ทวงคืนทรัพย์สิน

หลิ่วซื่อกับหลี่ซินเหยากลับมายังเรือนรอง เช้านี้นางอารมณ์เสียตั้งแต่เช้า ถึงจะไม่กังวลท่าทีของสามีที่มีต่อบุตรสาวคนโตแต่ใช่ว่าเรื่องอื่นนางจะสบายใจ

"หลี่ซินหราน คิดแข็งข้อกับข้างั้นหรือ"

นางกดเสียงต่ำพึมพำ มือเรียวกำแน่นภายใต้แขนเสื้อสีเข้ม เมื่อก่อนหลี่ซินหรานอ่อนแอไร้ที่พึ่ง บิดาไม่เคยใส่ใจจึงโยนภาระมาให้นางดูแล สิ่งที่เคยติดขัดก็ง่ายขึ้น แล้วจู่ ๆ เกิดอะไรขึ้นกันถึงได้ตาลปัตรได้ขนาดนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ

"หรือนางจะเป็นแม่มด เช่นนั้นยิ่งต้องหาทางกำจัดออกไปให้พ้นจวน"

นางหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองรวมทั้งหาวิธีคิดแผนจัดการลูกเลี้ยงให้พ้นทาง

คำเรียกขานที่หมิ่นเกียรติของหลี่ซินหรานยิ่งตอกย้ำปมในใจของหลิ่วซื่อเข้าเต็มอก เมื่อก่อนยอมเรียกนางว่าท่านแม่ เชื่อฟังทุกอย่าง แม้แต่บอกให้ไปตายก็ยอมอ่อนข้ออย่างเต็มใจ เป็นของเล่นให้หลี่ซินเหยารังแกอย่างสนุกสนาน

ทว่าวันนี้กลับทำให้นางรู้สึกหมดสิ้นศักดิ์ศรีของนายหญิงในจวน แล้วยังกล้าจ้องหน้าผู้ที่เคยเรียกว่าแม่อย่างไร้ความหวาดกลัว

"หากปล่อยไว้เช่นนี้คนในจวนคงเห็นข้าเป็นตัวตลก"

หลี่ซินเหยาเห็นท่าทางของมารดาก็เกิดไม่มั่นใจ นางมีแม่คอยคุ้มกันความปลอดภัยหากตำแหน่งสั่นคลอนขึ้นมาจะหาความมั่นคงได้อย่างไร

ขณะเดียวกันที่เรือนเล็กด้านหลังจวน หลี่ซินหรานนั่งอยู่บนเก้าอี้ในเรือน มองไปรอบ ๆ เรือน สีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ใด

"พ่อบ้านหวังมาแล้วเจ้าค่ะ"

เสี่ยวเฉียวเข้ามารายงานเสียงเบา

ชายวัยกลางคนในชุดพ่อบ้านก้าวเข้ามา ท่าทางสุขุม แต่แววตาแฝงความลังเล เขาย่อมรู้ดีว่าการมาที่เรือนนี้โดยมิได้รับคำสั่งจากนายท่านหมายถึงอะไร

หลี่ซินหรานลุกขึ้นเล็กน้อย แสดงความเคารพตามสมควร

"รบกวนลุงหวังแล้ว"

คำพูดสุภาพ น้ำเสียงนิ่ง ไร้แววร้องขอ แต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น

"ข้ามีทรัพย์สินส่วนตัวหายไปจำนวนหนึ่ง"

นางกล่าวตรงประเด็น

"ตามกฎของจวน บุตรสาวย่อมมีสิทธิ์ครอบครองทรัพย์สินที่มารดาทิ้งไว้"

พ่อบ้านเม้มปาก เขาเข้าใจดีว่าทรัพย์สินของคุณหนูใหญ่ถูกย้ายไปที่ใด

"ข้าไม่ได้ตั้งใจสร้างเรื่องให้ใหญ่โต"

หลี่ซินหรานกล่าวต่อ

"เพียงต้องการความเป็นธรรม"

นางหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวประโยคที่ทำให้พ่อบ้านหวังเงยหน้าขึ้นทันที

"เรื่องนี้ ข้าจะจัดการเอง"

นางไม่เอ่ยถึงหลี่เหวินเจิ้งไม่มีการขออนุญาตและไม่อ้างอำนาจ แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกว่า หากปฏิเสธเรื่องจะยิ่งใหญ่กว่านี้

พ่อบ้านสูดลมหายใจลึก แล้วค้อมศีรษะ

"บ่าวจะตรวจสอบบัญชีให้ขอรับ"

หลี่ซินหรานพยักหน้า

"ข้าต้องการรายชื่อ สิ่งของ และเส้นทางการเคลื่อนย้ายทั้งหมด"

"รวมถึงผู้ที่มีสิทธิ์แตะต้องด้วย"

คำพูดสุดท้ายเอ่ยอย่างแผ่วเบาแต่มั่นคง

เมื่อพ่อบ้านจากไป เสี่ยวเฉียวมองนางด้วยสายตาปนตื่นเต้นและหวาดหวั่น

"คุณหนู หากฮูหยินรองทราบเรื่องจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ"

หลี่ซินหรานยิ้มบาง มันไม่ใช่รอยยิ้มอ่อนโยนหรืออ่อนแอดั่งที่เคยมีมา แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เตรียมรับมือกับผลลัพธ์ที่ตามมาอย่างไม่เกรงกลัว

"ข้าก็อยากให้นางรู้"

การเอาของจากเรือนเก็บสมบัติคืนมาโดยไม่แจ้งผู้มีอำนาจในจวนไม่ใช่แค่การตบหน้า แต่คือการทำให้ศัตรูรู้ว่านับจากวันนี้นางไม่ใช่เด็กโง่เขลาที่จะกดขี่ได้อีกต่อไป

พ่อบ้านออกจากเรือนเล็กด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ในมือถือพวงกุญแจเหล็กที่ไม่ค่อยได้หยิบออกมาใช้ไปที่เรือนฝั่งตะวันตก ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามที่หลิ่วซื่อเคยกำชับนักหนาว่าไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้โดยไม่ได้รับอนุญาต

แต่ในฐานะพ่อบ้านและเป็นผู้ถือกฎของจวน เขามีหน้าที่ตรวจสอบทรัพย์สินของนายท่านและบุตรธิดาให้ถูกต้อง

ประตูไม้หนาไขออก เสียงกลอนลั่นเบา ๆ ดังขึ้นในความเงียบ เมื่อประตูเปิดออกกลิ่นไม้เก่าลอยออกมา บ่งบอกว่าห้องนี้ไม่ค่อยได้มีคนเข้ามาแต่ยังสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย

แสงสว่างส่องผ่านบานช่องหน้าต่างแคบ ๆ เผยให้เห็นหีบไม้เรียงรายอยู่ด้านใน พ่อบ้านเดินเข้าไปทีละก้าวเปิดดูหีบใบแรกตรวจสอบดูเครื่องประดับหยก กำไลทอง ปิ่นปักผม ผ้าไหมปักลายเมฆ ของทุกชิ้นล้วนมีตราประทับของคุณหนูใหญ่

เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจยาวโดยไม่ต้องเปิดหีบอื่น เพียงแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

"จดไว้ให้ครบ"

พ่อบ้านสั่งบ่าวติดตามเสียงต่ำ

"อย่าให้ขาดแม้แต่ชิ้นเดียว"

ข่าวการเปิดเรือนฝั่งตะวันตกแพร่ไปเงียบ ๆ ไม่ดังพอให้เรียกว่าเอิกเกริก แต่ดังพอให้คนที่ไม่ควรรู้ได้รับรู้

ในเรือนรอง หลิ่วซื่อกำถ้วยชาแน่นอีกครั้ง คราวนี้น้ำชาเย็นสนิทแล้วแต่ฝ่ามือกลับเย็นยิ่งกว่า

พ่อบ้านกล้าเปิดจริง ๆ เขาไม่ขออนุญาตนาง ไม่รอคำสั่งนายท่าน เขาใช้กฎจวนเป็นโล่กำบังให้พ้นผิด

หลิ่วซื่อหัวเราะในลำคอแต่เสียงนั้นแหบพร่ายิ่งนัก

"เด็กคนนี้ ไม่ได้แค่ต้องการของคืน"

"แต่นางต้องการบอกข้าว่า กฎอยู่ข้างนางงั้นหรือ"

ในช่วงบ่าย บ่าวรับใช้หลายคนช่วยกันยกหีบออกจากเรือนฝั่งตะวันตกเดินผ่านทางเดินหลักอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีเสียงเอะอะ แต่ทุกสายตาล้วนมองเห็น เสี่ยวเฉียวเดินตามท้ายสุด มือกุมชายแขนเสื้อแน่นหัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

เมื่อหีบยกเข้ามาวางในเรือนเล็ก หลี่ซินหรานยืนมองอยู่เงียบ ๆ นางไม่ได้แสดงความดีใจหรือพูดคำขอบคุณเกินจำเป็น นางเอ่ยเพียงว่า

"วางไว้ตรงนั้น"

พ่อบ้านส่งบัญชีให้ นางรับมาอ่านอย่างละเอียด ตรวจจนครบทุกชิ้นก่อนพยักหน้าครั้งหนึ่ง

"ขอบคุณลุงหวัง"

คำพูดสุภาพแต่มั่นคง พ่อบ้านค้อมศีรษะเอ่ยขึ้น

"บ่าวทำตามหน้าที่"

เขาไม่ได้กล่าวถึงฮูหยินรองและไม่ได้กล่าวถึงความผิดที่เขาอาจได้รับหลังจากนี้ เขาเพียงแค่ทำตามหน้าที่ถึงแม้ในใจจะรู้ดีว่าต่อไปอาจมีการเปลี่ยนกฎ

และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ร้ายแรงที่สุดหากนายท่านเอาเรื่องขึ้นมา

เมื่อทุกคนออกไปเสี่ยวเฉียวทรุดนั่งกับพื้น ทั้งดีใจทั้งหวาดหวั่นในคราวเดียวกัน คุณหนูของนางกล้าหาญแหกกฎนายท่านอย่างไม่สะทกสะท้าน ต่อไปจะอยู่ในเรือนนี้ราบรื่นหรือไม่

"คุณหนูได้ของกลับมาหมดแล้วเจ้าค่ะ"

เสี่ยวเฉียวพูดไม่เต็มเสียงนัก หลี่ซินหรานมองหีบเหล่านั้นด้วยอาการนิ่งสงบ

"ได้ของคืนมาแล้ว แต่หนี้ยังไม่หมด"

นางลูบผิวหีบไม้เบา ๆแววตาเย็นลงทีละน้อย

"หนี้อะไรหรือเจ้าคะ"

เสี่ยวเฉียวทำหน้างุนงง

นางไม่ตอบ เพียงทอดสายตามองหีบนั้น

นี่เป็นเพียงการทวงคืนขั้นแรกสำหรับหลี่ซินหรานที่มีต่อหลิ่วซื่อ เป็นคำประกาศอย่างชัดเจนว่าสงครามได้เริ่มต้นแล้ว