รับราชโองการ

หลี่ซินหรานให้เสี่ยวเฉียวจัดหีบทรัพย์สินให้เข้าที่ ทั้งนายและบ่าวช่วยกันจัดห้องให้เป็นระเบียบกินเวลาไปจนถึงช่วงเย็น

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากด้านนอก ยังไม่ทันได้ตั้งตัวประตูเรือนก็ถูกผลักออก

หลี่เหวินเจิ้งก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

อาภรณ์ขุนนางยังไม่เปลี่ยน บ่งบอกว่าเขาเพิ่งกลับจากทำงาน ด้านหลังคือหลิ่วซื่อมีสีหน้าอ่อนโยนปนเศร้าราวกับผู้ถูกกระทำ

"ซินหราน"

น้ำเสียงบิดาแข็งกร้าวตั้งแต่คำแรก

"เจ้ากล้าดีอย่างไร"

หลี่ซินหรานลุกขึ้นคำนับอย่างสำรวมท่าทางเรียบร้อยไร้ความตื่นตระหนก

"ข้าถามว่า!"

หลี่เหวินเจิ้งฟาดมือกับโต๊ะ

"เหตุใดเจ้าจึงข้ามหน้าข้ามตา สั่งการพ่อบ้าน เปิดเขตหวงห้ามโดยไม่รายงานข้าหรือไม่ก็รายงานแม่ของเจ้า"

หลิ่วซื่อก้าวขึ้นหนึ่งก้าวน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

"นายท่าน ข้าเองก็ไม่คิดว่าเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้จะบานปลาย"

นางพูดต่อราวกับกำลังน้อยอกน้อยใจ

"ซินหรานยังเด็ก อาจเพราะตกใจจากเหตุการณ์ก่อนหน้า จึงคิดมากไปบ้างเลยทำอะไรโดยขาดการยั้งคิด ข้าผิดเองที่อบรมนางไม่ดีเจ้าค่ะ"

นางใช้คำว่าคิดมากลบความผิดทั้งหมดให้เหลือเพียงอารมณ์เด็กดื้อที่ไม่เชื่อฟัง หลี่เหวินเจิ้งหันมามองบุตรสาว สายตาของเขาไม่ใช่สายตาของบิดาแต่เป็นสายตาของผู้พิพากษา

"ทรัพย์สินของเจ้าหายไป ข้าจะไม่ว่า"

"แต่การทำให้เรื่องภายในจวนกลายเป็นเรื่องใหญ่ จนบ่าวรับใช้เอาไปพูดกันเอิกเกริกเช่นนี้"

เขาหยุดเล็กน้อยก่อนเอ่ยคำพูดที่ทำให้เสี่ยวเฉียวหน้าซีด

"เจ้าสมควรถูกลงโทษ"

เรือนทั้งหลังเงียบกริบอากาศหนักอึ้งจนหายใจติดขัด หลี่ซินหรานก้มศีรษะไม่ได้โต้แย้งหรือร้องขอดั่งเช่นเมื่อก่อน นางเพียงยืนนิ่งสงบ ทุกอย่างเงียบงันลงครู่หนึ่งนางจึงได้เอ่ยขึ้น

"ทรัพย์สินของลูกก็ควรอยู่กับลูก ถึงไม่หายไปไหนก็ไม่สมควรยึดเอาไว้เจ้าค่ะ"

"เจ้า!"

เขาชี้หน้านางไม่อยากเชื่อว่านางจะกล้าดีถึงเพียงนี้

"ข้าจะ..."

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้ารัวเร็วจากด้านนอกดังขึ้น ก่อนเสียงแหลมสูงของขันทีจะตัดบททุกอย่าง

"มีราชโองการจากวังหลวง"

ทุกคนชะงักพร้อมกัน หลิ่วซื่อหน้าซีดวาบ หลี่เหวินเจิ้งเบิกตาเล็กน้อย  หลี่ซินเหยารีบหลบเข้าข้างหลังมารดา ขันทีหลวงก้าวเข้ามาสีหน้าสงบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจ บ่าวรับใช้ทั้งหมดคุกเข่าลงทันที

"ใต้เท้าหลี่เหวินเจิ้ง รับราชโองการ"

หลี่เหวินเจิ้งทรุดกายลงคุกเข่า หลิ่วซื่อ หลี่ซินหรานและหลี่ซินเหยาตามลงไปอย่างพร้อมเพรียง

ขันทีคลี่ผ้าไหมสีเหลืองออก เสียงอ่านกังวานชัด

"ด้วยองค์ชายเจ็ดทรงประชวรเรื้อรังมาหลายปี ฮ่องเต้ทรงเป็นห่วงพระโอรส จึงทรงมีพระราชประสงค์พระราชทานสมรสระหว่างองค์ชายเจ็ดแห่งราชวงศ์กับบุตรสาวคนโตของใต้เท้าหลี่เหวินเจิ้ง หลี่ซินหราน"

ขันทีเอ่ยชื่อหลี่ซินหรานดังชัดเจน หลิ่วซื่อเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเบิกกว้างสีหน้าแตกตื่นจนลืมปิดบัง หลี่ซินเหยาที่อยู่ด้านหลังถึงกับตัวสั่น หลี่เหวินเจิ้งนิ่งงันสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ

ราชโองการมาถึงเร็วเกินไป

ขันทีพับผ้าไหมกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"โปรดเตรียมตัวตามกำหนด สามวันหลังจากนี้จะมีขบวนมารับตัวคุณหนูเข้าไปพำนักที่เรือนรับรองฝ่ายในของวังหลวง จนกว่าจะถึงฤกษ์สมรสอันเหมาะสม"

พูดจบขันทีหันหลังจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่หนักอึ้งกว่าเดิมหลายเท่า ไม่มีใครกล้าพูดก่อน หลี่ซินหรานก้มศีรษะต่ำริมฝีปากโค้งขึ้นเพียงนิดเดียว

"นับว่าเจ้ายังโชคดีที่กงกงมาช่วยชีวิตเอาไว้"

หลี่เหวินเจิ้งเอ่ยขึ้นพลางเมินหน้าไปอีกทาง จากนั้นก็เดินกลับเรือนพร้อมกับคนติดตามกันเป็นขบวนใหญ่

เมื่อมาถึงเรือนหลักหลิ่วซื่อทำหน้าไม่ค่อยพอใจนัก คนที่ได้รับสมรสพระราชทานเหตุใดไม่ใช่หลี่ซินเหยาบุตรสาวของนาง

"ทำไมเป็นซินหรานเจ้าคะ เรามีลูกสาวตั้งสองคน"

หลี่เหวินเจิ้งครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงบอกกับภรรยา

"องค์ชายเจ็ดเป็นคนป่วยที่เดินไม่ได้ บ้างบอกว่าเขาเป็นโรคประหลาด บ้างบอกว่าเขาติดโรคระบาดครั้งใหญ่เมื่อสองปีก่อนจนเกิดผลร้ายต่อร่างกาย"

หลิ่วซื่อและหลี่ซินเหยาได้ยินสีหน้าจึงเปลี่ยนไป

"พิการหรือเจ้าคะท่านพ่อ ดีแล้วที่ไม่เลือกลูก"

หลี่ซินเหยาพูดอย่างไม่ยี่หระ

"ซินเหยา เงียบนะ อย่าพูดออกไปให้คนอื่นได้ยิน ประเดี๋ยวจะเป็นผลเสียต่อจวนของเราได้"

หลิ่วซื่ออดตำหนิบุตรสาวไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไรนางอยากให้หลี่ซินเหยาเก็บความในใจเอาไว้ให้แนบเนียน นางเองก็คลายความริษยาเมื่อครู่ลงเช่นกันเมื่อได้ยินหลี่เหวินเจิ้งเล่าให้ฟัง

"แต่ข้าสงสัยว่าเหตุใด ฝ่าบาทถึงเลือกหลี่ซินหราน"

ช่วงค่ำคืน หลี่เหวินเจิ้งนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะ ไฟตะเกียงส่องให้เงาบนใบหน้าของเขาดูแข็งกร้าวยิ่งกว่าเดิม

ราชโองการยังดังก้องอยู่ในหัวไม่รู้จบ เหตุใดต้องเป็นซินหราน เขาไม่ได้คิดถึงความเป็นอยู่ของบุตรสาว ไม่ได้คิดถึงว่าองค์ชายเจ็ดพิการหรือไม่ ยิ่งไม่ได้คิดถึงชีวิตในวังหลวงที่เต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บ

สิ่งที่เขาคิดมีเพียงอย่างเดียว ตระกูลหลี่จะถูกลากเข้าไปพัวพันกับอะไร

"นายท่าน"

หลิ่วซื่อเอ่ยเรียกเสียงเบา เห็นสีหน้าสามีก็รู้ว่าเขากำลังครุ่นคิดหนัก

นางค่อย ๆ นั่งลงข้าง ๆ เอ่ยอย่างระมัดระวัง

"เรื่องนี้ ท่านคิดว่าเกี่ยวกับการเมืองภายในวังหรือไม่เจ้าคะ"

หลี่เหวินเจิ้งเงยหน้าขึ้น แววตาเคร่งขรึม

"ย่อมไม่ใช่เรื่องดี"

เขาเอ่ยเสียงต่ำ

"องค์ชายเจ็ดเป็นโอรสที่ฝ่าบาทไม่เคยพูดถึงในที่แจ้ง หากเพียงต้องการสมรสพระราชทาน จะเลือกตระกูลใดก็ได้ เหตุใดต้องเป็นข้า"

หลิ่วซื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย

"หรือเพราะท่านเป็นขุนนางฝ่ายพิธีการ ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด"

คำพูดนั้นทำให้หลี่เหวินเจิ้งนิ่งไป นิ้วมือเคาะโต๊ะช้า ๆ อย่างคนกำลังชั่งน้ำหนัก

"นั่นยิ่งน่ากลัว"

เขาเอ่ยเสียงเย็น

"ผู้ที่ถูกเลือกเพราะไม่เกี่ยวข้องมักตกเป็นหมาก"

เมื่อคำว่าหมากหลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจทำเอาหลิ่วซื่อหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย

"แต่ซินหรานเป็นบุตรสาวของท่าน หากมีอะไรผิดพลาด"

ปลายประโยคนางลอบยิ้มเล็กน้อย

"นางเป็นเพียงบุตรสาว"

หลี่เหวินเจิ้งตัดบททันที น้ำเสียงนั้นเรียบเฉยไร้อารมณ์

"หากเกิดเรื่องขึ้น ตระกูลหลี่ยังมีทางถอย แต่หากทั้งจวนถูกเพ่งเล็งนั่นต่างหากคือหายนะ"

หลิ่วซื่อเม้มปาก นางเข้าใจดีถึงความในใจของใต้เท้าผู้นี้ ที่ลำดับความสำคัญไม่เคยเปลี่ยนแปลง

ตระกูลต้องมาก่อน เกียรติยศรองลงมา ส่วนบุตรสาวอยู่ลำดับท้ายสุด

"เช่นนั้น…" หลิ่วซื่อเอ่ยเสียงแผ่ว

 "เราควรทำอย่างไรต่อไปเจ้าคะ"

หลี่เหวินเจิ้งหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนลืมขึ้นอย่างเด็ดขาด

"ตั้งแต่นี้ไป ต้องวางตัวให้เรียบร้อย"

"อย่าให้นางสร้างปัญหาในวัง อย่าให้ชื่อตระกูลหลี่ถูกพาดพิงและอย่าให้ผู้ใดคิดว่าตระกูลหลี่เลือกข้าง"

เขาลุกขึ้นยืน อาภรณ์ขุนนางสะบัดเล็กน้อยดั่งตัดสินใจบางอย่างไปแล้ว

"ส่วนซินหราน…"

เขาหยุดคำพูดไว้เพียงครู่หนึ่งแต่ในที่สุดก็กล่าวต่ออย่างไร้ความลังเล

"หากนางต้องเป็นหมากก็ขอให้นางเป็นหมากที่ไม่ลากตระกูลหลี่ลงไปด้วย"

คำพูดนั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าลมหนาว ไม่มีคำว่าห่วงใยหรือคำว่าเสียดาย มีเพียงความหวาดกลัวว่าเรื่องเลวร้ายจะโยงมาถึงตัวเอง

ในขณะที่อีกฟากหนึ่งของจวน หลี่ซินหรานกำลังนั่งมองหีบทรัพย์สินของตนอย่างสงบนิ่ง หากแต่นางรู้ว่าในใจบิดานางถูกจัดวางเป็นเพียงเครื่องสังเวย

รอยยิ้มมุมปากนั้นคงไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เพราะตั้งแต่ที่นางตายไปแล้วครั้งหนึ่งนางก็ไม่คิดหวังความเป็นบิดาจากบุรุษผู้นั้นอีกต่อไปแล้ว