บทที่ 25

“นั้นสิ” นางพึมพำ

“เจ้าจะตั้งชื่อให้ข้าหรือ” ชายหนุ่มมองนาง

“ถ้าท่านไม่รังเกียจ” หลิงหนานยิ้ม

เขานิ่งคิดก่อนตอบ “ตามใจเจ้า”

หลิงหนานวางผ้าสะอาดลง นางมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มอย่างพิจารณา เขาดูเป็นคนหยิ่งทะนง แม้ความทรงจำหายไป แต่ท่าทางและน้ำเสียงยังมีความเด็ดขาดอย่างประหลาด จะตั้งชื่อธรรมดาเกินไปก็ดูไม่เหมาะ แต่หากตั้งชื่อสูงส่งเกินไปก็อาจฟังแปลก หลิงหนานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ส่องผ่านหน้าต่าง

ลมอ่อนพัดเข้ามา ทำให้ม่านผ้าสีขาวขยับเบา ๆ นางนึกถึงความหมายของคำว่า เซียง ที่อาจสื่อถึงความเป็นมงคล ชายคนนี้ปรากฏตัวในวันที่นางเกือบเสียชีวิต แม้เขาจะได้รับบาดเจ็บ แต่การพบกันครั้งนั้นก็ทำให้นางมีโอกาสกลับมามีชีวิตอีกครั้ง หากมองในอีกแง่หนึ่ง เขาอาจเป็นโชคดีท่ามกลางเคราะห์ร้ายของนาง

“ข้าคิดออกแล้ว” หลิงหนานกล่าว

ชายหนุ่มเงยหน้า “ชื่ออะไร”

นางยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย “อาเซียง”

เขาขมวดคิ้ว “อาเซียง?”

“ใช่”

“เหตุใดต้องเป็นชื่อนี้”

หลิงหนานตอบอย่างอารมณ์ดี “เพราะข้าอยากให้ท่านโชคดี”

ชายหนุ่มนิ่งไป

นางพูดต่อ “ท่านได้รับบาดเจ็บหนัก แล้วยังจำอดีตไม่ได้ ข้าจึงอยากให้ชื่อใหม่เป็นชื่อที่มีความหมายดี”

เขามองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนทวนเบา ๆ “อาเซียง…”

หลิงหนานพยักหน้า “เป็นอย่างไร ชอบหรือไม่”

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบทันที เขาก้มมองมือของตัวเอง ชื่อที่ไม่คุ้นเคย ชีวิตที่จำไม่ได้ และหญิงสาวคนหนึ่งที่เขาเพิ่งรู้จัก แต่กลับเป็นคนเดียวที่อยู่ข้างกายเมื่อฟื้นขึ้นมา ทุกอย่างแปลกใหม่จนยากจะอธิบาย แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นรอยยิ้มของหลิงหนาน ความรู้สึกบางอย่างกลับค่อย ๆ สงบลง

“ก็ได้” เขาตอบเสียงต่ำ

“ก็ได้หมายความว่าอย่างไร” หลิงหนานเลิกคิ้ว

“หมายความว่าข้าจะใช้ชื่อนี้”

นางหัวเราะเบา ๆ “พูดดี ๆ ไม่เป็นหรือ”

“เจ้าตั้งชื่อให้ข้าแล้ว ยังจะให้ข้าพูดอะไรอีก” ชายหนุ่มปรายตามอง

“อย่างน้อยก็ควรขอบคุณ”

เขาเงียบไป

หลิงหนานมองเขาอย่างขบขัน “ท่านนี่ช่าง…”

“ขอบคุณ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นกะทันหัน

หลิงหนานชะงัก

ชายหนุ่มมองนางตรง ๆ “ขอบคุณที่ช่วยข้า”

รอยยิ้มบนใบหน้าหลิงหนานค่อย ๆ อ่อนลง นางพยักหน้า

“ไม่เป็นไร”

เขามองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ “แล้วก็…ชื่ออาเซียง ข้าจะจำไว้”

“พูดดี ๆ ก็เป็นนี่” หลิงหนานยิ้มอีกครั้ง นางลุกขึ้นเก็บถ้วยยาก่อนหันกลับมามองเขา “ถ้าเช่นนั้นจากวันนี้เป็นต้นไป ข้าจะเรียกท่านว่าอาเซียง”

ชายหนุ่มพยักหน้า “อืม”

หลิงหนานยิ้มอย่างพึงพอใจ “ยินดีที่ได้รู้จัก อาเซียง”

ชายหนุ่มมองมือที่นางยื่นมาอย่างสงสัย “เจ้าทำอะไร”

หลิงหนานชะงักก่อนนึกได้ว่าตนเผลอใช้ธรรมเนียมจับมือทักทายจากโลกเดิม นางจึงรีบเปลี่ยนเป็นยกมือประสานกันตามมารยาท

“ทักทายอย่างไรเล่า”

เขามองนางอย่างไม่เข้าใจนักแต่สุดท้ายก็ยกมือประสานตอบอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เพราะบาดแผลที่แขน จนหลิงหนานหัวเราะออกมาเสียงดัง

“เอาละ พักผ่อนได้แล้ว”

นางเดินไปถึงประตู ก่อนหันกลับมาอีกครั้ง

“อาเซียง หากเจ้าต้องการอะไร เรียกข้าได้”

เขามองนางนิ่งก่อนตอบสั้น ๆ “รู้แล้ว”

หลิงหนานส่ายหน้าอย่างขบขันแล้วเดินออกจากห้องไป

เมื่อประตูปิดลง ชายหนุ่มจึงค่อย ๆ เอนหลังพิงหมอน เขามองแสงอาทิตย์ที่กำลังจางหายไปนอกหน้าต่าง ในศีรษะยังคงว่างเปล่า ไม่รู้ว่าตัวเองมาจากไหน ไม่รู้ว่ามีใครกำลังตามหา และไม่รู้ว่าเหตุใดตนจึงได้รับบาดเจ็บ แต่ตอนนี้เขามีชื่อแล้ว ชื่อที่หญิงสาวคนหนึ่งตั้งให้

“อาเซียง…” ชายหนุ่มพึมพำเบา ๆ มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

ในขณะเดียวกัน ภายในเรือนใหญ่ เจินจี้กำลังนั่งฟังรายงานจากป้าหวังด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ชายผู้นั้นฟื้นแล้วหรือ”

“ฟื้นแล้วเจ้าค่ะ”

“เขาพูดอะไรบ้าง”

“ได้ยินว่าจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้เจ้าค่ะ”

เจินจี้ชะงัก “จำไม่ได้?”

“เจ้าค่ะ แม้แต่ชื่อของตัวเองก็จำไม่ได้”

เจินจี้นิ่งคิดก่อนค่อย ๆ ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา “ดี”

ป้าหวังเงยหน้าขึ้น

“ฮูหยิน ท่านคิดจะทำอะไร?” เจินจี้วางถ้วยชาลง “คนที่ไม่มีชื่อ ไม่มีญาติ และจำอดีตไม่ได้ ย่อมไม่มีใครออกหน้าปกป้อง ข้าอยากรู้นักว่าหูหลิงหนานจะปกป้องเขาได้อีกนานเพียงใด”

ป้าหวังรีบก้มหน้า

เจินจี้กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา “จับตาดูทั้งสองคนให้ดี โดยเฉพาะชายคนนั้น หากเขาจำอะไรขึ้นมาได้ ต้องรีบมารายงานข้าทันที”

“เจ้าค่ะ” ป้าหวังรับคำก่อนถอยออกไป

เจินจี้นั่งนิ่งอยู่ตามลำพัง นางยังไม่รู้ว่าบุรุษที่ตนกำลังคิดจะกำจัดนั้นเป็นใคร ยิ่งไม่รู้ว่าชายไร้ชื่อซึ่งนอนพักอยู่ในเรือนเล็กของหูหลิงหนาน แท้จริงแล้วคือท่านโหวถิงอิงไป๋ ผู้มีอำนาจและชื่อเสียงในราชสำนัก และหากวันหนึ่งความทรงจำของเขากลับคืนมา เรื่องที่เกิดขึ้นในป่าหินดำอาจกลายเป็นหายนะของนางเอง

ส่วนภายในเรือนเล็ก หลิงหนานกำลังนั่งจดรายการค่าใช้จ่ายในการรักษาชายหนุ่มลงบนกระดาษ นางหยุดพู่กันเมื่อได้ยินเสียงเรียกแผ่วเบาจากห้องด้านใน

“หลิงหนาน”

หญิงสาวเงยหน้า

“มีอะไรหรือ”

“ข้าอยากดื่มน้ำ” เสียงทุ้มต่ำตอบกลับมา

หลิงหนานถอนหายใจอย่างขบขัน “เพิ่งตั้งชื่อให้ไม่ทันไร ก็เริ่มเรียกใช้ข้าแล้วหรือ”

นางลุกขึ้นหยิบกาน้ำ ก่อนเดินเข้าไปในห้อง โดยไม่รู้เลยว่าคำเรียกสั้น ๆ ในค่ำคืนนี้จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความผูกพันที่ลึกซึ้งเกินกว่าคนทั้งสองจะคาดคิด