บทที่ 11

เมื่อประตูปิดลง ภายในห้องจึงเหลือเพียงเจินจี้ เหวยมี่ หลิงหนาน และเสี่ยวชิง บรรยากาศเงียบจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านหน้าต่าง เจินจี้ยกถ้วยชาขึ้น แต่ยังไม่ทันดื่มก็วางลงอีกครั้ง

“เจ้าต้องการอะไรแน่”

หลิงหนานตอบโดยไม่ลังเล “พินัยกรรมของบิดาข้า”

“เจ้าไม่ต้องการแค่นี้หรอก”

“ข้าจะตรวจสอบทรัพย์สินที่บิดาทิ้งไว้”

เจินจี้หัวเราะเย็นชา “เจ้าคิดว่าจะเข้ามายึดทุกอย่างไปจากข้าหรือ”

“ข้าจะเอาเฉพาะสิ่งที่เป็นของข้า”

“เจ้าช่างไม่รู้จักบุญคุณ!”

หลิงหนานมองนางอย่างสงบ “หากฮูหยินดูแลทรัพย์สินให้ข้ามาตลอด ข้าย่อมขอบคุณ แต่หากมีสิ่งใดไม่ถูกต้อง เราก็ควรแก้ไข”

เจินจี้นิ่งไป นางไม่ชอบคำว่า ไม่ถูกต้อง เลยแม้แต่น้อยเพราะตลอดสองปีที่ผ่านมา มีหลายเรื่องที่นางไม่ต้องการให้หลิงหนานรู้โดยเฉพาะเงินจากร้านผ้าไหมที่ถูกนำไปใช้จ่ายในเรือนใหญ่

“พินัยกรรมไม่ได้สูญหาย” ในที่สุดเจินจี้ก็พูดออกมา

เสี่ยวชิงเบิกตากว้าง

“ท่านแม่!” เหวยมี่หันขวับ

“ข้าคิดไว้อยู่แล้ว” หลิงหนานกลับไม่แสดงความประหลาดใจ เธอเพียงพยักหน้าเล็กน้อย

“เจ้าไปรู้อะไรมา!” เจินจี้กัดฟัน

“หากเอกสารสูญหายจริง ฮูหยินคงไม่จำเป็นต้องห้ามข้าไปที่ว่าการถึงเพียงนั้น”

เจินจี้หน้าแดงจัด นางสูดลมหายใจลึก ก่อนพยายามเปลี่ยนน้ำเสียงให้อ่อนลง “หลิงหนาน ข้าไม่ได้ตั้งใจปิดบังเจ้า”

หลิงหนานเลิกคิ้ว เมื่อครู่ยังจะขับเธอออกจากจวนอยู่เลย ตอนนี้กลับเริ่มพูดดีด้วยแล้ว

“ถ้าเช่นนั้นเหตุใดจึงไม่ให้ข้าดู”

“เพราะเจ้ายังเด็ก” เจินจี้ถอนหายใจราวกับเป็นผู้ใหญ่ที่กำลังอดทนกับเด็กดื้อรั้น

“ข้าอายุสิบเก้าปีแล้ว อายุพอ ๆ กับลูกสาวของท่านที่ควรจะแต่งงานออกเรือนได้แล้ว”

“สิบเก้าปีแล้วอย่างไร! เจ้ารู้หรือไม่ว่าการดูแลกิจการใหญ่ต้องใช้ความสามารถเพียงใด”

“ข้าจึงต้องการเรียนรู้”

“เรียนรู้?” เจินจี้หัวเราะเบา ๆ “เจ้าคิดว่าการค้าเป็นเรื่องเล่นสนุกหรือ ร้านผ้าไหมของบิดาเจ้ามีทั้งลูกจ้าง คู่ค้า และหนี้สิน หากบริหารผิดพลาดเพียงครั้งเดียว อาจทำให้คนหลายสิบครอบครัวเดือดร้อน”

“ข้าเห็นด้วยกับที่ท่านพูดนะ” หลิงหนานพยักหน้า

เจินจี้ชะงัก นางไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบเช่นนี้

หลิงหนานพูดต่อ “เพราะเหตุนี้ข้าจึงต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่ากิจการยังดำเนินไปอย่างถูกต้อง”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“ข้าต้องการทราบรายรับ รายจ่าย สินค้าคงคลัง หนี้สิน และสัญญาที่ทำไว้กับคู่ค้า”

เจินจี้มองนางอย่างตกใจ คำศัพท์บางคำที่หลิงหนานใช้ไม่ใช่สิ่งที่หญิงสาวซึ่งไม่เคยออกจากจวนบ่อยนักควรพูดได้คล่องเช่นนี้

“ใครสอนเจ้าเรื่องพวกนี้”

หลิงหนานยิ้มเล็กน้อย “ข้าเคยอ่านตำราการค้าของบิดา”

คำตอบนั้นเป็นข้ออ้างที่เธอคิดไว้ล่วงหน้า เธอไม่อาจบอกได้ว่าความรู้ทั้งหมดมาจากประสบการณ์บริหารบริษัทในอีกโลกหนึ่ง

“อ่านตำราไม่กี่เล่มไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะทำการค้าเป็น” เจินจี้มองนางอย่างไม่ไว้วางใจ

“ข้าทราบ” หลิงหนานตอบ “ดังนั้นข้าจึงไม่คิดจะเข้าไปสั่งงานทุกอย่างทันที”

เจินจี้เริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อยแต่ประโยคต่อมาของหลิงหนานกลับทำให้นางตัวแข็งอีกครั้ง

“ข้าจะเริ่มจากตรวจสอบบัญชีย้อนหลังสองปี”

ความเงียบปกคลุมห้องรับรอง เหวยมี่มองมารดา ก่อนหันกลับมามองหลิงหนาน

“เจ้าจะตรวจสอบบัญชีไปทำไม!”

“เพราะข้าต้องการรู้ว่ากิจการของบิดาดำเนินไปอย่างไรหลังจากท่านเสียชีวิต”

“ท่านแม่ดูแลทุกอย่างดีอยู่แล้ว!”

“ถ้าเช่นนั้นก็ยิ่งไม่มีอะไรต้องกังวล” หลิงหนานตอบอย่างรวดเร็ว

เหวยมี่อ้าปาก แต่หาคำโต้แย้งไม่ออก เจินจี้วางถ้วยชาลงอย่างแรง

“บัญชีการค้าไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะหยิบมาดูเล่นได้!”

“ข้าไม่ได้ดูเล่น”

“เจ้าจะเข้าใจตัวเลขพวกนั้นหรือ”

“ข้าจะพยายาม”

“หากอ่านไม่ออกเล่า!”

“ข้าก็จะเรียนรู้”

“หากทำให้กิจการเสียหาย!”

หลิงหนานสบตานาง “ข้าแค่อ่านบัญชี มันคงไม่ทำให้กิจการเสียหายเจ้าค่ะ”

เจินจี้นิ่งไป

หลิงหนานพูดต่ออย่างใจเย็น “ข้ายังไม่ได้ขอถือเงิน ไม่ได้ขอเปลี่ยนผู้จัดการ และไม่ได้ขอสั่งซื้อสินค้า ข้าเพียงต้องการดูว่ารายรับกับรายจ่ายตรงกันหรือไม่” เธอหยุดเล็กน้อย “หากฮูหยินดูแลกิจการอย่างรอบคอบมาตลอด บัญชีเหล่านั้นย่อมเป็นหลักฐานยืนยันความสามารถของฮูหยินเอง”

คำพูดนี้ทำให้เจินจี้ลำบากใจยิ่งกว่าเดิม หากนางปฏิเสธ ก็เท่ากับแสดงให้เห็นว่ามีบางอย่างต้องปิดบัง แต่หากยอมให้ตรวจสอบ หลิงหนานอาจพบเรื่องที่ไม่ควรรู้ เจินจี้เริ่มเสียใจที่วันนี้ใช้อารมณ์มากเกินไป หากนางไม่ประกาศขับหลิงหนานออกจากจวน เรื่องคงไม่บานปลายถึงเพียงนี้

“เจ้าคิดว่าข้าจะยอมให้เด็กอย่างเจ้าเข้าไปยุ่งกับห้องบัญชีหรือ” นางถามเสียงเย็น

หลิงหนานไม่ได้ตอบทันที เธอเดินไปหยุดข้างหน้าต่าง มองออกไปยังลานกว้างด้านนอก จากตรงนี้สามารถมองเห็นหลังคาของเรือนหลายหลัง รวมถึงกำแพงสูงที่ล้อมรอบจวน ทั้งหมดนี้สร้างขึ้นจากเงินที่หูเต๋อเมิ่งหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง เจ้าของร่างเดิมสูญเสียบิดาไปแล้วยังต้องสูญเสียบ้านและศักดิ์ศรีของตัวเองอีก

หลิงหนานรู้สึกว่าหญิงสาวคนนั้นน่าสงสารอย่างยิ่งแต่ความสงสารเพียงอย่างเดียวไม่ช่วยเปลี่ยนแปลงอะไร หากต้องการทวงคืนสิทธิ์ เธอต้องลงมือทำ

“ฮูหยินเจ้าคะ เมื่อครู่ฮูหยินบอกว่าข้ายังไม่มีความสามารถดูแลกิจการ” หลิงหนานหันกลับมา

“ใช่”

“ถ้าเช่นนั้นข้าก็ต้องพิสูจน์ว่าข้าทำได้”

เจินจี้หัวเราะเยาะ “เจ้าจะพิสูจน์อย่างไร”

“ข้าจะเริ่มจากบัญชี”

“แล้วถ้าข้าไม่อนุญาต”

หลิงหนานยิ้มบาง ๆ “ข้าก็คงต้องขอให้ผู้ใหญ่ที่เคยร่วมทำการค้ากับบิดาช่วยตรวจสอบ”

เจินจี้หน้าเปลี่ยนสีทันที “เจ้าจะไปหาคนนอกอีกแล้วหรือ!”

“หากคนในจวนไม่ยอมให้ข้าดู ข้าก็จำเป็นต้องหาทางอื่น” หลิงหนานตอบอย่างสงบ “ข้าไม่ต้องการให้เรื่องภายในตระกูลแพร่ออกไปเช่นกัน แต่ข้าก็ไม่อาจละทิ้งสิทธิ์ของตัวเอง”