로그인공유
บทที่ 13
게시일:
2026-10-22 22:00:34ชายวัยกลางคนสูดลมหายใจ “หากนับเงินที่นำออกไปโดยไม่มีรายการค่าใช้จ่ายรองรับ รวมกับเงินค่าสินค้าที่ไม่ได้ส่งเข้าคลัง…” เขาหยุดอีกครั้งก่อนตอบด้วยเสียงแผ่วเบา “ประมาณสองหมื่นแปดพันตำลึงขอรับ”
เจินจี้นิ่งค้าง แม้รู้อยู่แล้วว่าเงินหายไปจำนวนมาก แต่เมื่อได้ยินยอดที่แน่นอน นางก็อดรู้สึกตกใจไม่ได้
สองหมื่นแปดพันตำลึง!
เงินจำนวนนี้มากพอซื้อเรือนใหญ่หลายหลังในเมืองและหากหูหลิงหนานรู้เรื่องขึ้นมา นางย่อมไม่มีทางยอมปล่อยผ่าน
“เจ้ารวมเงินที่ใช้ซื้อที่ดินทางตะวันตกแล้วหรือยัง”
“รวมแล้วขอรับ”
“แล้วเงินที่ส่งให้พี่ชายข้าเล่า”
“รวมแล้วเช่นกันขอรับ”
เจินจี้หลับตาลง นางเริ่มรู้สึกปวดศีรษะ
หลิวกว่างรีบพูด “ฮูหยินขอรับ หากคุณหนูใหญ่เพียงดูบัญชีรายรับรายจ่ายทั่วไป ข้าน้อยยังพอรับมือได้ แต่หากนางขอให้ตรวจสอบสินค้าจริงในโกดัง เรื่องจะยุ่งยากมาก”
เจินจี้ลืมตาขึ้น “เจ้าคิดว่านางจะทำถึงเพียงนั้นหรือ”
“ข้าน้อยไม่ทราบขอรับ” หลิวกว่างตอบตามตรง “แต่จากสิ่งที่ฮูหยินเล่า คุณหนูใหญ่ดูเหมือนจะรู้เรื่องการค้าขายมากกว่าที่พวกเราคิด”
คำพูดนั้นทำให้เจินจี้ขมวดคิ้ว
ภาพหูหลิงหนานที่ยืนเผชิญหน้ากับนางเมื่อช่วงสายย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำ เด็กสาวที่เคยก้มหน้าร้องไห้ทุกครั้งเมื่อถูกตำหนิ กลับกล้าทวงถามพินัยกรรมและพูดเรื่องบัญชีอย่างคล่องแคล่ว ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ
“นางอาจแค่ท่องจำคำพูดมาจากใครสักคน” เจินจี้กล่าวอย่างไม่เต็มใจนัก
หลิวกว่างไม่กล้าโต้แย้ง “ขอรับ”
“ไม่ว่าอย่างไร เจ้าต้องจัดการสมุดบัญชีให้เรียบร้อย”
“ข้าน้อยจะพยายามขอรับ”
“ไม่ใช่พยายาม! เจ้าต้องทำให้ได้!” เจินจี้จ้องเขาเขม็ง
หลิวกว่างรีบรับคำ “ขอรับ ฮูหยิน!”
“แล้วอย่าเพิ่งทำลายเอกสารเก่า”
ชายวัยกลางคนชะงัก
เจินจี้พูดต่อ “หากมีคนถามหาแล้วพบว่าเอกสารหายไปทั้งหมด ยิ่งทำให้น่าสงสัย”
“ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ”
“เก็บแยกไว้ก่อน ข้าจะคิดหาวิธีจัดการอีกที”
หลิวกว่างรีบคำนับ “ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยขอตัว”
“ไปได้”
เมื่อประตูห้องหนังสือปิดลง เจินจี้ก็เอนหลังพิงเก้าอี้อย่างหมดแรง นางยกมือขึ้นนวดขมับ เรื่องทั้งหมดกำลังผิดไปจากที่วางแผนไว้ เดิมทีนางคิดว่าหูหลิงหนานจะเป็นเพียงเด็กสาวขี้ขลาดที่ควบคุมได้ตลอดชีวิต ขอเพียงให้อาหาร มีที่ซุกหัวนอน และข่มขู่เป็นครั้งคราว อีกฝ่ายก็คงไม่กล้าต่อรองอะไรแต่ตอนนี้เด็กสาวคนนั้นกลับเริ่มทวงสิทธิ์และหากปล่อยไว้ต่อไป นางอาจสูญเสียทุกอย่างที่ครอบครองอยู่
เจินจี้ลืมตาขึ้นช้า ๆ แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชา
“หูหลิงหนาน…” นางพึมพำ “เจ้ากำลังบีบให้ข้าต้องทำเรื่องที่ไม่อยากทำ”
ในเวลาเดียวกัน หลิงหนานกำลังนั่งอยู่ในเรือนเล็กด้านหลังจวน บนโต๊ะมีแผ่นกระดาษหลายแผ่นวางเรียงกัน เสี่ยวชิงกำลังฝนหมึกอยู่ข้างกาย
“คุณหนูเจ้าคะ ท่านจะเขียนอะไรหรือ”
“รายการทรัพย์สินที่ต้องตรวจสอบ”
หลิงหนานตอบพลางจับพู่กัน เธอยังไม่คุ้นเคยกับการเขียนอักษรด้วยพู่กันนัก แม้ความทรงจำบางส่วนของเจ้าของร่างเดิมจะเริ่มปรากฏขึ้นเป็นช่วง ๆ แต่การควบคุมปลายพู่กันก็ยังไม่ถนัดเท่าการใช้ปากกา หญิงสาวจึงค่อย ๆ เขียนตัวอักษรลงบนกระดาษ
ร้านผ้าไหมสามแห่ง โกดังสินค้าทางทิศใต้ ที่ดินของตระกูลหู บัญชีรายรับรายจ่ายย้อนหลังสองปี รายการหนี้สินและเงินที่คู่ค้าค้างชำระ
เสี่ยวชิงมองตัวอักษรบนกระดาษด้วยความประหลาดใจ “คุณหนูจะตรวจสอบทั้งหมดจริงหรือเจ้าคะ”
“จริง”
“แต่ฮูหยินคงไม่ยอมง่าย ๆ”
หลิงหนานวางพู่กันลง “ข้ารู้”
“แล้วท่านจะทำอย่างไร”
“เริ่มจากหาคนที่รู้เรื่องกิจการของบิดา”
เสี่ยวชิงนึกขึ้นได้ทันที “พ่อบ้านเก่าหรือเจ้าคะ”
“ใช่” หลิงหนานพยักหน้า “เจ้าบอกว่าเขากลับไปอยู่บ้านเกิดนอกเมือง”
“เจ้าค่ะ”
“เขาชื่ออะไร”
“เฉินจงเจ้าค่ะ”
“อายุประมาณเท่าไร”
“น่าจะห้าสิบกว่าปีแล้วเจ้าค่ะ”
“เขาทำงานกับบิดาข้านานหรือไม่”
“นานมากเจ้าค่ะ ข้าได้ยินว่าพ่อบ้านเฉินติดตามนายท่านมาตั้งแต่ยังเปิดร้านผ้าไหมแห่งแรก”
หลิงหนานเริ่มสนใจ คนเช่นนี้น่าจะรู้เรื่องกิจการมากกว่าหลิวกว่างที่เจินจี้แต่งตั้งขึ้นภายหลัง
“แล้วเหตุใดเขาจึงออกจากจวน”
เสี่ยวชิงลังเล “ข้าได้ยินว่าฮูหยินกล่าวหาว่าเขาขโมยเงินจากคลังเจ้าค่ะ”
หลิงหนานขมวดคิ้ว “มีหลักฐานหรือไม่”
“ไม่ทราบเจ้าค่ะ แต่พ่อบ้านเฉินปฏิเสธมาตลอด”
“แล้วเขาถูกลงโทษอย่างไร”
“ฮูหยินให้คนไล่ออกโดยไม่จ่ายค่าจ้างที่ค้างไว้”
หลิงหนานนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอเริ่มเห็นรูปแบบการกระทำของเจินจี้ชัดเจนขึ้น หลังจากหูเต๋อเมิ่งเสียชีวิต คนเก่าแก่ที่รู้เรื่องกิจการถูกปลดออก คนสนิทของเจินจี้เข้ามารับตำแหน่งแทน ส่วนทายาทตัวจริงถูกลดฐานะจนแทบไม่มีสิทธิ์พูดอะไร นี่ไม่ใช่เพียงการกลั่นแกล้งภายในครอบครัวแต่เป็นการยึดอำนาจบริหารทรัพย์สินอย่างเป็นขั้นตอน
“เสี่ยวชิง ข้าต้องหาทางพบพ่อบ้านเฉิน”
เด็กสาวมีสีหน้ากังวล “แต่ฮูหยินสั่งห้ามคุณหนูออกจากจวนโดยไม่ได้รับอนุญาตนะเจ้าคะ”
หลิงหนานยิ้มเล็กน้อย “ถ้าเช่นนั้นก็ต้องหาวิธีที่ทำให้ข้าออกไปได้”
เธอหยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมาก่อนเขียนชื่อเฉินจงลงไป ในใจเริ่มวางแผนอย่างเงียบ ๆ ทว่าหลิงหนานไม่รู้เลยว่าในเวลาเดียวกัน อีกฝ่ายก็กำลังวางแผนส่งเธอออกจากจวนเช่นกัน เพียงแต่จุดประสงค์แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ยามค่ำคืน ภายในเรือนใหญ่ของเจินจี้ จุดตะเกียงน้ำมันไว้เพียงไม่กี่ดวง ประตูห้องรับรองด้านในถูกปิดสนิท เจินจี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน ด้านขวาคือเหวยมี่ในชุดผ้าไหมสีชมพูเข้ม ส่วนด้านซ้ายเป็นชายหนุ่มอายุราวสิบเจ็ดปี รูปร่างค่อนข้างท้วม ใบหน้าขาวสะอาดแต่ดวงตาแฝงความเจ้าเล่ห์
เขาคือเหวยตาน บุตรชายคนเล็กของเจินจี้ เหวยตานเพิ่งกลับจากโรงน้ำชาในเมือง เมื่อถูกมารดาเรียกมาพบอย่างเร่งด่วนจึงมีสีหน้าไม่พอใจนัก
“ท่านแม่ มีเรื่องอะไรถึงต้องเรียกข้ามาดึกดื่นเช่นนี้”
최신 챕터
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 27
อาเซียงมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ เขาไม่เคยคิดว่าหญิงสาวที่มีฐานะเป็นคุณหนูใหญ่ของจวน จะต้องแบ่งหมั่นโถวแข็ง ๆ กับสาวใช้และชายแปลกหน้าเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเป็นฝ่ายแบ่งอาหารให้คนอื่นก่อนตัวเองชายหนุ่มก้มมองหมั่นโถวในมือ ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นภายในใจ เขาไม่รู้ว่าตัวเองเคยใช้ชีวิตอย่างไร แต่สัญชาตญาณกลับบอกว่าอาหารเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาคุ้นเคย ถึงกระนั้น เมื่อเห็นหลิงหนานกัดหมั่นโถวด้วยสีหน้าสงบ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีกหลังอาหารเช้า หลิงหนานนำสมุดเล่มเล็กออกมาจากหีบ เป็นสมุดที่นางเย็บขึ้นเองจากกระดาษเหลือใช้ บนหน้ากระดาษมีรายการค่าใช้จ่ายและทรัพย์สินที่ต้องตรวจสอบอาเซียงนั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง เมื่อเห็นนางจดอะไรบางอย่างอยู่นาน จึงถามขึ้นด้วยความสงสัย“เจ้ากำลังเขียนอะไร”“ข้ากำลังเขียนบัญชี”“บัญชีอะไร”“ค่าใช้จ่ายในเรือน”ชายหนุ่มเลิกคิ้ว “เจ้าต้องจดด้วยหรือ”“ต้องจดสิเพราะเงินทุกเหรียญมีค่า” หลิงหนานพยักหน้าอาเซียงมองนางอย่างสนใ
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 26
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างไม้เก่าของเรือนหลังเล็ก กลิ่นยาสมุนไพรอ่อน ๆ ลอยคลุ้งอยู่ภายในห้อง เสียงนกร้องจากต้นเหมยด้านนอกดังเป็นระยะ ทว่าบรรยากาศอันสงบกลับถูกทำลายด้วยเสียงของบุรุษผู้หนึ่ง“ข้าบอกแล้วว่าเดินเองได้”“แล้วข้าก็บอกแล้วว่าอย่าเพิ่งเดิน!”หูหลิงหนานยืนกอดอกมองชายหนุ่มในชุดผ้าฝ้ายสีเทาอ่อนด้วยสายตาไม่พอใจ อาเซียงยืนอยู่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งจับขอบโต๊ะเพื่อพยุงตัว ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวเล็กน้อย แต่แววตากลับดื้อรั้นอย่างเห็นได้ชัดผ่านมาสามวันแล้วนับตั้งแต่เขาฟื้นขึ้นมา บาดแผลบริเวณชายโครงเริ่มสมานตัว แต่ยังเจ็บทุกครั้งที่ขยับแรง ๆ ส่วนอาการปวดศีรษะยังเกิดขึ้นเป็นบางช่วง โดยเฉพาะเวลาที่พยายามนึกถึงอดีตหมอเฉินกำชับให้เขาพักผ่อนและค่อย ๆ ฟื้นกำลัง แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่ชอบการนอนอยู่เฉย ๆ“ข้านอนมาหลายวันแล้ว ข้าไม่ได้เป็นคนพิการ” อาเซียงกล่าวเสียงเรียบหลิงหนานเลิกคิ้ว “ข้าก็ไม่ได้บอกว่าท่านพิการ”“แล้วเหตุใดจึงห้ามข้าเดิน”“เพราะเมื่อครู่ท่าน
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 25
“นั้นสิ” นางพึมพำ“เจ้าจะตั้งชื่อให้ข้าหรือ” ชายหนุ่มมองนาง“ถ้าท่านไม่รังเกียจ” หลิงหนานยิ้มเขานิ่งคิดก่อนตอบ “ตามใจเจ้า”หลิงหนานวางผ้าสะอาดลง นางมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มอย่างพิจารณา เขาดูเป็นคนหยิ่งทะนง แม้ความทรงจำหายไป แต่ท่าทางและน้ำเสียงยังมีความเด็ดขาดอย่างประหลาด จะตั้งชื่อธรรมดาเกินไปก็ดูไม่เหมาะ แต่หากตั้งชื่อสูงส่งเกินไปก็อาจฟังแปลก หลิงหนานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ส่องผ่านหน้าต่างลมอ่อนพัดเข้ามา ทำให้ม่านผ้าสีขาวขยับเบา ๆ นางนึกถึงความหมายของคำว่า เซียง ที่อาจสื่อถึงความเป็นมงคล ชายคนนี้ปรากฏตัวในวันที่นางเกือบเสียชีวิต แม้เขาจะได้รับบาดเจ็บ แต่การพบกันครั้งนั้นก็ทำให้นางมีโอกาสกลับมามีชีวิตอีกครั้ง หากมองในอีกแง่หนึ่ง เขาอาจเป็นโชคดีท่ามกลางเคราะห์ร้ายของนาง“ข้าคิดออกแล้ว” หลิงหนานกล่าวชายหนุ่มเงยหน้า “ชื่ออะไร”นางยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย “อาเซียง”เขาขมวดคิ้ว “อาเซียง?”
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 24
ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามอีกครั้ง “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะเป็นคนไม่ดีหรือ”หลิงหนานหัวเราะเบา ๆ “เสี่ยวชิงก็ถามข้าเช่นนี้ ข้าไม่รู้ว่าท่านเป็นคนดีหรือไม่”ชายหนุ่มเลิกคิ้วหลิงหนานพูดต่อ “แต่ข้ารู้ว่าท่านช่วยข้าไว้” นางหยุดเล็กน้อย “หากวันหนึ่งพบว่าท่านเป็นคนไม่ดีจริง ๆ ข้าค่อยไล่ท่านออกไปก็ยังไม่สาย”“เจ้าพูดจาตรงดี” ชายหนุ่มชะงักก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย“ข้าถือว่าเป็นคำชม”เขามองนางอีกครั้ง แววตาที่เคยระแวดระวังเริ่มอ่อนลงเล็กน้อยแต่เมื่อมองไปรอบห้อง ความสับสนก็กลับมาอีกครั้ง“แล้วข้าจะไปที่ไหน”หลิงหนานนิ่งไป คำถามนั้นตอบยากกว่าที่คิด ชายหนุ่มไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ไม่รู้ว่ามาจากไหน และไม่มีใครรู้ว่าคนที่กำลังตามหาเขาเป็นมิตรหรือศัตรู หากปล่อยให้ออกไปในสภาพเช่นนี้ อาจเกิดอันตรายอีก“ตอนนี้ท่านยังไปไหนไม่ได้” นางตอบ“เหตุใด” ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันที“เพราะท่านบาดเจ็บ”“แ
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 23
หลิงหนานหันมามองแล้วส่งยิ้มบาง ๆ “ข้าไม่ได้จะเฝ้าเขาตลอดทั้งคืน เจ้าพักก่อน อีกสักพักเราค่อยผลัดกัน”เด็กสาวจึงยอมไปเอนตัวพักบนตั่งเล็กอีกมุมหนึ่งของห้องหลิงหนานหันกลับมามองชายหนุ่ม เขายังคงหลับสนิท ใบหน้าซีดเซียวกว่าเมื่อตอนพบกันกลางป่าแต่ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้น นางค่อย ๆ วางผ้าสะอาดลง“ท่านนี่ช่างทำให้คนอื่นลำบากจริง ๆ ข้ากำลังยุ่งกับเรื่องพินัยกรรมอยู่แท้ ๆ” เสียงของนางเบามากไม่มีคำตอบหลิงหนานถอนหายใจ “แต่จะโทษท่านก็ไม่ได้ หากไม่มีท่าน ข้าคงไม่ได้กลับมานั่งบ่นอยู่ตรงนี้”ความทรงจำตอนที่ชายหนุ่มพุ่งเข้ามาขวางคมดาบย้อนกลับมา นางยังจำแววตาของเขาในตอนนั้นได้ เย็นชา เด็ดขาด และไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว หลิงหนานไม่เข้าใจว่าคนคนหนึ่งจะยอมเสี่ยงชีวิตช่วยคนแปลกหน้าได้อย่างไรในโลกเดิม เธอพบผู้คนมากมายที่เข้าหาเพราะผลประโยชน์ บางคนยิ้มต่อหน้า แต่พร้อมหักหลังทันทีที่มีโอกาส เธอจึงเรียนรู้ว่าการไว้ใจใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย ทว่าชายหนุ่มคนนี้กลับช่วยชีวิตเธอโดยไม่รู้แม้แต่ชื่อ
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 22
หลิงหนานมองแม่เลี้ยงอย่างพิจารณา เมื่อครู่เจินจี้กล่าวว่าเป็นห่วงชื่อเสียงแต่กลับไม่ยอมให้ส่งคนบาดเจ็บไปโรงหมอ ดูเหมือนอีกฝ่ายไม่ได้ต้องการแก้ปัญหา เพียงต้องการหาข้ออ้างลงโทษนางเท่านั้น“ถ้าเช่นนั้นฮูหยินต้องการให้ข้าทำอย่างไร” หลิงหนานถามเจินจี้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวเสียงแข็ง “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าห้ามออกจากเรือนเล็กโดยไม่ได้รับอนุญาต!”เสี่ยวชิงเบิกตากว้าง “ฮูหยินเจ้าคะ!”“ส่วนบุรุษผู้นั้นก็ห้ามออกจากบริเวณเรือนเช่นกัน!”“เขายังไม่ได้สติ จะออกไปไหนได้เจ้าคะ” หลิงหนานขมวดคิ้วเหวยมี่หัวเราะเยาะ “เจ้าก็พูดเก่งนัก!”เจินจี้ชี้หน้าหลิงหนาน “ข้าจะให้คนเฝ้าประตูเรือน หากเจ้ายังกล้าฝ่าฝืน ข้าจะส่งเรื่องนี้ให้ผู้ใหญ่ในตระกูลตัดสิน!”“แล้วหมอเล่าเจ้าคะ” หลิงหนานมองนางนิ่ง“เจ้าพูดเรื่องอะไร”“ท่านจะให้หมอเข้ามารักษาเขาหรือไม่”“หมอเข้ามาได้เพียงครั้งนี้” เจินจี้เม้มปาก นางไม
