ตอนที่1

จ้าวถิงถิงเดินเข้ามาในห้องโถงก็ตาลุกวาวตรงเข้าไปตวัดมือตบหน้าจ้าวฉู่หรันอย่างแรง

" นี่มันกำไลของแม่ข้า กล้าดียังไงเอาของแม่ข้ามาใส่ถอดออกเดี๋ยวนี้"

" พี่ถิงถิงท่านเข้าใจผิดหรือไม่ กำไลวงนี้เป็นของท่านแม่ข้า ท่านแม่ให้ข้ามา"

" แม่ของเจ้าเป็นแค่ภรรยารองจะมีของล้ำค่าแบบนี้ได้ยังไง นี่เป็นกำไลหยกของราชวงศ์ที่ฮองเฮาประทานให้แม่ของข้า แม่ของเจ้ามันขี้ขโมย"

นางเข้าไปยื้อแย่งถอดกำไลออกจากแขนของจ้าวฉู่หรัน จ้าวฉู่หรันไม่ยอมแพ้ยื้อแย่งคืน

" พี่ถิงถิงท่านเข้าใจผิดแล้ว กำไลนี้เป็นท่านพ่อมอบให้ท่านแม่ของข้า แล้วมอบให้ข้าอีกที มันเป็นของข้าคืนให้ข้าเถอะ"

" เจ้าโกหก ของของท่านแม่มีรึที่ท่านพ่อจะมอบให้คนอื่น เอาคืนข้ามานะ"

ยื้อยุดกันไปมาจนกำไลตกแตก เพล้ง เจ้าฉู่หรันแกล้งล้มลงไปเอามือกดทับเศษกำไลจนเลือดออก ผิงกั่วบ่าวคนสนิทรีบเข้าไปประคอง

" คุณหนูรองท่านบาดเจ็บ คุณหนูใหญ่ท่านทำเกินไปแล้ว"

" เกินไปรึ แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ"

จ้าวลี่ถิงเก็บซากกำไลของมารดานางขึ้นมาน้ำตาคลอด้วยความโกรธ

ในห้องโถง

จ้าวฟานนั่งหน้าตาเคร่งเครียด จ้าวฉู่หรันกอดจ้าวซูฉีร้องไห้

" คุณหนูใหญ่ท่านทำเกินไปแล้ว ก็แค่กำไลวงเดียวเท่านั้น"

" นี่เป็นกำไลของแม่ข้า ข้าจำได้ว่าท่านพ่อเก็บเอาไว้ระลึกถึงท่านแม่ ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงไปอยู่กับฉู่หรันได้ "

" ข้าเก็บไว้ในหีบอย่างดี เหตุใดถึงไปอยู่ที่เจ้าได้ แล้วยังแตกอีก"

" ข้า ข้าเปิดเจอเห็นว่าสวยดี พอดีหรันเอ๋อมาหาข้า นางชอบ ข้าก็เลยให้นาง ข้าไม่รู้ว่ากำไลวงนี้เป็นของฮูหยิน"

" คราวหลังอย่าหยิบอะไรในหีบส่วนตัวของข้าไป โดยที่ข้าไม่ได้อนุญาติอีก"

" เจ้าค่ะ ข้ารู้แล้ว"

" ท่านพ่อเป็นความผิดของข้าเอง เพราะข้าอยากได้ท่านแม่เลยให้ข้ามา ข้ากับท่านแม่ไม่รู้จริงๆว่ากำไลหยกวงนี้เป็นของฮูหยินหากรู้พวกเราจะไม่แตะต้องมันเลย พี่ถิงถิงข้าขออภัยเจ้าค่ะ หากท่านจะโกรธเคืองข้าก็สมควรแล้ว ข้าผิดเองเจ้าค่ะ"

จ้าวฉู่หรันสะอื้นไห้น้ำตาไหลพราก

" เอาหล่ะเรื่องมันผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปถิงเอ๋อ กำไลวงนี้ข้าจะให้คนส่งไปซ่อมเองเจ้าก็อย่าโกรธพวกนางเลยนะ"

" ไม่ต้อง แตกขนาดนี้มันซ่อมไม่ได้แล้ว ในเมื่อท่านรักษาของของท่านแม่ไม่ได้ ข้าจะเก็บมันไว้เอง"

นางเก็บซากกำไลเดินน้ำตาคลอออกไป 

จ้าวลี่ถิงเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดชะงัก หันไปมองหวังจื่อเย่ที่ยังยืนอยู่ที่เดิม แล้วพูดด้วยความโมโห

" เหตุใดเจ้ายังไม่ตามข้ามา ลืมหน้าที่ตัวเองแล้วรึไง"

จ้าวถิงถิงมาเดินเล่นที่ตลาด ดูของสวยๆงามๆให้ลืมเรื่องไม่สบายใจเมื่อครู่

หวังจื่อเย่เดินตามจ้าวถิงถิงแวะร้านนี้ร้านนั้นในตลาด เขายิ่งมองก็ยิ่งรังเกียจ รับไม่ได้กับนิสัยเอาแต่ใจของนาง แต่เพราะเขาเป็นองครักษ์ของนางต้องติดตามดูแลความปลอดภัยนางไปทุกที่ จึงต้องข่มความไม่พอใจเอาไว้ นึกถึงใบหน้าของจ้าวฉู่หรันที่มีแต่น้ำตา เขาเจ็บปวดใจยิ่งนัก นางทั้งอ่อนหวานแสนดี ผิดกับจ้าวถิงถิงลิบลับ ทั้งที่มีบิดาคนเดียวกันแท้ๆ 

เขาเป็นทาสที่ถูกซื้อมาเป็นบ่าวรับใช้ในเรือนตั้งแต่เด็กพร้อมหยางหาน ตอนนั้นเขาเห็นนางผลักจ้าวฉู่หรันจนล้มลง ความรู้สึกไม่พอใจเกิดขึ้น อยากปกป้องดูแลจ้าวฉู่หรัน แต่จ้าวถิงถิงดันเลือกให้เขาเป็นองครักษ์ติดตาม หากให้เขาเลือกเองได้เขาก็จะไม่เลือกนางอย่างแน่นอน 

" จื่อเย่ จื่อเย่ "

" ขอรับคุณหนู"

" เจ้าเหม่ออะไรอยู่ ข้าถามเจ้าว่าปิ่นสองอันนี้อันไหนเหมาะกับข้ามากกว่ากัน"

" อันไหนก็เหมาะขอรับ หากท่านเลือกไม่ได้ก็เอาไปทั้งสองนั่นแหละ"

" แต่ข้าอยากได้แค่อันเดียว เจ้าต้องเลือกให้ข้า"

หวังจื่อเย่ถอนหายใจ ก่อนจะหยิบปิ่นหยกสีเขียวออกมาจากมือนาง นางยิ้มพอใจ

" ดี ข้าก็ชอบอันนี้เหมือนกัน"

นางส่งปิ่นให้พ่อค้าห่อ นัวนั่วทำหน้าที่จ่ายเงิน หวังจื่อเย่จ้องมองปิ่นสีชมพูก่อนจะเดินตามนางไปจนมาถึงโรงเตี๊ยม

" เอ้า เจ้าทำไมไม่เข้ามาหล่ะ คุณหนูเข้าไปข้างในแล้ว"

" ข้านึกได้ว่ามีเรื่องต้องทำ เจ้าตามนางไปก่อนเดี๋ยวข้ามา"

หวังจื่อเย่ย้อนกลับไปที่ร้านขายเครื่องประดับ หยิบปิ่นสีชมพูขึ้นมา โชคดีที่ยังอยู่ ปิ่นอันนี้เหมาะกับจ้าวฉู่หรันมาก

" แล้วจื่อเย่หล่ะ"

" เขาบอกว่ามีเรื่องต้องทำ เดี๋ยวตามมาเจ้าค่ะ"

" เรื่องอะไร ช่างเถอะ เสี่ยวเอ้อ"

นางเรียกเสี่ยวเอ้อมาสั่งอาหาร

หวังจื่อเย่มาถึงโรงเตี๊ยม ก็เห็นเสี่ยวเอ้อยกอาหารมาวางเต็มโต๊ะ จ้าวถิงถิงกวักมือเรียก

" มานั่งเร็ว ข้าสั่งของชอบเจ้าไว้หลายอย่างเลย เอ้ามองทำไมหล่ะกินสิ เจ้าก็ด้วยนัวนั่ว

กินเยอะๆ นี่ไก่ตุ๋นน้ำแดงข้ารู้เจ้าชอบ "

" ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู"

เห็นหวังจื่อเย่นั่งเฉย จ้าวถิงถิงจึงคีบเนื้อปลาผัดเปรี้ยวหวานใส่ชามข้าวให้เขา

" เจ้าก็กินเยอะๆ"

เขาคีบเนื้อปลาเข้าปาก แม้อาหารจะเรียงรายตรงหน้า แต่เขาไม่อยากแม้แต่น้อย หัวสมองของเขานึกถึงแต่ใบหน้าของจ้าวฉู่หรัน ภาพที่นางร้องไห้ทำให้เขากินอะไรไม่ลง

วันต่อมาเป็นงานเลี้ยงวันเกิดของจ้าวฟานเพราะเป็นขุนนางเก่าแก่ในราชสำนักมาหลายปี ทำให้มีแขกเหรื่อมาร่วมงานคับคั่ง

จ้าวฉู่หรันแสดงการร่ายรำอ่อนช้อย ชายในงานต่างมองนางอย่างชื่นชมหลงใหล โดยเฉพาะหวังจื่อเย่ จ้าวถิงถิงเบะปาก ไม่เห็นจะงามตรงไหน ก็งั้นๆแหละ รำแบบนี้ใครๆก็ทำได้น่าชื่นชมตรงไหนกัน นางหันไปมองหวังจื่อเย่ เห็นสายตาเขาจ้องมองจ้าวฉู่หรันอย่างหลงใหลก็ไม่พอใจ มองไปที่จ้าวฉู่หรันที่สบตากับเขาเหมือนสื่อความหมายว่าใจตรงกัน นางก็กำมือแน่น นางชอบหวังจื่อเย่มานานหลายปี อย่าได้คิดจะแย่งเขาไป 

การแสดงจบลง ทุกคนปรบมือเสียงดังเกรียวกราว ต่างเอ่ยปากชื่นชมจ้าวฉู่หรันไม่หยุด จ้าวฟานกวักมือเรียกจ้าวถิงถิงให้ไปหา

" ถิงเอ๋อนี่เป็นศิษย์น้องร่วมสำนักของข้าที่ไม่ได้เจอกันมานาน อันเจ๋อหยวน ไม่คิดว่าเขาจะมาในวันนี้ด้วย"

" คาระวะท่านอาอัน"

" อืมถิงเอ๋อโตเป็นสาวแล้ว ตอนนั้นที่เห็นเจ้ายังเป็นทารกอยู่เลยฮ่าฮ่า ดูสิเจ้างามเหมือนแม่ของเจ้าไม่มีผิด"

" ฮ่าฮ่าใช่ๆ นางยิ่งโตก็ยิ่งเหมือนแม่ของนางตอนนั้นที่เจ้ามาเยี่ยมข้า ลี่เซียนพึ่งคลอดจนตอนนี้ถิงเอ๋อได้17ปีแล้ว"

" โอ้ถิงเอ๋อ17แล้ว แต่งงานรึยัง"

" ยังเจ้าค่ะท่านอา แต่ข้ามีคู่หมายแล้ว"

" อย่างงั้นรึ"

" ถิงเอ๋อ คู่หมายอะไรกันข้าเป็นพ่อของเจ้าไม่เห็นรู้เรื่อง"

" ท่านพ่อ ท่านเคยบอกว่าเรื่องคู่ครองของข้าท่านจะให้ข้าเลือกเอง ข้าเลือกแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะแต่งงานกับเขาเท่านั้น"

" คนผู้นั้นเป็นใคร"

" หวังจื่อเย่เจ้าค่ะ"