำให้รู้สึกว่าการยอมรับความช่วยเหลือจากคนแปลกหน้าไม่ใช่สิ่งที่ตนคุ้นเคย เขาไม่ชอบเป็นหนี้บุญคุณใคร ยิ่งไม่ชอบอยู่ในสภาพอ่อนแอ ทว่าตอนนี้แม้แต่ชื่อของตัวเองก็ยังจำไม่ได้

ชายหนุ่มกำมือแน่นอยู่ใต้ผ้าห่ม หลิงหนานสังเกตเห็น นางจึงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องค่ารักษา”

เขาเงยหน้า “ข้าไม่ได้กังวลเรื่องเงิน”

“แล้วกังวลเรื่องอะไร”

ชายหนุ่มเงียบไปก่อนตอบเสียงต่ำ “ข้าไม่ชอบติดค้างใคร”

หลิงหนานชะงัก จากนั้นก็หัวเราะเบา ๆ

“บังเอิญจริง ข้าก็ไม่ชอบติดค้างใครเหมือนกัน” นางยิ้ม “ท่านช่วยชีวิตข้า ข้าช่วยรักษาท่าน เท่านี้ก็ถือว่าเราหายกัน”

ชายหนุ่มมองรอยยิ้มนั้นอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่รู้ตัว ความตึงเครียดในใจค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

หลังจากหมอเฉินมาตรวจอีกครั้ง เขายืนยันว่าชายหนุ่มมีอาการความทรงจำบกพร่องหลังได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ แต่ยังไม่อาจบอกได้ว่าจะฟื้นคืนเมื่อใด หมอเฉินกำชับให้พักผ่อนและหลีกเลี่ยงการฝืนรื้อฟื้นความทรงจำจนเกิดอาการปวดศีรษะรุนแรง หลิงหนานจึงจัดให้ชายหนุ่มพักในห้องด้านในของเรือนเล็ก ส่วนตัวนางย้ายไปนอนห้องข้าง ๆ กับเสี่ยวชิง

ห้องด้านในเดิมใช้เก็บหีบผ้าเก่า แต่เมื่อทำความสะอาดและย้ายของออก ก็พอให้คนบาดเจ็บพักได้อย่างสะดวก

เจินจี้ส่งคนมาเฝ้าประตูเรือนสองคน โดยอ้างว่าต้องป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียง หลิงหนานไม่ได้โต้แย้ง เพราะอย่างน้อยคนเฝ้าประตูก็ไม่ได้ขัดขวางการเข้าออกของหมอแต่เรื่องอาหารกลับเป็นอีกปัญหา

ช่วงเย็น ป้าหวังส่งข้าวต้มใสกับผักดองมาเพียงสองถ้วย

เสี่ยวชิงมองถาดอาหารอย่างไม่พอใจ “คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินจงใจกลั่นแกล้งอีกแล้ว”

“ข้ารู้” หลิงหนานมองอาหารก่อนถอนหายใจ

“แล้วเราจะทำอย่างไร”

“ตอนนี้ต้องประหยัดเงินไว้ก่อน” หลิงหนานหยิบถุงเงินเล็ก ๆ ที่ซ่อนไว้ออกมา

ภายในเหลือเงินไม่มากนัก ส่วนหนึ่งถูกใช้เป็นค่ารักษาและค่ายาไปแล้ว นางจึงให้เสี่ยวชิงนำเงินบางส่วนไปซื้อไข่กับข้าวสารเพิ่มจากครัว โดยขอให้แม่ครัวที่คุ้นเคยช่วยจัดหาให้

เสี่ยวชิงรับคำก่อนเดินออกไปอย่างระมัดระวัง

หลิงหนานถือถ้วยข้าวต้มเข้าไปในห้องด้านใน ชายหนุ่มกำลังนั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง เมื่อเห็นนาง เขาก็ขมวดคิ้ว

“เจ้ามาอีกแล้ว”

“ท่านพูดเหมือนไม่อยากเห็นหน้าข้า” หลิงหนานเลิกคิ้ว

“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

“ถ้าเช่นนั้นก็กินข้าว” นางวางถ้วยลงบนโต๊ะเล็ก

“ข้ากินเองได้” ชายหนุ่มมองข้าวต้ม

“ข้าก็ไม่ได้บอกว่าจะป้อน” หลิงหนานตอบทันที

ชายหนุ่มชะงักก่อนยื่นมือไปรับถ้วย แต่เมื่อขยับแขนซ้าย ความเจ็บปวดจากบาดแผลก็ทำให้เขาขมวดคิ้ว หลิงหนานเห็นจึงรีบช่วยประคองถ้วย

“ระวัง”

“ข้าบอกว่าทำเองได้”

“ทำได้แบบทุลักทุเลเช่นนี้เรียกว่าทำได้หรือ? ท่านช่างประเมินตัวเองสูงเกินความจริงนะ”

เขาเงียบไป

หลิงหนานถอนหายใจ “และก็ช่างปากแข็ง”

ชายหนุ่มเงยหน้ามองนาง

“เจ้าว่าอะไร”

“ท่านมันดื้อรั้น”

“ข้าไม่ได้ดื้อ”

“เถียงคำไม่ตกฟาก เห็นหรือไม่” หลิงหนานยิ้ม “มีแรงเถียง ก็ควรจะทานข้าวนะ”

ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนหันหน้าหนี แต่หลิงหนานกลับเห็นมุมปากของเขาขยับเล็กน้อย นางจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ เมื่อเขากินข้าวต้มเสร็จ หลิงหนานจึงเก็บถ้วยและตรวจดูผ้าพันแผลตามที่หมอสั่ง ชายหนุ่มนั่งนิ่งให้ทำอย่างไม่เต็มใจนัก

ระหว่างนั้นเขาถามขึ้น “เจ้าจะเรียกข้าว่าอะไร”

“อะไรนะ” หลิงหนานเงยหน้า

“ข้าจำชื่อตัวเองไม่ได้” เขาตอบ “เจ้าจะเรียกข้าว่าชายแปลกหน้าตลอดไปหรือ”

หลิงหนานชะงัก นางเพิ่งนึกได้ว่าตั้งแต่พาเขากลับมา ทุกคนเรียกเขาว่า ชายผู้นั้น หรือ บุรุษแปลกหน้า หากต้องอยู่ร่วมเรือนกันอีกระยะหนึ่ง ก็ควรมีชื่อไว้เรียก