บทที่ 23

หลิงหนานหันมามองแล้วส่งยิ้มบาง ๆ “ข้าไม่ได้จะเฝ้าเขาตลอดทั้งคืน เจ้าพักก่อน อีกสักพักเราค่อยผลัดกัน”

เด็กสาวจึงยอมไปเอนตัวพักบนตั่งเล็กอีกมุมหนึ่งของห้อง

หลิงหนานหันกลับมามองชายหนุ่ม เขายังคงหลับสนิท ใบหน้าซีดเซียวกว่าเมื่อตอนพบกันกลางป่าแต่ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้น นางค่อย ๆ วางผ้าสะอาดลง

“ท่านนี่ช่างทำให้คนอื่นลำบากจริง ๆ ข้ากำลังยุ่งกับเรื่องพินัยกรรมอยู่แท้ ๆ” เสียงของนางเบามาก

ไม่มีคำตอบ

หลิงหนานถอนหายใจ “แต่จะโทษท่านก็ไม่ได้ หากไม่มีท่าน ข้าคงไม่ได้กลับมานั่งบ่นอยู่ตรงนี้”

ความทรงจำตอนที่ชายหนุ่มพุ่งเข้ามาขวางคมดาบย้อนกลับมา นางยังจำแววตาของเขาในตอนนั้นได้ เย็นชา เด็ดขาด และไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว หลิงหนานไม่เข้าใจว่าคนคนหนึ่งจะยอมเสี่ยงชีวิตช่วยคนแปลกหน้าได้อย่างไร

ในโลกเดิม เธอพบผู้คนมากมายที่เข้าหาเพราะผลประโยชน์ บางคนยิ้มต่อหน้า แต่พร้อมหักหลังทันทีที่มีโอกาส เธอจึงเรียนรู้ว่าการไว้ใจใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย ทว่าชายหนุ่มคนนี้กลับช่วยชีวิตเธอโดยไม่รู้แม้แต่ชื่อ

หลิงหนานมองมือของเขาที่วางอยู่ข้างลำตัว นิ้วยาวเรียว มีรอยด้านบริเวณโคนนิ้วจากการจับอาวุธเป็นเวลานาน

“ท่านเป็นทหารหรือ” นางพึมพำ “หรือเป็นองครักษ์ของใครสักคน”

เมื่อไม่ได้รับคำตอบ นางก็ยิ้มกับตัวเอง

“ถามคนหมดสติไปก็เท่านั้น” หลิงหนานกำลังจะลุกไปเติมน้ำอุ่น แต่ทันใดนั้นเสียงแหบพร่าก็ดังขึ้น

“น้ำ…”

นางชะงักก่อนรีบหันกลับมา “ท่าน!”

ชายหนุ่มขยับริมฝีปากอีกครั้ง “น้ำ…”

หลิงหนานรีบเข้าไปใกล้ ดวงตาของเขายังปิดอยู่ แต่คิ้วขมวดแน่น

“ท่านได้ยินข้าหรือไม่”

ชายหนุ่มไม่ตอบ นางจึงใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำแตะริมฝีปากเขาเล็กน้อย โดยไม่ฝืนกรอกน้ำขณะยังไม่รู้สึกตัวเต็มที่

“อดทนอีกหน่อย” นางกล่าวเบา ๆ “หมอบอกว่าท่านต้องพัก”

ชายหนุ่มขยับศีรษะเล็กน้อยก่อนกลับไปนิ่งอีกครั้ง

หลิงหนานเฝ้ามองอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเขายังหายใจสม่ำเสมอ จึงค่อยผ่อนลมหายใจ อย่างน้อยก็มีการตอบสนองแล้ว นั่นทำให้นางเริ่มมีความหวัง

รุ่งเช้าเสียงนกร้องดังจากต้นไม้หลังเรือน หลิงหนานสะดุ้งตื่นบนเก้าอี้ข้างเตียง เมื่อคืนหลังผลัดให้เสี่ยวชิงเฝ้าอยู่ช่วงหนึ่ง นางกลับมานั่งดูอาการชายหนุ่มต่อ และเผลอหลับไปเมื่อใดก็ไม่รู้

หญิงสาวยกมือขยี้ตาเบา ๆ ก่อนหันไปมองเตียงแล้วก็ต้องชะงัก ดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองนางอยู่ ชายหนุ่มฟื้นแล้ว เขานอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้ายังซีด แต่ดวงตาคมเข้มกลับเปิดกว้าง เมื่อเห็นหลิงหนานขยับตัว เขาก็พยายามลุกขึ้นทันที

“อย่าขยับ!” หลิงหนานรีบร้องห้าม

ชายหนุ่มชะงัก ความเจ็บปวดจากชายโครงทำให้เขาขมวดคิ้ว

“ที่นี่…” เสียงของเขาแหบพร่า

“ท่านอยู่ในจวนสกุลหู” หลิงหนานรีบขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้

“จวนสกุลหู?” ชายหนุ่มมองไปรอบห้อง สายตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

“ใช่”

“ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

“ท่านจำไม่ได้หรือ” หลิงหนานชะงัก

ชายหนุ่มนิ่งไป เขามองใบหน้าของนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนหลับตาลงราวกับกำลังพยายามนึกอะไรบางอย่าง ภาพเลือนรางปรากฏขึ้นในความคิด ป่าทึบ เสียงอาวุธกระทบกัน กลิ่นเลือด และเสียงหญิงสาวร้องเรียก แต่ทุกอย่างกลับกระจัดกระจายจนไม่อาจจับต้นชนปลายได้

เขาขมวดคิ้วแน่น “ข้า…”

หลิงหนานเริ่มกังวล “ท่านจำได้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ข้าจำได้ว่ามีคนต่อสู้” ชายหนุ่มลืมตา

“ใช่”

“แล้วหลังจากนั้น…” เขาหยุดพูด สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนไป

“ท่านชื่ออะไร” หลิงหนานมองเขาอย่างระมัดระวัง

คำถามนั้นทำให้ชายหนุ่มนิ่งค้าง เขาอ้าปากเล็กน้อยแต่ไม่มีคำตอบหลุดออกมา

หลิงหนานรออยู่ครู่หนึ่ง “ท่านจำชื่อของตัวเองได้หรือไม่”

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว เขาพยายามนึก แต่ในศีรษะกลับว่างเปล่า ไม่มีชื่อ หรือแม้แต่ภาพชีวิตก่อนหน้านี้ก็ไม่ปรากฏ ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นผ่านแผ่นหลัง

“ข้า…” เขาพึมพำ “ข้าชื่ออะไร”

หลิงหนานนิ่งไปทันที สิ่งที่นางกังวลที่สุดเกิดขึ้นแล้ว

ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมขมับ “เหตุใดข้าจึงจำไม่ได้”

“อย่าฝืนคิด!” หลิงหนานรีบจับข้อมือเขาไว้ “ท่านเพิ่งได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ”

ชายหนุ่มหันมามองนาง ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยความสับสน “ข้าเป็นใคร”

คำถามนั้นทำให้หลิงหนานรู้สึกสงสารอย่างบอกไม่ถูก คนที่เมื่อวานยังต่อสู้กับโจรอย่างเด็ดขาด บัดนี้กลับไม่รู้แม้แต่ชื่อของตัวเอง นางค่อย ๆ คลายมือออกจากข้อมือเขา

“ตอนนี้ท่านยังจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”

ชายหนุ่มมองนางนิ่ง “แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร”

หลิงหนานส่ายหน้า “ข้าพบท่านกลางป่า”

“กลางป่า?”

“ท่านช่วยข้าจากโจร”

เขาขมวดคิ้ว “ข้าช่วยเจ้า?”

“ใช่” หลิงหนานพยักหน้า “ท่านได้รับบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว แต่ยังเข้ามาช่วยข้า สุดท้ายศีรษะกระแทกก้อนหินจนหมดสติ”

ชายหนุ่มนิ่งไป เขาพยายามนึกตามคำพูดของนาง ภาพกระบี่สะท้อนแสงแดดปรากฏขึ้นเพียงชั่วขณะก่อนความเจ็บปวดจะแล่นขึ้นมาที่ขมับ

“อึก!” เขาหลับตาแน่น

หลิงหนานรีบประคองไหล่เขา “พอแล้ว อย่าฝืน!”

ชายหนุ่มหอบหายใจเล็กน้อย เหงื่อซึมตามหน้าผาก

หลิงหนานหยิบผ้าสะอาดมาเช็ดให้ “ท่านหมอบอกว่าอาการเช่นนี้อาจเกิดขึ้นหลังศีรษะได้รับบาดเจ็บ”

เขาลืมตา “แล้วข้าจะจำได้อีกหรือไม่”

หลิงหนานชะงัก นางไม่อยากให้ความหวังเกินจริง

“ข้ายังตอบไม่ได้”

ชายหนุ่มมองนางนิ่ง

หลิงหนานพูดต่อ “แต่ข้าจะให้หมอมาตรวจอีกครั้ง”

เขาหลุบตาลง ความเงียบปกคลุมห้องอยู่ครู่หนึ่งก่อนชายหนุ่มจะถามเบา ๆ “เจ้าชื่ออะไร”

“หูหลิงหนาน” หลิงหนานยิ้มบาง ๆ

“หู…หลิงหนาน” เขาทวนช้า ๆ

“ใช่”

“แล้วเจ้ากับข้า…” เขาหยุดพูด

หลิงหนานเลิกคิ้ว “อะไรหรือ”

ชายหนุ่มมองนาง “เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือไม่”

“ไม่เคย” หลิงหนานส่ายหน้า

“ถ้าเช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงช่วยข้า”

“เพราะท่านช่วยชีวิตข้าก่อน” หลิงหนานมองเขาอย่างประหลาดใจ

“เพียงเท่านั้น?”

“เพียงเท่านั้น”