ก็ยังเป็นได้แค่เพื่อนของน้องสาว

เช้าวันถัดมา แสงแดดสีทองอ่อน ๆ สาดเข้ามาทางหน้าต่าง

นับดาวลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาหนักอึ้งจากการร้องไห้เมื่อคืน

ไม่มีเสียงใดในหัว นอกจากความเงียบที่คอยย้ำว่า..แค่น้องสาวคนหนึ่ง

นับดาวลุกขึ้นมาเงียบ ๆ อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก่อนใครในบ้าน

เธอหยิบเสื้อยืดเรียบ ๆ กับกางเกงยีนส์ธรรมดา ๆ

ไม่แต่งหน้าเหมือนทุกครั้ง ไม่แม้แต่จะแตะลิปบาล์มที่พกติดกระเป๋าเสมอ

เมื่อเดินลงมาถึงโต๊ะอาหาร กลิ่นข้าวต้มหมูหอมกรุ่นยังคงลอยอยู่ในอากาศ

ณภัทรนั่งอยู่ที่เดิมมุมขวาของโต๊ะ ท่าทางเหมือนเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขาหันมามองเธอทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามา

"ตื่นเช้าเลยนะ" เขาทัก รอยยิ้มบาง ๆ ยังประดับอยู่บนใบหน้า

นับดาวเพียงพยักหน้าเล็กน้อย

ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้นั่งลงอย่างสงบ

“ค่ะ พอดีตื่นเอง เลยนอนไม่หลับต่อ”

บทสนทนาถูกปล่อยให้สั้นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

เธอพยายามไม่สบตาเขา

พยายามไม่สนใจเวลาที่เขาขยับตัว

พยายามไม่รับรู้เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเขากับม่านมุกที่นั่งตรงข้าม

มือตักข้าวต้มไปอย่างไม่มีรส ไม่มีแม้แต่ความหิว

หลังอาหารเช้า เธอลุกขึ้นเก็บจานของตัวเอง เงียบ ๆ

ปฏิเสธคำชวนของม่านมุกที่จะนั่งเล่นต่อ

และบอกว่าเธอจะกลับก่อนเที่ยง เพราะต้องแวะไปหาแม่ที่บ้านแม่มีธุระอยากให้ช่วย

"แต่วันนี้วันเสาร์นะ แกจะกลับเร็วทำไม"

ม่านมุกถามอย่างแปลกใจ

นับดาวเพียงยิ้มบาง ๆ "อยู่ต่อเดี๋ยวก็ขี้เกียจกลับ”

เธอพูดขำ ๆ แต่หัวใจกลับหน่วงเหมือนถูกดึงไว้กับที่

ระหว่างรอรถแท็กซี่ณภัทรเดินมาส่งเธอหน้าบ้าน

"รีบกลับจังเลย แน่ใจนะว่าไม่ให้พี่ไปส่ง"

เขาพูดเบา ๆ ในขณะที่ยืนข้างเธอ ไม่ใกล้เกินไป

แต่ก็ใกล้พอให้ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่กำลังจะพังอีกครั้ง

"ก็อยู่ไปก็คงรบกวนพี่เสือกับมุกนานเกินไปแล้ว"

เธอยิ้มบาง ๆ ไม่หันไปมองหน้าเขา

"นับเรื่องเมื่อคืน"

"ไม่เป็นไรค่ะ" เธอพูดแทรกทันที น้ำเสียงเรียบเย็นกว่าที่คิดจะใช้

เธอยิ้มให้เขาอย่างจริงใจที่สุดเท่าที่ทำได้ในตอนนั้น

"นับเข้าใจค่ะ พี่เสือไม่ต้องพูดอะไรอีก"

แท็กซี่มาถึงพอดีเธอก้าวขึ้นรถโดยไม่หันกลับ

และปล่อยให้หัวใจยังอยู่ในบ้านหลังนั้นกับเขา

โรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ใจกลางเมือง

แผนกสูติ-นรีเวชเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงร้องของเด็กทารก และเสียงฝีเท้าของพยาบาลที่เดินผ่านไปมาตลอดทั้งวัน

วันนี้เป็นวันแรกที่ นพ.ณภัทร เกริกเกียรติวงศ์

เข้าประจำแผนกสูติเต็มตัวหลังจากผ่านการฝึกอบรมและพัฒนาฝีมือที่ต่างประเทศมานานกว่า 5 ปี

“คุณหมอเชิญค่ะ เคสห้องคลอดเบอร์ 2 คนไข้เจ็บท้องมาสองชั่วโมงแล้วค่ะ”

เสียงพยาบาลเวรเรียกขึ้นผ่านอินเตอร์คอม

ณภัทรรีบเดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุด

สวมเสื้อคลุม ผูกแมสก์อย่างคล่องแคล่ว

และเข้าทำหน้าที่ของแพทย์ผู้ทำคลอดอย่างมืออาชีพ

หญิงสาววัยสามสิบต้น ๆ นอนหน้าซีดบนเตียง

เขาจับมือเธอเบา ๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจแต่ละมุน

“ไม่ต้องห่วงนะครับ สูดหายใจลึก ๆ เดี๋ยวเราจะเจอกันอีกไม่กี่นาทีแล้วนะครับ”

นั่นคือถ้อยคำที่เขาพูดกับคนไข้แทบทุกคน

เสียงร้องของทารกแรกเกิดดังขึ้น

ณภัทรยิ้มใต้หน้ากาก ดวงตาเปล่งประกาย แม้ว่าในใจจะยังไม่เต็มร้อย

“เพศหญิงนะคะคุณหมอ”

พยาบาลเวรบอก พร้อมยื่นทารกน้อยมาให้เขารับไว้ในอ้อมแขน

ณภัทรยื่นมือไปรับเด็กน้อยด้วยความทะนุถนอม ก่อนจะกระซิบเบา ๆ

“สวัสดีครับ...เจ้าตัวเล็ก”

เด็กน้อยส่งเสียงร้องแผ่ว ๆและในวินาทีนั้นเองเขาอดคิดไม่ได้

ถ้าเป็นลูกของเขากับใครบางคนที่ชื่อนับดาวเขาจะรู้สึกยังไงนะ?

เย็นวันนั้น หลังเลิกเวรณภัทรเดินผ่านห้องรอตรวจ

มองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งลูบท้องตัวเองเบา ๆ รอพบแพทย์

ดวงตาเธอเป็นประกายแบบที่นับดาวเคยมีเวลาพูดถึงความฝัน

เขาชะงักความคิดในหัวเขาตอนนี้ไม่ใช่เรื่องเวรพรุ่งนี้ ไม่ใช่เรื่องวิชาชีพ

แต่กลับเป็นประโยคที่นับดาวเคยพูดในวัยมัธยม

“พี่เสืออยากมีลูกผู้หญิงหรือลูกผู้ชายคะ?”

ตอนนั้นเขาตอบส่ง ๆ

“ยังไม่คิดหรอก”

แต่ตอนนี้เขาเริ่มรู้แล้วว่าคำว่า “ยังไม่คิดหรอก”

มันไม่ใช่ใครก็ได้และคนคนนั้น

อาจเป็นคนที่เขาปล่อยให้เดินจากไปเงียบ ๆ โดยไม่เคยคว้าไว้

ในค่ำคืนของวันนั้นณภัทรเปิดโทรศัพท์ขึ้นอีกครั้ง

มือเลื่อนชื่อ “นับดาว” ขึ้นมาบนสุด

เขาไม่ได้พิมพ์อะไรแค่กดเปิดดูโปรไฟล์

เห็นรูปถ่ายของเธอในชุดเรียบง่าย ท่ามกลางทุ่งหญ้า

และคิดในใจ

“นับเธอก็น่ารักดีนะ”

เสียงแจ้งเตือนจากมือถือดังขึ้นเบา ๆ

นับดาวเงยหน้าจากแฟ้มเอกสารในมือ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างเคยชิน

I*******m แจ้งว่า

“ณภัทรเกริกฯ โพสต์รูปใหม่เป็นครั้งแรกในรอบ 3 เดือน”

หัวใจเธอเต้นแผ่วเบาแม้จะพยายามวางเฉย แต่สายตาก็ไม่เคยโกหกมือเลื่อนไปกดดูอย่างอัตโนมัติ

รูปในโพสต์คือภาพเขาในชุดเสื้อกาวน์ ถ่ายหน้าห้องคลอด

ยิ้มของเขายังเหมือนเดิมสุภาพ อบอุ่น และเรียบง่าย

แต่สำหรับเธอมันมีแรงกระแทกหัวใจเงียบ ๆ อย่างประหลาด

“เริ่มบทใหม่ในชีวิตอย่างเป็นทางการ

แพทย์แผนกสูติฯ ขอบคุณทุกโอกาสที่พาผมกลับมา ณ ที่ที่เรียกว่า ‘บ้าน’ ”

คำบรรยายใต้ภาพสั้น ๆ

แต่ทำให้นับดาวนั่งนิ่งอยู่เป็นนาที

จ้องหน้าจอเหมือนกำลังรอให้ความรู้สึกอะไรบางอย่างเบาลงก่อนค่อยหายใจ

เธอเลื่อนดูคอมเมนต์ที่คนอื่นทิ้งไว้

“ยินดีด้วยค่ะคุณหมอ”

“เก่งมากเลยค่ะ”

“ได้ตรวจคลอดกับคุณหมอคงอุ่นใจมากแน่ ๆ”

เธอพิมพ์ในใจ…แต่ไม่ได้พิมพ์ลงไป

“เก่งเสมอเลยนะคะ แต่ไม่กล้าบอกให้รู้หรอก”

เธอไม่กดไลก์ไม่คอมเมนต์ไม่แชร์

แค่กดปิดหน้าจอ แล้ววางโทรศัพท์ไว้ตรงหน้าเงียบ ๆ

ตอนเย็นวันนั้น หลังจากเลิกงาน นับดาวกับม่านมุกก็เดินแยกย้ายกันกลับบ้านตามทางของตัวเอง

นับดาวเดินทอดน่องคนเดียวไปตามฟุตบาทที่ผู้คนยังจอแจ ราวกับความเหนื่อยล้าทั้งวันเริ่มผ่อนคลายลงทีละนิด เธอเลื่อนสายตามองร้านค้าที่คุ้นเคย ก่อนจะหยุดอยู่หน้าร้านขายอาหารเจ้าเดิมที่เธอแวะเวียนมาซื้อแทบทุกวัน

“เอาแกงเลียงหนึ่ง กับไข่ลูกเขยชุดนึงค่ะ” เธอบอกเจ้าของร้านด้วยน้ำเสียงสุภาพ

ร้านข้าวต้มข้างออฟฟิศเปิดไฟสีส้มอยู่ริมถนน ลมเย็นของต้นฤดูฝนพัดมาแตะผิวหน้าเธอเบา ๆ

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ขณะนั่งรออาหารห่อ

พิมพ์คำว่า “ณภัทร” ลงในช่องค้นหา

แล้วแตะเข้าไปในหน้าโปรไฟล์เขาอีกครั้ง

เลื่อนช้า ๆ ผ่านรูปเก่า รูปวันจบแพทย์ รูปกับม่านมุก รูปหมู่กับครอบครัว

ภาพของเขายังเหมือนเดิม

แต่ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาไม่เคยก้าวไปไกลกว่าคำว่า

“พี่ของเพื่อน”

“ตั้งแต่เจอกันวันนั้น…เขาจะรู้สึกอะไรไหมนะ?”

เธอถามตัวเองในใจ

แต่คำตอบก็เงียบพอ ๆ กับการจากมาครั้งนั้น